# 6. Modüller

Python yorumlayıcısından çıkıp tekrar girerseniz, yaptığınız tanımlar (fonksiyonlar ve değişkenler) kaybolur. Bu nedenle, daha uzun bir program yazmak istiyorsanız, girdiyi yorumlayıcıya hazırlarken bir metin düzenleyicisi kullanmak ve o dosyayla girdi olarak çalıştırmak daha iyidir. Bu bir script oluşturma olarak bilinir. Programınız uzadıkça, daha kolay bakım için birkaç dosyaya bölmek isteyebilirsiniz. Ayrıca, tanımını her programa kopyalamadan, birkaç programda yazdığınız kullanışlı bir fonksiyonu kullanmak isteyebilirsiniz.

Bunu desteklemek için Python, tanımları bir dosyaya koymanın ve bunları bir komut dosyasında veya yorumlayıcının etkileşimli bir örneğinde kullanmanın bir yolunu sağlar. Böyle bir dosyaya module denir; bir modülden alınan tanımlar diğer modüllere veya main modülüne (en üst düzeyde ve hesap makinesi modunda yürütülen bir komut dosyasında erişiminiz olan değişkenlerin derlenmesi) aktarılabilir.

Modül, Python tanımlarını ve ifadelerini içeren bir dosyadır. Dosya adı, `.py` son ekini içeren modül adıdır. Bir modül içinde, modülün adı (dize olarak) `__name__` genel değişkeninin değeri olarak kullanılabilir. Örneğin, geçerli dizinde aşağıdaki içeriklerle `fibo.py` adlı bir dosya oluşturmak için en sevdiğiniz metin düzenleyicisini kullanın:

    # Fibonacci numbers module

    def fib(n):    # write Fibonacci series up to n
        a, b = 0, 1
        while a < n:
            print(a, end=' ')
            a, b = b, a+b
        print()

    def fib2(n):   # return Fibonacci series up to n
        result = []
        a, b = 0, 1
        while a < n:
            result.append(a)
            a, b = b, a+b
        return result

Şimdi Python yorumlayıcısına girin ve bu modülü aşağıdaki komutla içe aktarın:

    >>> import fibo

Bu, `fibo` ‘da tanımlanan işlevlerin adlarını doğrudan geçerli namespace ‘e eklemez (daha fazla ayrıntı için bkz. Python Etki Alanları ve Ad Alanları); oraya sadece `fibo` modül adını ekler. Modül adını kullanarak şu işlevlere erişebilirsiniz:

    >>> fibo.fib(1000)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377 610 987
    >>> fibo.fib2(100)
    [0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89]
    >>> fibo.__name__
    'fibo'

Bir işlevi sık sık kullanmayı düşünüyorsanız, işlevi yerel bir ada atayabilirsiniz:

    >>> fib = fibo.fib
    >>> fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

## 6.1. Modüller hakkında daha fazla

Bir modül, işlev tanımlarının yanı sıra çalıştırılabilir ifadeler de içerebilir. Bu ifadeler modülü başlatmayı amaçlamaktadır. Yalnızca bir import ifadesinde modül adıyla karşılaşıldığında ilk kez yürütülürler. [1] (Dosya komut dosyası olarak yürütülürse de çalıştırılırlar.)

Her modülün, modülde tanımlanan tüm işlevler tarafından genel ad alanı olarak kullanılan kendi özel ad alanı vardır. Böylece, bir modülün yazarı, bir kullanıcının genel değişkenleriyle yanlışlıkla çakışma endişesi duymadan, modüldeki genel değişkenleri kullanabilir. Öte yandan, ne yaptığınızı biliyorsanız, bir modülün global değişkenlerine, işlevlerine atıfta bulunmak için kullanılan `modname.itemname` notasyonuyla dokunabilirsiniz.

Modüller diğer modülleri içe aktarabilir. Tüm `import` ifadelerinin bir modülün (veya bu konuda betiğin) başına yerleştirilmesi alışılmış bir durumdur ancak gerekli değildir. İçe aktarılan modül adları, bir modülün en üst düzeyine yerleştirilirse (herhangi bir işlev veya sınıfın dışında), modülün genel ad alanına eklenir.

