7. ورودی و خروجی¶
روشهای گوناگونی برای نمایش خروجی یک برنامه وجود دارد؛ دادهها را میتوان بهصورت قابلخواندن برای انسان چاپ کرد، یا برای استفادهی بعدی در یک پرونده نوشت. این فصل به بررسی برخی از این امکانات میپردازد.
7.1. قالببندی پیشرفتهتر خروجی¶
تا اینجا با دو روش برای نوشتن مقادیر آشنا شدهایم: عبارتهای دستوری (expression statements) و تابع print(). (روش سوم استفاده از متد write() اشیاء پرونده است؛ پرونده خروجی استاندارد را میتوان با sys.stdout ارجاع داد. برای اطلاعات بیشتر به مرجع کتابخانه مراجعه کنید.)
اغلب، کنترل بیشتری بر قالببندی خروجی خود میخواهید تا صرفاً چاپ مقادیر با فاصله از هم. روشهای گوناگونی برای قالببندی خروجی وجود دارد.
برای استفاده از مقادیر لفظی رشتهای قالبی، یک رشته را با
fیاFقبل از علامت نقلقول یا نقلقول سهگانه آغاز کنید. درون این رشته، میتوانید یک عبارت پایتون را بیننویسههای{و}بنویسید که میتواند به متغیرها یا مقادیر لفظی ارجاع دهد.>>> year = 2016 >>> event = 'Referendum' >>> f'Results of the {year} {event}' 'Results of the 2016 Referendum'
متد
str.format()رشتهها نیازمند تلاش دستی بیشتری است. هنوز از{و}برای مشخص کردن جایی که یک متغیر جایگزین میشود استفاده میکنید و میتوانید دایرکتیوهای دقیق قالببندی ارائه دهید، اما همچنین نیاز دارید اطلاعاتی که قرار است قالببندی شوند را ارائه دهید. در بلوک کد زیر دو مثال از نحوهی قالببندی متغیرها آورده شده است:>>> yes_votes = 42_572_654 >>> total_votes = 85_705_149 >>> percentage = yes_votes / total_votes >>> '{:-9} YES votes {:2.2%}'.format(yes_votes, percentage) ' 42572654 YES votes 49.67%'
توجه کنید که چگونه
yes_votesبا فاصله پر میشود و علامت منفی فقط برای اعداد منفی است. مثال همچنینpercentageرا ضربشده در ۱۰۰، با ۲ رقم اعشار و به دنبال آن علامت درصد چاپ میکند (برای جزئیات به زبان کوچک مشخصات قالببندی مراجعه کنید).در نهایت، میتوانید تمام کارهای مربوط به رشته را خودتان با استفاده از اسلایس رشته و عملیات الحاق انجام دهید تا هر چیدمانی که تصور میکنید را ایجاد کنید. نوع رشته دارای متدهایی است که عملیات مفیدی برای پر کردن رشتهها تا پهنای ستون مشخصی انجام میدهند.
وقتی به خروجی پیشرفتهای نیاز ندارید و فقط میخواهید نمایش سریعی از برخی متغیرها را برای اهداف اشکالزدایی داشته باشید، میتوانید هر مقداری را با توابع repr() یا str() به رشته تبدیل کنید.
تابع str() برای بازگرداندن نمایشی از مقادیر طراحی شده است که تا حدی قابلخواندن برای انسان باشد، در حالی که repr() برای تولید نمایشی طراحی شده که توسط مفسر قابل خواندن باشد (یا اگر معادل نحوی وجود نداشته باشد، یک SyntaxError پرتاب میکند). برای اشیایی که نمایش خاصی برای مصرف انسان ندارند، str() همان مقدار repr() را بازمیگرداند. بسیاری از مقادیر، مانند اعداد یا ساختارهایی مانند فهرستها و دیکشنریها، با استفاده از هر دو تابع نمایش یکسانی دارند. بهویژه رشتهها، دو نمایش متمایز دارند.
چند مثال:
>>> s = 'Hello, world.'
>>> str(s)
'Hello, world.'
>>> repr(s)
"'Hello, world.'"
