# 6. Moduły

Jeśli wyjdziesz z interpretera Pythona i wejdziesz do niego z powrotem, zauważysz, że straciłeś(-łaś) definicje, które zrobiłeś(-łaś) (funkcje i zmienne). Z tego powodu, jeśli chcesz napisać nieco dłuższy program, lepiej będzie użyć edytora tekstu, aby przygotować wejście dla interpretera i uruchomić go z tym plikiem jako wejściem. Znane jest to jako tworzenie „skryptu”. Kiedy twój program staje się dłuższy, możesz podzielić go na kilka plików dla łatwiejszego utrzymania. Możesz chcieć też użyć przydatnej funkcji, którą napisałeś, w kilku programach, bez kopiowania jej definicji do każdego programu.

By to zapewnić, Python ma możliwość umieszczania definicji w pliku i używania ich w skrypcie lub w interaktywnej instancji interpretera. Taki plik nazywa się modułem; definicje z modułu mogą być importowane do innych modułów lub do modułu main (zbiór zmiennych, do których masz dostęp w skrypcie wykonywanym na najwyższym poziomie i w trybie kalkulatora).

Moduł to plik zawierający definicje i instrukcje Pythona. Nazwą pliku jest nazwa modułu z dodanym sufiksem `.py`. Wewnątrz modułu, jego nazwa (jako ciąg znaków) jest dostępna jako wartość zmiennej globalnej `__name__`. Na przykład użyj swojego ulubionego edytora tekstu, by stworzyć plik o nazwie `fibo.py` w bieżącym katalogu, z następującą zawartością:

    # Fibonacci numbers module

    def fib(n):    # write Fibonacci series up to n
        a, b = 0, 1
        while a < n:
            print(a, end=' ')
            a, b = b, a+b
        print()

    def fib2(n):   # return Fibonacci series up to n
        result = []
        a, b = 0, 1
        while a < n:
            result.append(a)
            a, b = b, a+b
        return result

Teraz wejdź w interpreter Pythona i zaimportuj ten moduł następującą komendą:

    >>> import fibo

Ta komenda nie dodaje nazw funkcji określonych w `fibo` bezpośrednio w bieżącej przestrzeni nazw (więcej szczegółów w Zasięgi widoczności i przestrzenie nazw w Pythonie); dodaje ona tam tylko nazwę modułu `fibo`. Używając nazwy modułu możesz użyć funkcji:

    >>> fibo.fib(1000)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377 610 987
    >>> fibo.fib2(100)
    [0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89]
    >>> fibo.__name__
    'fibo'

Jeśli zamierzasz używać funkcji często, możesz przypisać ją do lokalnej nazwy:

    >>> fib = fibo.fib
    >>> fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

## 6.1. Więcej o modułach

Moduł może zawierać zarówno wykonywalne instrukcje jak i definicje funkcji. Instrukcje mają inicjalizować moduł. Są wykonywane tylko za pierwszym razem, gdy nazwa modułu zostanie napotkana w instrukcji importu. 1 (Są one również wykonywane, jeśli plik jest wykonywany jako skrypt.)

Każdy moduł ma swoją własną przestrzeń nazw, która jest używana jako globalna przestrzeń nazw przez wszystkie funkcje zdefiniowane w tym module. Tak więc autor modułu może używać globalnych zmiennych nie martwiąc się o przypadkowe konflikty z globalnymi zmiennymi użytkownika. Z drugiej strony, jeśli wiesz co robisz, możesz odnosić się do globalnych zmiennych modułu tą samą notacją, którą używa się do odniesień do jego funkcji, `nazwamodułu.nazwalementu`.

Moduły mogą importować inne moduły. Zwyczajowo (nieobowiązkowo) umieszcza się wszystkie instrukcje `import` na początku modułu (lub skryptu). Zaimportowane nazwy modułów, jeśli są umieszczone na najwyższym poziomie modułu (poza jakimikolwiek funkcjami lub klasami), są umieszczane w globalnej przestrzeni nazw modułu.