`import` ifadesinin, bir modülden adları doğrudan içe aktaran modülün ad alanına aktaran bir çeşidi vardır. Örneğin:

    >>> from fibo import fib, fib2
    >>> fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Bu, içe aktarmaların yerel ad alanında alındığı modül adını tanıtmaz(bu nedenle örnekte `fibo` tanımlanmamıştır).

Bir modülün tanımladığı tüm adları içe aktarmak için bir varyant bile vardır:

    >>> from fibo import *
    >>> fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Bu, alt çizgiyle başlayanlar (`_`) dışındaki tüm isimleri alır. Çoğu durumda Python programcıları bu özelliği kullanmaz, çünkü yorumlayıcıya bilinmeyen bir ad kümesi ekler ve muhtemelen önceden tanımladığınız bazı şeyleri gizler.

Genel olarak, bir modülden veya paketten `*` içeri aktarma uygulamasının, genellikle okunamayan koda neden olduğundan hoş karşılanmadığına dikkat edin. Ancak, etkileşimli oturumlarda yazmayı kaydetmek için kullanmak sorun değildir.

Modül adının ardından `as` geliyorsa, `as` ‘den sonraki ad doğrudan içe aktarılan modüle bağlanır.

    >>> import fibo as fib
    >>> fib.fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Bu, modülün `import fibo` ‘nun yapacağı şekilde etkin bir şekilde içe aktarılmasıdır, tek farkı `fib` olarak mevcut olmasıdır.

Benzer efektlere sahip `from` kullanılırken de kullanılabilir:

    >>> from fibo import fib as fibonacci
    >>> fibonacci(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Not

Verimlilik nedeniyle, her modül yorumlayıcı oturumu başına yalnızca bir kez içe aktarılır. Bu nedenle, modüllerinizi değiştirirseniz, yorumlayıcıyı yeniden başlatmanız gerekir - veya etkileşimli olarak test etmek istediğiniz tek bir modülse, `importlib.reload()`, örneğin `importlib; importlib.reload(modulename)`.

### 6.1.1. Modülleri komut dosyası olarak yürütme

Bir Python modülünü :: ile çalıştırdığınızda:

    python fibo.py <arguments>

modüldeki kod, içe aktardığınız gibi yürütülür, ancak `__name__` `"__main__"` olarak ayarlanır. Bu, modülünüzün sonuna bu kodu ekleyerek:

    if __name__ == "__main__":
        import sys
        fib(int(sys.argv[1]))

dosyayı bir komut dosyası ve içe aktarılabilir bir modül olarak kullanılabilir hale getirebilirsiniz, çünkü komut satırını ayrıştıran kod yalnızca modül “main” dosya olarak yürütülürse çalışır:

    $ python fibo.py 50
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34

Modül içe aktarılırsa kod çalıştırılmaz:

    >>> import fibo
    >>>

Bu genellikle bir modüle uygun bir kullanıcı arabirimi sağlamak veya test amacıyla kullanılır (modülü komut dosyası olarak çalıştırmak bir test paketi yürütür).

### 6.1.2. Modül Arama Yolu

`spam` adında bir modül içe aktarıldığında, yorumlayıcı ilk olarak bu ada sahip gömülü bir modül arar. Bu modül adları `sys.builtin_module_names` içinde listelenir. Bulamazsa, `sys.path` değişkeni tarafından verilen dizin listesinde `spam.py` adlı bir dosya arar. `sys.path` bu konumlardan başlatılır:

- Girdi komut dosyasını içeren dizin (veya dosya belirtilmediğinde geçerli dizin).

- `PYTHONPATH` (kabuk değişkeni `PATH` ile aynı sözdizimine sahip dizin adlarının listesi).

- Kuruluma bağlı varsayılan (kural olarak, `site` modülü tarafından işlenen bir “site-packages” dizini dahil).

Daha fazla ayrıntı The initialization of the sys.path module search path adresindedir.

Not

Symlink’leri destekleyen dosya sistemlerinde, symlink izlendikten sonra girdi komut dosyasını içeren dizin hesaplanır. Başka bir deyişle, symlink içeren dizin modül arama yoluna not eklenir.