>>> str(1/7)
'0.14285714285714285'
>>> x = 10 * 3.25
>>> y = 200 * 200
>>> s = 'The value of x is ' + repr(x) + ', and y is ' + repr(y) + '...'
>>> print(s)
The value of x is 32.5, and y is 40000...
>>> # The repr() of a string adds string quotes and backslashes:
>>> hello = 'hello, world\n'
>>> hellos = repr(hello)
>>> print(hellos)
'hello, world\n'
>>> # The argument to repr() may be any Python object:
>>> repr((x, y, ('spam', 'eggs')))
"(32.5, 40000, ('spam', 'eggs'))"
ماژول string شامل پشتیبانی از یک رویکرد سادهی قالببندی (templating) است که بر اساس عبارتهای باقاعده (regular expressions) و از طریق string.Template کار میکند. این روشی دیگر برای جایگزینی مقادیر در رشتهها ارائه میدهد، با استفاده از جاینگهدارهایی (placeholders) مانند $x و جایگزینی آنها با مقادیر یک دیکشنری. این سینتکس (سینتکس) آسان است، اگرچه کنترل بسیار کمتری برای قالببندی ارائه میدهد.
7.1.1. مقادیر لفظی رشتهای قالبی¶
مقادیر لفظی رشتهای قالبی (که بهطور خلاصه f-strings نیز نامیده میشوند) به شما اجازه میدهند که مقدار عبارتهای پایتون را درون یک رشته با پیشوندگذاری رشته با f یا F و نوشتن عبارتها به صورت {expression} بگنجانید.
یک مشخصکنندهی قالب اختیاری میتواند پس از عبارت بیاید. این امکان کنترل بیشتری بر نحوهی قالببندی مقدار فراهم میکند. مثال زیر، عدد پی (pi) را تا سه رقم اعشار گرد میکند:
>>> import math
>>> print(f'The value of pi is approximately {math.pi:.3f}.')
The value of pi is approximately 3.142.
گذراندن یک عدد صحیح بعد از ':' باعث میشود که آن فیلد حداقل به آن اندازه نویسه عرض داشته باشد. این برای همتراز کردن ستونها مفید است.
>>> table = {'Sjoerd': 4127, 'Jack': 4098, 'Dcab': 7678}
>>> for name, phone in table.items():
... print(f'{name:10} ==> {phone:10d}')
...
Sjoerd ==> 4127
Jack ==> 4098
Dcab ==> 7678
اصلاحکنندههای دیگری را میتوان برای تبدیل مقدار قبل از قالببندی استفاده کرد. '!a' تابع ascii() را اعمال میکند، '!s' تابع str() را، و '!r' تابع repr() را اعمال میکند:
>>> animals = 'eels'
>>> print(f'My hovercraft is full of {animals}.')
My hovercraft is full of eels.
>>> print(f'My hovercraft is full of {animals!r}.')
My hovercraft is full of 'eels'.
مشخصکنندهی = را میتوان برای گسترش یک عبارت به متن خود عبارت، یک علامت مساوی، و سپس نمایش عبارت ارزیابیشده استفاده کرد:
>>> bugs = 'roaches'
>>> count = 13
>>> area = 'living room'
>>> print(f'Debugging {bugs=} {count=} {area=}')
Debugging bugs='roaches' count=13 area='living room'
برای اطلاعات بیشتر دربارهی مشخصکنندهی =، به عبارات خودمستند مراجعه کنید. برای مرجعی در مورد این مشخصات قالببندی، به راهنمای مرجع برای زبان کوچک مشخصات قالببندی مراجعه کنید.
7.1.2. متد قالببندی رشته¶
استفادهی پایه از متد str.format() به این شکل است:
>>> print('We are the {} who say "{}!"'.format('knights', 'Ni'))
We are the knights who say "Ni!"
براکتها و نویسههای داخل آنها (که فیلدهای قالب نامیده میشوند) با اشیاء ارسالشده به متد str.format() جایگزین میشوند. از یک عدد درون براکتها میتوان برای اشاره به جایگاه شیء ارسالشده به متد str.format() استفاده کرد.