Istnieje wariant instrukcji `import`, który importuje nazwy z modułu bezpośrednio do przestrzeni nazw modułu importującego. Na przykład:

    >>> from fibo import fib, fib2
    >>> fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Nie wprowadza to nazwy modułu, z którego wzięte są importy, do lokalnej przestrzeni nazw (więc w przykładzie `fibo` nie jest zdefiniowane).

Jest również wariant importujący wszystkie nazwy definiowane przez moduł:

    >>> from fibo import *
    >>> fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Importuje to wszystkie nazwy z wyjątkiem tych zaczynających się od podkreślenia (`_`). Najczęściej programiści Pythona nie używają tego udogodnienia, ponieważ wprowadza ono nieznany zestaw nazw do interpretera, być może ukrywając niektóre już zdefiniowane rzeczy.

Zwróć uwagę, że ogólnie praktyka importowania `*` z modułu lub pakietu jest niemile widziana, ponieważ często powoduje, że kod jest mało czytelny. Można jej jednak używać do oszczędzania pisania w sesjach interaktywnych.

Jeżeli po nazwie modułu następuje `as`, to nazwa następująca po `as` jest powiązana bezpośrednio z importowanym modułem.

    >>> import fibo as fib
    >>> fib.fib(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

W praktyce jest to importowanie modułu w taki sam sposób, jak robi to `import fibo`, z tą różnicą, że jest on dostępny jako `fib`.

Można go również użyć przy użyciu `from` z podobnym efektem:

    >>> from fibo import fib as fibonacci
    >>> fibonacci(500)
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377

Informacja

Ze względów wydajnościowych każdy moduł jest importowany tylko raz dla sesji interpretera. W związku z tym jeśli zmienisz swoje moduły, musisz zrestartować interpreter – lub, jeśli to tylko jeden moduł, który chcesz testować interaktywnie, użyj `importlib.reload()`, na przykład `import importlib; importlib.reload(modulename)`.

### 6.1.1. Wykonywanie modułów jako skryptów

Kiedy uruchamiasz moduł Pythona:

    python fibo.py <arguments>

kod w module zostanie wykonany, tak jakbyś go zaimportował, ale z `__name__` ustawionym na `"__main__"`. To oznacza, że dodając ten kod na końcu swojego modułu:

    if __name__ == "__main__":
        import sys
        fib(int(sys.argv[1]))

możesz uczynić plik używalnym zarówno jako skrypt oraz jako importowalny moduł, ponieważ kod, który parsuje linię komend uruchamia się tylko jeśli moduł jest wykonywany jako plik „główny”:

    $ python fibo.py 50
    0 1 1 2 3 5 8 13 21 34

Jeśli moduł jest zaimportowany, kod nie jest uruchamiany:

    >>> import fibo
    >>>

Często się z tego korzysta, aby dodać wygodny interfejs użytkownika do modułu lub na potrzeby testów (uruchomienie modułu jako skryptu wykonuje zestaw testów).

### 6.1.2. Ścieżka wyszukiwania modułów

Kiedy importowany jest moduł o nazwie `spam`, interpreter najpierw szuka wbudowanego modułu o takiej nazwie. Te nazwy modułów znajdują się w `sys.builtin_module_names`. Jeśli nie znajdzie, wtedy szuka pliku o nazwie `spam.py` na liście katalogów danych w zmiennej `sys.path`. `sys.path` jest inicjalizowane z tych lokalizacji:

- Katalog zawierający skrypt wejściowy (lub bieżący katalog, jeśli plik nie jest określony).

- `PYTHONPATH` (lista nazw katalogów o takiej samej składni jak zmienna shell `PATH`).

- Wartość domyślna zależna od instalacji (przez konwencję zawierająca katalog `site-packages`, obsługiwany przez moduł `site`).