Başlatıldıktan sonra Python programları `sys.path` değiştirebilir. Çalıştırılmakta olan komut dosyasını içeren dizin, arama yolunun başına, standart kitaplık yolunun önüne yerleştirilir. Bu, kitaplık dizininde aynı ada sahip modüller yerine bu dizindeki komut dosyalarının yüklanacağı anlamına gelir. Değiştirme amaçlanmadığı sürece bu bir hatadır. Daha fazla bilgi için Standart modüller bölümüne bakın.

### 6.1.3. “Derlenmiş” Python dosyaları

Modüllerin yüklenmesini hızlandırmak için Python, her modülün derlenmiş sürümünü `__pycache__` dizininde `module.version.pyc` adı altında önbelleğe alır; burada sürüm, derlenen dosyanın biçimini kodlar; genellikle Python sürüm numarasını içerir. Örneğin, CPython 3.3 sürümünde spam.py’nin derlenmiş sürümü `__pycache__/spam.cpython-33.pyc` olarak önbelleğe alınacaktır. Bu adlandırma kuralı, farklı sürümlerden ve Python’un farklı sürümlerinden derlenmiş modüllerin bir arada var olmasına izin verir.

Python, eski olup olmadığını ve yeniden derlenmesi gerekip gerekmediğini görmek için kaynağın değişiklik tarihini derlenmiş sürümle karşılaştırır. Bu tamamen otomatik bir işlemdir. Ayrıca, derlenen modüller platformdan bağımsızdır, bu nedenle aynı kitaplık farklı mimarilere sahip sistemler arasında paylaşılabilir.

Python iki durumda önbelleği kontrol etmez. İlk olarak, doğrudan komut satırından yüklenen modülün sonucunu her zaman yeniden derler ve saklamaz. İkincisi, kaynak modül yoksa önbelleği kontrol etmez. Kaynak olmayan (yalnızca derlenmiş) bir dağıtımı desteklemek için, derlenen modül kaynak dizinde olmalı ve bir kaynak modül olmamalıdır.

Uzmanlar için bazı ipuçları:

- Derlenmiş bir modülün boyutunu küçültmek için Python komutundaki `-O` veya `-OO` anahtarlarını kullanabilirsiniz. `-O` anahtarı, onaylama ifadelerini kaldırır, `-OO` anahtarı, hem assert ifadelerini hem de __doc__ dizelerini kaldırır. Bazı programlar bunların kullanılabilir olmasına güvenebileceğinden, bu seçeneği yalnızca ne yaptığınızı biliyorsanız kullanmalısınız. “Optimize edilmiş” modüller bir “opt-” etiketine sahiptir ve genellikle daha küçüktür. Gelecekteki sürümler, optimizasyonun etkilerini değiştirebilir.

- Bir program `.pyc` dosyasından okunduğunda, `.py` dosyasından okunduğundan daha hızlı çalışmaz; `.pyc` dosyaları hakkında daha hızlı olan tek şey, yüklenme hızlarıdır.

- `compileall` modülü, bir dizindeki tüm modüller için .pyc dosyaları oluşturabilir.

- PEP 3147 ‘de, kararların bir akış şeması da dahil olmak üzere, bu süreç hakkında daha fazla ayrıntı bulunmaktadır.

## 6.2. Standart modüller

Python, ayrı bir belge olan Python Kütüphane Referansında (buradan itibaren “Kütüphane Referansı”) açıklanan standart modüllerden oluşan bir kütüphaneyle birlikte gelir. Bazı modüller yorumlayıcıda yerleşik olarak bulunur; bunlar dilin çekirdeğinin bir parçası olmayan ancak yine de verimlilik için veya sistem çağrıları gibi işletim sistemi ilkellerine erişim sağlamak için yerleşik olarak bulunan işlemlere erişim sağlar. Bu tür modüllerin kümesi, altta yatan platforma da bağlı olan bir yapılandırma seçeneğidir. Örneğin, `winreg` modülü yalnızca Windows sistemlerinde sağlanır. Belirli bir modül biraz ilgiyi hak ediyor: `sys`, her Python yorumlayıcısında yerleşik olarak bulunur. `sys.ps1` ve `sys.ps2` değişkenleri birincil ve ikincil istemler olarak kullanılan dizeleri tanımlar:

    >>> import sys
    >>> sys.ps1
    '>>> '
    >>> sys.ps2
    '... '
    >>> sys.ps1 = 'C> '
    C> print('Yuck!')
    Yuck!
    C>

Bu iki değişken yalnızca yorumlayıcı etkileşimli moddaysa tanımlanır.