>>> print('{0} and {1}'.format('spam', 'eggs'))
spam and eggs
>>> print('{1} and {0}'.format('spam', 'eggs'))
eggs and spam
اگر از آرگومانهای کلیدواژهای در متد str.format() استفاده شود، مقادیر آنها با استفاده از نام آرگومان ارجاع داده میشوند.
>>> print('This {food} is {adjective}.'.format(
... food='spam', adjective='absolutely horrible'))
This spam is absolutely horrible.
آرگومانهای جایگاهی و کلیدواژهای را میتوان بهطور دلخواه ترکیب کرد:
>>> print('The story of {0}, {1}, and {other}.'.format('Bill', 'Manfred',
... other='Georg'))
The story of Bill, Manfred, and Georg.
اگر یک رشتهی قالبی واقعاً طولانی دارید که نمیخواهید آن را تقسیم کنید، خوب میشد اگر میتوانستید به متغیرهایی که قرار است قالببندی شوند با نام ارجاع دهید، نه با جایگاه. این کار را میتوان با ارسال دیکشنری و استفاده از براکتهای مربعی '[]' برای دسترسی به کلیدها انجام داد.
>>> table = {'Sjoerd': 4127, 'Jack': 4098, 'Dcab': 8637678}
>>> print('Jack: {0[Jack]:d}; Sjoerd: {0[Sjoerd]:d}; '
... 'Dcab: {0[Dcab]:d}'.format(table))
Jack: 4098; Sjoerd: 4127; Dcab: 8637678
این کار را همچنین میتوان با ارسال دیکشنری table بهعنوان آرگومانهای کلیدواژهای با نماد ** انجام داد.
>>> table = {'Sjoerd': 4127, 'Jack': 4098, 'Dcab': 8637678}
>>> print('Jack: {Jack:d}; Sjoerd: {Sjoerd:d}; Dcab: {Dcab:d}'.format(**table))
Jack: 4098; Sjoerd: 4127; Dcab: 8637678
این بهویژه در ترکیب با تابع توکار vars() مفید است، که یک دیکشنری شامل همهی متغیرهای محلی بازمیگرداند:
>>> table = {k: str(v) for k, v in vars().items()}
>>> message = " ".join([f'{k}: ' + '{' + k +'};' for k in table.keys()])
>>> print(message.format(**table))
__name__: __main__; __doc__: None; __package__: None; __loader__: ...
بهعنوان مثال، سطرهای زیر مجموعهای از ستونهای مرتب و همتراز تولید میکنند که اعداد صحیح و مربع و مکعب آنها را نشان میدهد:
>>> for x in range(1, 11):
... print('{0:2d} {1:3d} {2:4d}'.format(x, x*x, x*x*x))
...
1 1 1
2 4 8
3 9 27
4 16 64
5 25 125
6 36 216
7 49 343
8 64 512
9 81 729
10 100 1000
برای دریافت نمای کلی کامل از قالببندی رشته با str.format()، به سینتکس رشته قالب مراجعه کنید.
7.1.3. قالببندی دستی¶
در اینجا همان جدول مربعها و مکعبها، بهصورت دستی قالببندی شده است:
>>> for x in range(1, 11):
... print(repr(x).rjust(2), repr(x*x).rjust(3), end=' ')
... # Note use of 'end' on previous line
... print(repr(x*x*x).rjust(4))
...
1 1 1
2 4 8
3 9 27
4 16 64
5 25 125
6 36 216
7 49 343
8 64 512
9 81 729
10 100 1000
(توجه داشته باشید که یک فاصله بین هر ستون توسط نحوهی کار تابع print() اضافه شده است: این تابع همیشه بین آرگومانهای خود فاصله اضافه میکند.)
متد str.rjust() از اشیاء رشته، یک رشته را در یک فیلد با عرض مشخص، با پر کردن آن با فاصله از سمت چپ، راستچین میکند. روشهای مشابهی str.ljust() و str.center() نیز وجود دارند. این متدها هیچ چیزی نمینویسند، فقط یک رشتهی جدید بازمیگردانند. اگر رشتهی ورودی خیلی طولانی باشد، آن را کوتاه نمیکنند، بلکه آن را بدون تغییر بازمیگردانند؛ این کار چیدمان ستونهای شما را به هم میریزد، اما این معمولاً بهتر از حالت جایگزین است، که دروغ گفتن دربارهی یک مقدار است. (اگر واقعاً کوتاهسازی میخواهید، همیشه میتوانید یک عملیات اسلایس اضافه کنید، مانند x.ljust(n)[:n].)