Informacja

W systemach plików wspierających dowiązania symboliczne, katalog zawierający skrypt wejściowy jest wyliczany po rozwiązaniu dowiązania symbolicznego. Innymi słowy katalog zawierający dowiązanie symboliczne nie jest dodany do ścieżki wyszukiwania modułów.

Po inicjalizacji programy pythonowe mogą modyfikować `sys.path`. Katalog zwierający uruchamiany skrypt jest umieszczony na początku ścieżki wyszukiwania, przed ścieżką biblioteki standardowej. To znaczy, że skrypty w tym katalogu zostaną załadowane zamiast modułów o tej samej nazwie w katalogu biblioteki. Jest to błąd, o ile taka zamiana jest zamierzona. Patrz sekcja Moduły standardowe po więcej informacji.

### 6.1.3. „Skompilowane” pliki Pythona

Aby przyspieszyć ładowanie modułów, Python cache’uje skompilowaną wersję każdego modułu w katalogu `__pycache__` pod nazwą `module.wersja.pyc`, gdzie wersja koduje format skompilowanego pliku; zazwyczaj zawiera numer wersji Pythona. Na przykład w wydaniu CPythona 3.3 skompilowana wersja spam.py zostałaby zcache’owana jako `__pycache__/spam.cpython-33.pyc`. Ta konwencja nazw pozwala na współistnienie skompilowanych modułów z różnych wydań i wersji Pythona.

Python porównuje datę modyfikacji źródła ze skompilowaną wersją, aby ustalić, czy jest przeterminowana i powinna zostać zrekompilowana. To całkowicie automatyczny proces. Skompilowane moduły są niezależne od platformy, więc ta sama biblioteka może być współdzielona pomiędzy systemami z innymi architekturami.

Python nie sprawdza cache’u w dwóch przypadkach. Po pierwsze zawsze rekompiluje i nie zapisuje wyniku dla modułu załadowanego bezpośrednio z linii komend. Po drugie nie sprawdza cache’u, kiedy nie ma modułu źródłowego. Dla wsparcia dystrybucji bez źródła (tylko kompilowany), skompilowany moduł musi być w katalogu źródłowym i nie może być modułu źródłowego.

Wskazówki dla ekspertów:

- Możesz użyć przełączników `-O` lub `-OO` na komendzie `python`, aby zmniejszyć rozmiar skompilowanego modułu. Przełącznik `-O` usuwa instrukcje assert. Przełącznik `-OO` usuwa zarówno instrukcje assert jak i docstringi. Jako że niektóre programy mogą polegać na dostępności powyższych, powinieneś(-nnaś) używać tylko jeśli wiesz, co robisz. „Zoptymalizowane” moduły mają tag `opt-` i zazwyczaj są mniejsze. Przyszłe wydania mogą zmienić efekty optymalizacji.

- Program nie wykonuje się ani chwili szybciej, gdy jest czytany z pliku `.pyc` niż gdy jest czytany z pliku `.py`. Jedyna rzecz, która jest szybsza w plikach `.pyc` to szybkość, w jakiej są one ładowane.

- Moduł `compileall` może stworzyć pliki .pyc dla wszystkich modułów w katalogu.

- Więcej szczegółów na temat tego procesu, w tym diagram przepływu decyzji, znajduje się w PEP 3147.

## 6.2. Moduły standardowe

Python zawiera bibliotekę modułów standardowych, opisaną w osobnym dokumencie, dokumentacji biblioteki standardowej. Niektóre moduły są wbudowane w interpreter; dają one dostęp do operacji, które nie są częścią trzonu języka, niemniej jednak są wbudowane, dla wydajności lub aby dać dostęp do elementów systemu operacyjnego jak wywołania systemowe. Zbiór takich modułów jest opcją konfiguracyjną, która zależy również od platformy. Na przykład moduł `winreg` jest dostępny tylko w systemach Windows. Jeden szczególny moduł zasługuje na uwagę: `sys`, który jest wbudowany w każdy interpreter Pythona. Zmienne `sys.ps1` i `sys.ps2` określają ciągi znaków używane jako znaki zachęty pierwszego i drugiego rzędu:

    >>> import sys
    >>> sys.ps1
    '>>> '
    >>> sys.ps2
    '... '
    >>> sys.ps1 = 'C> '
    C> print('Yuck!')
    Yuck!
    C>

Te dwie zmienne są określone tylko jeśli interpreter jest w trybie interaktywnym.