`sys.path` değişkeni, yorumlayıcının modüller için arama yolunu belirleyen bir dizeler listesidir. `PYTHONPATH` ortam değişkeninden veya `PYTHONPATH` ayarlanmamışsa yerleşik bir varsayılan değerden alınan varsayılan bir yola başlatılır. Standart liste işlemlerini kullanarak değiştirebilirsiniz:

    >>> import sys
    >>> sys.path.append('/ufs/guido/lib/python')

## 6.3. `dir()` Fonksiyonu

Yerleşik fonksiyon `dir()`, bir modülün hangi adları tanımladığını bulmak için kullanılır. Sıralanmış bir dize listesi döndürür:

    >>> import fibo, sys
    >>> dir(fibo)
    ['__name__', 'fib', 'fib2']
    >>> dir(sys)
    ['__breakpointhook__', '__displayhook__', '__doc__', '__excepthook__',
     '__interactivehook__', '__loader__', '__name__', '__package__', '__spec__',
     '__stderr__', '__stdin__', '__stdout__', '__unraisablehook__',
     '_clear_type_cache', '_current_frames', '_debugmallocstats', '_framework',
     '_getframe', '_git', '_home', '_xoptions', 'abiflags', 'addaudithook',
     'api_version', 'argv', 'audit', 'base_exec_prefix', 'base_prefix',
     'breakpointhook', 'builtin_module_names', 'byteorder', 'call_tracing',
     'callstats', 'copyright', 'displayhook', 'dont_write_bytecode', 'exc_info',
     'excepthook', 'exec_prefix', 'executable', 'exit', 'flags', 'float_info',
     'float_repr_style', 'get_asyncgen_hooks', 'get_coroutine_origin_tracking_depth',
     'getallocatedblocks', 'getdefaultencoding', 'getdlopenflags',
     'getfilesystemencodeerrors', 'getfilesystemencoding', 'getprofile',
     'getrecursionlimit', 'getrefcount', 'getsizeof', 'getswitchinterval',
     'gettrace', 'hash_info', 'hexversion', 'implementation', 'int_info',
     'intern', 'is_finalizing', 'last_traceback', 'last_type', 'last_value',
     'maxsize', 'maxunicode', 'meta_path', 'modules', 'path', 'path_hooks',
     'path_importer_cache', 'platform', 'prefix', 'ps1', 'ps2', 'pycache_prefix',
     'set_asyncgen_hooks', 'set_coroutine_origin_tracking_depth', 'setdlopenflags',
     'setprofile', 'setrecursionlimit', 'setswitchinterval', 'settrace', 'stderr',
     'stdin', 'stdout', 'thread_info', 'unraisablehook', 'version', 'version_info',
     'warnoptions']

Argümanlar olmadan, `dir()`, şu anda tanımladığınız adları listeler:

    >>> a = [1, 2, 3, 4, 5]
    >>> import fibo
    >>> fib = fibo.fib
    >>> dir()
    ['__builtins__', '__name__', 'a', 'fib', 'fibo', 'sys']

Her tür adın listelendiğini unutmayın: değişkenler, modüller, fonksiyonlar vb.

`dir()` yerleşik fonksiyonlarun ve değişkenlerin adlarını listelemez. Bunların bir listesini istiyorsanız, standart modül `builtins` ‘de tanımlanırlar:

    >>> import builtins
    >>> dir(builtins)
    ['ArithmeticError', 'AssertionError', 'AttributeError', 'BaseException',
     'BlockingIOError', 'BrokenPipeError', 'BufferError', 'BytesWarning',
     'ChildProcessError', 'ConnectionAbortedError', 'ConnectionError',
     'ConnectionRefusedError', 'ConnectionResetError', 'DeprecationWarning',
     'EOFError', 'Ellipsis', 'EnvironmentError', 'Exception', 'False',
     'FileExistsError', 'FileNotFoundError', 'FloatingPointError',
     'FutureWarning', 'GeneratorExit', 'IOError', 'ImportError',
     'ImportWarning', 'IndentationError', 'IndexError', 'InterruptedError',
     'IsADirectoryError', 'KeyError', 'KeyboardInterrupt', 'LookupError',
     'MemoryError', 'NameError', 'None', 'NotADirectoryError', 'NotImplemented',
     'NotImplementedError', 'OSError', 'OverflowError',
     'PendingDeprecationWarning', 'PermissionError', 'ProcessLookupError',
     'ReferenceError', 'ResourceWarning', 'RuntimeError', 'RuntimeWarning',
     'StopIteration', 'SyntaxError', 'SyntaxWarning', 'SystemError',
     'SystemExit', 'TabError', 'TimeoutError', 'True', 'TypeError',
     'UnboundLocalError', 'UnicodeDecodeError', 'UnicodeEncodeError',
     'UnicodeError', 'UnicodeTranslateError', 'UnicodeWarning', 'UserWarning',
     'ValueError', 'Warning', 'ZeroDivisionError', '_', '__build_class__',
     '__debug__', '__doc__', '__import__', '__name__', '__package__', 'abs',
     'all', 'any', 'ascii', 'bin', 'bool', 'bytearray', 'bytes', 'callable',
     'chr', 'classmethod', 'compile', 'complex', 'copyright', 'credits',
     'delattr', 'dict', 'dir', 'divmod', 'enumerate', 'eval', 'exec', 'exit',
     'filter', 'float', 'format', 'frozenset', 'getattr', 'globals', 'hasattr',
     'hash', 'help', 'hex', 'id', 'input', 'int', 'isinstance', 'issubclass',
     'iter', 'len', 'license', 'list', 'locals', 'map', 'max', 'memoryview',
     'min', 'next', 'object', 'oct', 'open', 'ord', 'pow', 'print', 'property',
     'quit', 'range', 'repr', 'reversed', 'round', 'set', 'setattr', 'slice',
     'sorted', 'staticmethod', 'str', 'sum', 'super', 'tuple', 'type', 'vars',
     'zip']

## 6.4. Paketler

Paketler, Python’un modül isim alanını “noktalı modül isimleri” kullanarak yapılandırmanın bir yoludur. Örneğin, `A.B` modül adı, `A` adlı bir paketteki `B` adlı bir alt modülü belirtir. Modül kullanımının farklı modüllerin yazarlarını birbirlerinin global değişken isimleri hakkında endişelenmekten kurtarması gibi, noktalı modül isimlerinin kullanımı da NumPy veya Pillow gibi çok modüllü paketlerin yazarlarını birbirlerinin modül isimleri hakkında endişelenmekten kurtarır.

Ses dosyalarının ve ses verilerinin tek tip işlenmesi için bir modül koleksiyonu (“paket”) tasarlamak istediğinizi varsayalım. Birçok farklı ses dosyası biçimi vardır (genellikle uzantılarıyla tanınır, örneğin: `.wav`, `.aiff`, `.au`) bu nedenle, çeşitli dosya biçimleri arasında dönüşüm için büyüyen bir modül koleksiyonu oluşturmanız ve sürdürmeniz gerekebilir. Ses verileri üzerinde gerçekleştirmek isteyebileceğiniz birçok farklı işlem de vardır (karıştırma, eko ekleme, ekolayzır işlevi uygulama, yapay bir stereo efekti oluşturma gibi) bu nedenle ek olarak, bu işlemleri gerçekleştirmek için hiç bitmeyen bir modül akışı yazıyor olacaksınız. İşte paketiniz için olası bir yapı (hiyerarşik bir dosya sistemi cinsinden ifade edilir):

    sound/                          Top-level package
          __init__.py               Initialize the sound package
          formats/                  Subpackage for file format conversions
                  __init__.py
                  wavread.py
                  wavwrite.py
                  aiffread.py
                  aiffwrite.py
                  auread.py
                  auwrite.py
                  ...
          effects/                  Subpackage for sound effects
                  __init__.py
                  echo.py
                  surround.py
                  reverse.py
                  ...
          filters/                  Subpackage for filters
                  __init__.py
                  equalizer.py
                  vocoder.py
                  karaoke.py
                  ...