روش دیگری نیز وجود دارد، str.zfill()، که یک رشتهی عددی را در سمت چپ با صفر پر میکند. این روش، علائم مثبت و منفی را نیز در نظر میگیرد:
>>> '12'.zfill(5)
'00012'
>>> '-3.14'.zfill(7)
'-003.14'
>>> '3.14159265359'.zfill(5)
'3.14159265359'
7.1.4. قالببندی قدیمی رشتهها¶
عملگر % (باقیمانده) نیز میتواند برای قالببندی رشته استفاده شود. با فرض format % values (که در آن format یک رشته است)، مشخصات تبدیل % در format با صفر یا چند عنصر از values جایگزین میشوند. این عملیات معمولاً به عنوان درونیابی رشته (string interpolation) شناخته میشود. برای مثال:
>>> import math
>>> print('The value of pi is approximately %5.3f.' % math.pi)
The value of pi is approximately 3.142.
اطلاعات بیشتر میتواند در بخش printf-style String Formatting پیدا شود.
7.2. خواندن و نوشتن فایلها¶
open() یک شیء پرونده بازمیگرداند و معمولاً با دو آرگومان جایگاهی و یک آرگومان کلیدواژهای استفاده میشود: open(filename, mode, encoding=None)
>>> f = open('workfile', 'w', encoding="utf-8")
آرگومان اول رشتهای است که نام پرونده را در بر دارد. آرگومان دوم رشتهی دیگری است که شامل چند نویسه است و نحوهی استفاده از پرونده را توضیح میدهد. mode میتواند 'r' باشد زمانی که پرونده فقط خوانده میشود، 'w' برای فقط نوشتن (یک پرونده موجود با همان نام حذف خواهد شد)، و 'a' پرونده را برای افزودن (append) باز میکند؛ هر دادهای که در پرونده نوشته شود بهطور خودکار به انتهای آن اضافه میشود. 'r+' پرونده را هم برای خواندن و هم برای نوشتن باز میکند. آرگومان mode اختیاری است؛ اگر حذف شود، 'r' در نظر گرفته میشود.
بهطور معمول، پروندهها در text mode باز میشوند، یعنی شما رشتهها را از پرونده میخوانید و در پرونده مینویسید، که با یک encoding (کدگذاری) خاص کدگذاری شدهاند. اگر encoding مشخص نشود، مقدار پیشفرض به سیستمعامل بستگی دارد (به open() مراجعه کنید). از آنجا که UTF-8 استاندارد بالفعل مدرن است، encoding="utf-8" توصیه میشود مگر اینکه بدانید باید از کدگذاری دیگری استفاده کنید. اضافه کردن 'b' به حالت، پرونده را در binary mode باز میکند. دادهها در حالت دودویی به صورت اشیاء bytes خوانده و نوشته میشوند. هنگام باز کردن پرونده در حالت دودویی نمیتوانید encoding را مشخص کنید.
در حالت متنی، حالت پیشفرض هنگام خواندن، تبدیل پایانسطرهای ویژهی هر سیستمعامل (\n در یونیکس، \r\n در ویندوز) به فقط \n است. هنگام نوشتن در حالت متنی، حالت پیشفرض تبدیل \n به پایانسطرهای ویژهی هر سیستمعامل است. این تغییرات پشتصحنه در دادههای پرونده برای پروندههای متنی خوب است، اما دادههای دودویی مانند پروندههای JPEG یا EXE را خراب میکند. هنگام خواندن و نوشتن چنین پروندههایی بسیار دقت کنید که از حالت دودویی استفاده کنید.
استفاده از کلیدواژهی with هنگام کار با اشیاء پرونده، یک روش خوب است. مزیت آن این است که پرونده پس از پایان بدنه خود بهدرستی بسته میشود، حتی اگر در جایی استثنا ایجاد شود. استفاده از with همچنین بسیار کوتاهتر از نوشتن بلوکهای معادل try-finally است:
>>> with open('workfile', encoding="utf-8") as f:
... read_data = f.read()
>>> # We can check that the file has been automatically closed.