Zmienna `sys.path` jest listą ciągów znaków, która określa ścieżkę wyszukań modułów interpretera. Jest inicjalizowana domyślą ścieżką braną ze zmiennej środowiskowej `PYTHONPATH` lub z wbudowanej wartości domyślnej, jeśli `PYTHONPATH` jest nieustawiona. Możesz ją modyfikować używając standardowych operacji na listach:

    >>> import sys
    >>> sys.path.append('/ufs/guido/lib/python')

## 6.3. Funkcja `dir()`

Wbudowana funkcja `dir()` jest używana do sprawdzenia, jakie nazwy definiuje moduł. Zwraca uporządkowaną listę ciągów znaków:

    >>> import fibo, sys
    >>> dir(fibo)
    ['__name__', 'fib', 'fib2']
    >>> dir(sys)
    ['__breakpointhook__', '__displayhook__', '__doc__', '__excepthook__',
     '__interactivehook__', '__loader__', '__name__', '__package__', '__spec__',
     '__stderr__', '__stdin__', '__stdout__', '__unraisablehook__',
     '_clear_type_cache', '_current_frames', '_debugmallocstats', '_framework',
     '_getframe', '_git', '_home', '_xoptions', 'abiflags', 'addaudithook',
     'api_version', 'argv', 'audit', 'base_exec_prefix', 'base_prefix',
     'breakpointhook', 'builtin_module_names', 'byteorder', 'call_tracing',
     'callstats', 'copyright', 'displayhook', 'dont_write_bytecode', 'exc_info',
     'excepthook', 'exec_prefix', 'executable', 'exit', 'flags', 'float_info',
     'float_repr_style', 'get_asyncgen_hooks', 'get_coroutine_origin_tracking_depth',
     'getallocatedblocks', 'getdefaultencoding', 'getdlopenflags',
     'getfilesystemencodeerrors', 'getfilesystemencoding', 'getprofile',
     'getrecursionlimit', 'getrefcount', 'getsizeof', 'getswitchinterval',
     'gettrace', 'hash_info', 'hexversion', 'implementation', 'int_info',
     'intern', 'is_finalizing', 'last_traceback', 'last_type', 'last_value',
     'maxsize', 'maxunicode', 'meta_path', 'modules', 'path', 'path_hooks',
     'path_importer_cache', 'platform', 'prefix', 'ps1', 'ps2', 'pycache_prefix',
     'set_asyncgen_hooks', 'set_coroutine_origin_tracking_depth', 'setdlopenflags',
     'setprofile', 'setrecursionlimit', 'setswitchinterval', 'settrace', 'stderr',
     'stdin', 'stdout', 'thread_info', 'unraisablehook', 'version', 'version_info',
     'warnoptions']

Bez argumentów, `dir()` wypisuje nazwy zdefiniowane w bieżącym kontekście:

    >>> a = [1, 2, 3, 4, 5]
    >>> import fibo
    >>> fib = fibo.fib
    >>> dir()
    ['__builtins__', '__name__', 'a', 'fib', 'fibo', 'sys']

Zauważ, że wylistowuje wszystkie typy nazw: zmienne, moduły, funkcje i tak dalej.