Paketi içe aktarırken Python, paket alt dizinini arayan `sys.path` üzerindeki dizinleri arar.

`__init__.py` dosyaları, Python’un dosyayı içeren dizinleri paket olarak ele almasını sağlamak için gereklidir (nispeten gelişmiş bir özellik olan namespace package kullanılmadığı sürece). Bu, `string` gibi ortak bir ada sahip dizinlerin, modül arama yolunda daha sonra ortaya çıkan geçerli modülleri istemeden gizlemesini önler. En basit durumda, `__init__.py` sadece boş bir dosya olabilir, ancak aynı zamanda paket için başlatma kodunu çalıştırabilir veya daha sonra açıklanacak olan `__all__` değişkenini ayarlayabilir.

Paketin kullanıcıları, paketin içindeki ayrı modülleri içe aktarabilir, örneğin:

    import sound.effects.echo

Bu, `sound.effects.echo` alt modülünü yükler. Tam adı ile referans verilmelidir.

    sound.effects.echo.echofilter(input, output, delay=0.7, atten=4)

Alt modülü içe aktarmanın alternatif bir yolu:

    from sound.effects import echo

Bu aynı zamanda `echo` alt modülünü yükler ve paket öneki olmadan kullanılabilir hale getirir, böylece aşağıdaki gibi kullanılabilir:

    echo.echofilter(input, output, delay=0.7, atten=4)

Yine başka bir varyasyon, istenen işlevi veya değişkeni doğrudan içe aktarmaktır:

    from sound.effects.echo import echofilter

Yine, bu, `echo` alt modülünü yükler, ancak bu, `echofilter()` fonksiyonunu doğrudan kullanılabilir hale getirir:

    echofilter(input, output, delay=0.7, atten=4)

`from package import item` kullanırken, öğenin paketin bir alt modülü (veya alt paketi) veya pakette tanımlanmış bir fonksiyon, sınıf veya değişken gibi başka bir ad olabileceğini unutmayın. `import` ifadesi önce öğenin pakette tanımlanıp tanımlanmadığını test eder; değilse modül olduğunu varsayar ve yüklemeye çalışır. Onu bulamazsa, bir `ImportError` istisnası ortaya çıkar.

Aksine, `import item.subitem.subsubitem` gibi bir sözdizimi kullanırken, sonuncusu hariç her öğe bir paket olmalıdır; son öğe bir modül veya paket olabilir, ancak önceki öğede tanımlanan bir sınıf, fonksiyon veya değişken olamaz.

### 6.4.1. Bir Paketten * İçe Aktarma

Şimdi, kullanıcı `from sound.effects import *` yazdığında ne olur? İdeal olarak, bunun bir şekilde dosya sistemine gitmesi, pakette hangi alt modüllerin bulunduğunu bulması ve hepsini içe aktarması umulur. Bu uzun zaman alabilir ve alt modüllerin içe aktarılması, yalnızca alt modül açıkça içe aktarıldığında gerçekleşmesi gereken istenmeyen yan etkilere neden olabilir.

Tek çözüm, paket yazarının paketin açık bir dizinini sağlamasıdır. `import` ifadesi aşağıdaki kuralı kullanır: eğer bir paketin `__init__.py` kodu `__all__` adlı bir liste tanımlarsa, `from package import *` ile karşılaşıldığında alınması gereken modül adlarının listesi olarak alınır. Paketin yeni bir sürümü yayınlandığında bu listeyi güncel tutmak paket yazarının sorumluluğundadır. Paket yazarları, paketlerinden * içe aktarmak için bir kullanım görmezlerse, onu desteklememeye de karar verebilirler. Örneğin, `sound/effects/__init__.py` dosyası şu kodu içerebilir:

    __all__ = ["echo", "surround", "reverse"]

Bu, `from sound.effects import *` ifadesinin `sound.effects` paketinin üç adlandırılmış alt modülünü içe aktaracağı anlamına gelir.