>>> f.closed
True
اگر از کلیدواژهی with استفاده نمیکنید، باید f.close() را فراخوانی کنید تا پرونده بسته شود و هر گونه منابع سیستمی که توسط آن استفاده میشود، بلافاصله آزاد شوند.
هشدار
فراخوانی f.write() بدون استفاده از کلیدواژهی with یا فراخوانی f.close() ممکن است باعث شود که آرگومانهای f.write() بهطور کامل روی دیسک نوشته نشوند، حتی اگر برنامه با موفقیت خارج شود.
پس از بسته شدن یک شیء پرونده، چه توسط دستور with و چه با فراخوانی f.close()، تلاش برای استفاده از شیء پرونده بهطور خودکار با شکست مواجه میشود.
>>> f.close()
>>> f.read()
Traceback (most recent call last):
File "<stdin>", line 1, in <module>
ValueError: I/O operation on closed file.
7.2.1. متدهای اشیاء پرونده¶
بقیهی مثالهای این بخش فرض میکنند که یک شیء پرونده به نام f قبلاً ایجاد شده است.
برای خواندن محتویات یک پرونده، f.read(size) را فراخوانی کنید، که مقدار مشخصی از داده را خوانده و آن را به صورت یک رشته (در حالت متنی) یا یک شیء bytes (در حالت دودویی) بازمیگرداند. size یک آرگومان عددی اختیاری است. وقتی size حذف شود یا منفی باشد، تمام محتویات پرونده خوانده شده و بازگردانده میشود؛ اگر پرونده دو برابر حافظهی دستگاه شما باشد، این مشکل شماست. در غیر این صورت، حداکثر size نویسه (در حالت متنی) یا size بایت (در حالت دودویی) خوانده و بازگردانده میشوند. اگر به پایان پرونده رسیده باشد، f.read() یک رشتهی خالی ('') بازمیگرداند.
>>> f.read()
'This is the entire file.\n'
>>> f.read()
''
f.readline() یک سطر از پرونده را میخواند؛ یک نویسهی سطر جدید (\n) در انتهای رشته باقی میماند، و فقط در آخرین سطر پرونده حذف میشود اگر پرونده با یک سطر جدید پایان نیابد. این باعث میشود که مقدار بازگشتی بدون ابهام باشد؛ اگر f.readline() یک رشتهی خالی بازگرداند، به پایان پرونده رسیدهایم، در حالی که یک سطر خالی با '\n'، یعنی یک رشته که فقط شامل یک سطر جدید است، نشان داده میشود.
>>> f.readline()
'This is the first line of the file.\n'
>>> f.readline()
'Second line of the file\n'
>>> f.readline()
''
برای خواندن سطرها از یک پرونده، میتوانید روی خود شیء پرونده حلقه بزنید. این روش کارآمد از نظر حافظه، سریع است و به کد سادهای منجر میشود:
>>> for line in f:
... print(line, end='')
...
This is the first line of the file.
Second line of the file
اگر میخواهید تمام سطرهای یک پرونده را در یک فهرست بخوانید، میتوانید از list(f) یا f.readlines() نیز استفاده کنید.
f.write(string) محتویات string را در پرونده مینویسد و تعداد نویسههای نوشتهشده را بازمیگرداند.
>>> f.write('This is a test\n')
15
انواع دیگر اشیاء باید تبدیل شوند -- یا به یک رشته (در حالت متنی) یا به یک شیء bytes (در حالت دودویی) -- قبل از نوشتن آنها:
>>> value = ('the answer', 42)
>>> s = str(value) # convert the tuple to string
>>> f.write(s)
18
f.tell() یک عدد صحیح بازمیگرداند که موقعیت جاری شیء پرونده را در پرونده نشان میدهد، که در حالت دودویی به صورت تعداد بایتها از ابتدای پرونده و در حالت متنی به صورت یک عدد مبهم است.