`dir()` nie wypisuje nazw wbudowanych funkcji i zmiennych. Jeśli chcesz ich listę, określone one są w module standardowym `builtins`:

    >>> import builtins
    >>> dir(builtins)
    ['ArithmeticError', 'AssertionError', 'AttributeError', 'BaseException',
     'BlockingIOError', 'BrokenPipeError', 'BufferError', 'BytesWarning',
     'ChildProcessError', 'ConnectionAbortedError', 'ConnectionError',
     'ConnectionRefusedError', 'ConnectionResetError', 'DeprecationWarning',
     'EOFError', 'Ellipsis', 'EnvironmentError', 'Exception', 'False',
     'FileExistsError', 'FileNotFoundError', 'FloatingPointError',
     'FutureWarning', 'GeneratorExit', 'IOError', 'ImportError',
     'ImportWarning', 'IndentationError', 'IndexError', 'InterruptedError',
     'IsADirectoryError', 'KeyError', 'KeyboardInterrupt', 'LookupError',
     'MemoryError', 'NameError', 'None', 'NotADirectoryError', 'NotImplemented',
     'NotImplementedError', 'OSError', 'OverflowError',
     'PendingDeprecationWarning', 'PermissionError', 'ProcessLookupError',
     'ReferenceError', 'ResourceWarning', 'RuntimeError', 'RuntimeWarning',
     'StopIteration', 'SyntaxError', 'SyntaxWarning', 'SystemError',
     'SystemExit', 'TabError', 'TimeoutError', 'True', 'TypeError',
     'UnboundLocalError', 'UnicodeDecodeError', 'UnicodeEncodeError',
     'UnicodeError', 'UnicodeTranslateError', 'UnicodeWarning', 'UserWarning',
     'ValueError', 'Warning', 'ZeroDivisionError', '_', '__build_class__',
     '__debug__', '__doc__', '__import__', '__name__', '__package__', 'abs',
     'all', 'any', 'ascii', 'bin', 'bool', 'bytearray', 'bytes', 'callable',
     'chr', 'classmethod', 'compile', 'complex', 'copyright', 'credits',
     'delattr', 'dict', 'dir', 'divmod', 'enumerate', 'eval', 'exec', 'exit',
     'filter', 'float', 'format', 'frozenset', 'getattr', 'globals', 'hasattr',
     'hash', 'help', 'hex', 'id', 'input', 'int', 'isinstance', 'issubclass',
     'iter', 'len', 'license', 'list', 'locals', 'map', 'max', 'memoryview',
     'min', 'next', 'object', 'oct', 'open', 'ord', 'pow', 'print', 'property',
     'quit', 'range', 'repr', 'reversed', 'round', 'set', 'setattr', 'slice',
     'sorted', 'staticmethod', 'str', 'sum', 'super', 'tuple', 'type', 'vars',
     'zip']

## 6.4. Pakiety

Pakiety to sposób strukturyzacji przestrzeni nazw modułów Pythona za pomocą „nazw modułów z kropkami”. Na przykład nazwa modułu `A.B` oznacza podmoduł `B` nazwany w pakiecie o nazwie `A`. Tak jak użycie modułów oszczędza autorom martwienia się o nazwy zmiennych globalnych w pozostałych modułach, użycie nazw modułów z kropkami oszczędza autorom pakietów wielomodułowych, takich jak NumPy lub Pillow, martwienie się o przestrzeń nazw innych podmodułów.

Załóżmy, że chcesz zaprojektować zbiór modułów („pakiet”) do jednolitej obsługi plików dźwiękowych i danych dźwiękowych. Istnieje wiele różnych formatów plików dźwiękowych (zwykle rozpoznawanych po ich rozszerzeniach, na przykład: `.wav`, `.aiff`, `.au`), więc może być konieczne utworzenie i utrzymywanie rosnącej kolekcji modułów do konwersji między różnymi formatami plików. Istnieje również wiele różnych operacji, które możesz chcieć wykonać na danych dźwiękowych (takich jak miksowanie, dodawanie echa, stosowanie funkcji korektora, tworzenie sztucznego efektu stereo), więc dodatkowo będziesz pisać niekończącą się liczbę modułów do wykonywania tych operacji. Oto możliwa struktura twojego pakietu (wyrażona jako hierarchiczny system plików):