Alt modüllerin yerel olarak tanımlanmış isimler tarafından gölgelenebileceğini unutmayın. Örneğin, `sound/effects/__init__.py` dosyasına bir `reverse` fonksiyonu eklediyseniz, `from sound.effects import *` sadece iki alt modül olan `echo` ve `surround``u içe aktarır, ancak *reverse` alt modülünü içe aktarmaz, çünkü yerel olarak tanımlanmış `reverse` fonksiyonu tarafından gölgelenir:

    __all__ = [
        "echo",      # refers to the 'echo.py' file
        "surround",  # refers to the 'surround.py' file
        "reverse",   # !!! refers to the 'reverse' function now !!!
    ]

    def reverse(msg: str):  # <-- this name shadows the 'reverse.py' submodule
        return msg[::-1]    #     in the case of a 'from sound.effects import *'

Eğer `__all__` tanımlanmamışsa, `from sound.effects import *` ifadesi `sound.effects` paketindeki tüm alt modülleri geçerli isim alanına import etmez; sadece `sound.effects` paketinin import edildiğinden emin olur (muhtemelen `__init__.py` içindeki herhangi bir başlatma kodunu çalıştırır) ve sonra pakette tanımlanan isimleri import eder. Bu, `__init__.py` tarafından tanımlanan (ve alt modülleri açıkça yüklenen) tüm isimleri içerir. Ayrıca, önceki `import` deyimleri tarafından açıkça yüklenmiş olan paketin tüm alt modüllerini de içerir. Bu kodu göz önünde bulundurun:

    import sound.effects.echo
    import sound.effects.surround
    from sound.effects import *

Bu örnekte, `echo` ve `surround` modülleri, `from...import` deyimi çalıştırıldığında `sound.effects` paketinde tanımlandıkları için geçerli ad alanında içe aktarılır. (Bu aynı zamanda `__all__` tanımlandığında da çalışır).

Bazı modüller, `import *` kullandığınızda yalnızca belirli kalıpları takip eden adları dışa aktarmak üzere tasarlanmış olsa da, üretim kodunda yine de kötü uygulama olarak kabul edilir.

Unutmayın, `from package import specific_submodule` kullanmanın yanlış bir tarafı yok! Aslında, içe aktarma modülünün farklı paketlerden aynı ada sahip alt modülleri kullanması gerekmedikçe, önerilen gösterim budur.

### 6.4.2. Paket İçi Referanslar

Paketler alt paketler halinde yapılandırıldığında (örnekteki `sound` paketinde olduğu gibi), kardeş paketlerin alt modüllerine başvurmak için mutlak içe aktarımları kullanabilirsiniz. Örneğin, `sound.filters.vocoder` modülünün `sound.effects` paketindeki `echo` modülünü kullanması gerekiyorsa, `from sound.effects import echo` kullanabilir.

Ayrıca, içe aktarma ifadesinin `from module import name` formuyla göreli içe aktarmaları(relative import) da yazabilirsiniz. Bu içe aktarmalar, göreli içe aktarmada(relative import) yer alan mevcut ve ana paketleri belirtmek için baştaki noktaları kullanır. Örneğin `surround` modülünden şunları kullanabilirsiniz:

    from . import echo
    from .. import formats
    from ..filters import equalizer

Göreceli içe aktarmaların geçerli modülün adını temel aldığını unutmayın. Ana modülün adı her zaman `"__main__"` olduğundan, bir Python uygulamasının ana modülü olarak kullanılması amaçlanan modüller her zaman mutlak içe aktarma kullanmalıdır.

### 6.4.3. Birden Çok Dizindeki Paketler

Paketler bir özel özelliği daha destekler, `__path__`. Bu, o dosyadaki kod yürütülmeden önce paketin `__init__.py` dosyasını tutan dizinin adını içeren bir liste olacak şekilde başlatılır. Bu değişken değiştirilebilir; bunu yapmak, pakette bulunan modüller ve alt paketler için gelecekteki aramaları etkiler.

Bu özelliğe sıklıkla ihtiyaç duyulmasa da, bir pakette bulunan modül dizisini genişletmek için kullanılabilir.

Dipnotlar

[1]

Aslında işlev tanımları aynı zamanda ‘çalıştırılan’ ‘ifadelerdir’; modül düzeyinde bir işlev tanımının çalıştırılması, işlev adını modülün genel ad alanına ekler.