    sound/                          Top-level package
          __init__.py               Initialize the sound package
          formats/                  Subpackage for file format conversions
                  __init__.py
                  wavread.py
                  wavwrite.py
                  aiffread.py
                  aiffwrite.py
                  auread.py
                  auwrite.py
                  ...
          effects/                  Subpackage for sound effects
                  __init__.py
                  echo.py
                  surround.py
                  reverse.py
                  ...
          filters/                  Subpackage for filters
                  __init__.py
                  equalizer.py
                  vocoder.py
                  karaoke.py
                  ...

Podczas importowania pakietu Python przeszukuje katalogi zapisane w `sys.path` w poszukiwaniu podkatalogu pakietu.

Pliki `__init__.py` są wymagane, aby Python traktował katalogi zawierające ten plik jako pakiety. Zapobiega to katalogom o często występującej nazwie, takiej jak `string`, przed niezamierzonym ukrywaniem prawidłowych modułów, które pojawiają się później w ścieżce wyszukiwania modułów. W najprostszym przypadku `__init__.py` może to być po prostu pustym plikiem, ale może też wykonać kod inicjujący pakiet lub ustawić zmienną `__all__`, która będzie opisana później.

Użytkownicy pakietu mogą importować z pakietu poszczególne moduły, na przykład:

    import sound.effects.echo

Spowoduje to załadowanie podmodułu `sound.effects.echo`. Musi on być wywoływany używając jego pełnej nazwy.

    sound.effects.echo.echofilter(input, output, delay=0.7, atten=4)

Alternatywnym sposobem importowania podmodułu jest:

    from sound.effects import echo

To również spowoduje załadowanie podmodułu `echo` lecz udostępnia go bez prefiksu pakietu, dzięki czemu można go użyć w następujący sposób:

    echo.echofilter(input, output, delay=0.7, atten=4)

Jeszcze innym sposobem jest bezpośredni import żądanej funkcji lub zmiennej:

    from sound.effects.echo import echofilter

Ponownie, ładuje to podmoduł `echo`, ale dzięki temu jego funkcja `echofilter()` jest bezpośrednio dostępna:

    echofilter(input, output, delay=0.7, atten=4)

Zauważ, że podczas używania `from package import item`, element może być podmodułem (lub podpakietem) pakietu lub inną nazwą zdefiniowaną w pakiecie, jak funkcją, klasą lub zmienną. Instrukcja `import` najpierw sprawdza, czy element jest zdefiniowany w paczce; jeśli nie, zakłada, że ​​jest to moduł i próbuje go załadować. Jeśli go nie znajdzie, zgłaszany jest wyjątek `ImportError`.

W przeciwieństwie do tego, gdy używana jest składnia `import item.subitem.subsubitem`, każdy element oprócz ostatniego musi być pakietem; ostatni element może być modułem lub pakietem, ale nie może być klasą, funkcją lub zmienną zdefiniowaną w poprzednim elemencie.

### 6.4.1. Importowanie * z pakietu

Teraz, co się dzieje, gdy użytkownik pisze `from sound.effects import *`? W idealnym świecie, mamy nadzieję, że to w jakiś sposób wychodzi do systemu plików, wyszukuje, które podmoduły są obecne w pakiecie i importuje je wszystkie. Jednak może to zająć dużo czasu, a importowanie modułów podrzędnych może mieć niepożądane skutki uboczne, które powinny wystąpić tylko wtedy, gdy moduł podrzędny zostanie jawnie zaimportowany.

Jedynym rozwiązaniem jest podanie przez autora pakietu jawnego indeksu pakietu. Instrukcja `import` wykorzystuje następującą konwencję: jeśli kod pakietu definiuje listę o nazwie `__all__`, przyjmuje się, że jest to lista nazw modułów, które powinny zostać zaimportowane, gdy zostanie wywołane `from package import *`. Do autora pakietu należy aktualizowanie tej listy po wydaniu nowej wersji pakietu. Autorzy pakietów mogą również zdecydować, że nie będą go wspierać, jeśli nie widzą zastosowania do importowania * ze swojego pakietu. Na przykład plik `sound/effects/__init__.py` może zawierać następujący kod:

    __all__ = ["echo", "surround", "reverse"]

To by znaczyło że `from sound.effects import *` zaimportuje trzy wymienione podmoduły z pakietu `sound.effects`.

Jeśli zmienna `__all__` nie jest zdefiniowana, instrukcja `from sound.effects import *` nie importuje wszystkich podmodułów z pakietu `sound.effects` do bieżącej przestrzeni nazw; upewnia się tylko, że pakiet `sound.effects` został zaimportowany (ewentualnie uruchamiając dowolny kod inicjujący w `__init__.py`), a następnie importuje dowolne nazwy zdefiniowane w pakiecie. Obejmuje to wszelkie nazwy zdefiniowane (i jawnie załadowane moduły podrzędne) przez `__init__.py`. Obejmuje również wszelkie podmoduły pakietu, które zostały jawnie załadowane przez poprzednie instrukcje `import`. Rozważ ten kod:

    import sound.effects.echo
    import sound.effects.surround
    from sound.effects import *

W tym przykładzie moduły `echo` i `surround` są importowane do bieżącej przestrzeni nazw, ponieważ są zdefiniowane w pakiecie `sound.effects` podczas wykonywania instrukcji `from...import`. (Działa to również, gdy zmienna `__all__` jest zdefiniowana.)

Chociaż niektóre moduły są zaprojektowane do eksportowania tylko nazw zgodnych z określonymi wzorcami podczas używania `import *`, nadal jest to uważane za złą praktykę w kodzie produkcyjnym.

Pamiętaj, nie ma nic złego w używaniu `from package import specific_submodule`! W rzeczywistości jest to zalecana notacja, chyba że moduł importujący musi używać podmodułów o tej samej nazwie z innych pakietów.

### 6.4.2. Referencje wewnątrz-pakietowe

Gdy pakiety są podzielone na podpakiety (jak w przypadku pakietu `sound` w przykładzie), możesz użyć importu bezwzględnego, aby odnieść się do podmodułów siostrzanych pakietów. Na przykład, jeśli moduł `sound.filters.vocoder` musi użyć modułu `echo` w pakiecie `sound.effects`, może użyć `from sound.effects import echo`.

Można również pisać importy względne w formie takiej: `from module import name` instrukcji importu. Te importy wykorzystują wiodące kropki do wskazania pakietów bieżących i nadrzędnych biorących udział w imporcie względnym. Na przykład z modułu `surround` możesz użyć:

    from . import echo
    from .. import formats
    from ..filters import equalizer

Należy zauważyć, że importy względne są oparte na nazwie bieżącego modułu. Ponieważ nazwa głównego modułu to zawsze `"__main__"`, moduły przeznaczone do użycia jako główny moduł aplikacji w Python-ie muszą zawsze używać bezwzględnego importu.

### 6.4.3. Pakiety w wielu katalogach

Pakiety obsługują jeszcze jeden specjalny atrybut, `__path__`. Jest to inicjalizowane jako lista zawierająca nazwę katalogu zawierającego `__init__.py` przed wykonaniem kodu w tym pliku. Ta zmienna może być modyfikowana; ma to wpływ na przyszłe wyszukiwania modułów i podpakietów zawartych w pakiecie.

Chociaż ta funkcja nie jest często potrzebna, można jej użyć do rozszerzenia zestawu modułów znajdujących się w pakiecie.

Przypisy

1

  W rzeczywistości definicje funkcji są również „instrukcjami”, które są „wykonywane”; wykonanie definicji funkcji na poziomie modułu dodaje nazwę funkcji do globalnej przestrzeni nazw modułu.