برای تغییر موقعیت شیء پرونده، از f.seek(offset, whence) استفاده کنید. موقعیت با افزودن offset به یک نقطهی مرجع محاسبه میشود؛ نقطهی مرجع توسط آرگومان whence انتخاب میشود. مقدار whence برابر با 0 از ابتدای پرونده اندازهگیری میکند، 1 از موقعیت جاری پرونده استفاده میکند، و 2 از پایان پرونده به عنوان نقطهی مرجع استفاده میکند. whence را میتوان حذف کرد و مقدار پیشفرض آن 0 است، یعنی از ابتدای پرونده بهعنوان نقطهی مرجع استفاده میکند.
>>> f = open('workfile', 'rb+')
>>> f.write(b'0123456789abcdef')
16
>>> f.seek(5) # Go to the 6th byte in the file
5
>>> f.read(1)
b'5'
>>> f.seek(-3, 2) # Go to the 3rd byte before the end
13
>>> f.read(1)
b'd'
در پروندههای متنی (آنهایی که بدون b در رشتهی حالت باز شدهاند)، فقط مکانیابیهای نسبت به ابتدای پرونده مجاز هستند (به جز مکانیابی به پایان پرونده با seek(0, 2)) و تنها مقادیر معتبر offset مقادیری هستند که از f.tell() بازگردانده میشوند، یا صفر. هر مقدار offset دیگر رفتار تعریفنشدهای ایجاد میکند.
اشیاء پرونده دارای متدهای اضافی دیگری نیز هستند، مانند isatty() و truncate() که کمتر استفاده میشوند؛ برای راهنمای کامل اشیاء پرونده به مرجع کتابخانه مراجعه کنید.
7.2.2. ذخیرهسازی دادههای ساختاریافته با json¶
رشتهها را بهراحتی میتوان در پرونده نوشت و از آن خواند. اعداد کمی بیشتر تلاش نیاز دارند، زیرا متد read() فقط رشتهها را بازمیگرداند، که باید به تابعی مانند int() داده شوند، که یک رشته مانند '123' را گرفته و مقدار عددی آن، یعنی 123، را بازمیگرداند. وقتی میخواهید انواع دادهی پیچیدهتر مانند فهرستهای تو در تو و دیکشنریها را ذخیره کنید، تجزیه و سریالسازی دستی پیچیده میشود.
به جای اینکه کاربران دائماً کد بنویسند و دیباگ کنند تا انواع دادهی پیچیده را در پروندهها ذخیره کنند، پایتون به شما اجازه میدهد از فرمت محبوب تبادل داده به نام JSON (JavaScript Object Notation) استفاده کنید. ماژول استاندارد json میتواند سلسلهمراتب دادههای پایتون را گرفته و آنها را به نمایشهای رشتهای تبدیل کند؛ این فرآیند serializing نامیده میشود. بازسازی داده از نمایش رشتهای deserializing نامیده میشود. بین سریالسازی و سریالزدایی، رشتهای که شیء را نمایش میدهد ممکن است در یک پرونده یا داده ذخیره شده باشد، یا از طریق اتصال شبکه به ماشینی دور فرستاده شده باشد.
توجه
فرمت JSON معمولاً توسط برنامههای مدرن برای تبادل داده استفاده میشود. بسیاری از برنامهنویسان از قبل با آن آشنا هستند، که این موضوع آن را به انتخابی خوب برای قابلیتعملیاتپذیری (interoperability) تبدیل میکند.
اگر یک شیء x دارید، میتوانید نمایش رشتهای JSON آن را با یک خط کد ساده مشاهده کنید:
>>> import json
>>> x = [1, 'simple', 'list']
>>> json.dumps(x)
'[1, "simple", "list"]'
گونهی دیگری از تابع dumps()، به نام dump()، بهسادگی شیء را در یک پرونده متنی سریالسازی میکند. بنابراین اگر f یک شیء پرونده متنی است که برای نوشتن باز شده، میتوانیم این کار را انجام دهیم:
json.dump(x, f)
برای کدگشایی مجدد شیء، اگر f یک شیء پرونده دودویی یا پرونده متنی است که برای خواندن باز شده است:
x = json.load(f)
توجه
پروندههای JSON باید با UTF-8 کدگذاری شوند. هنگام باز کردن پرونده JSON بهعنوان یک پرونده متنی برای هر دو عمل خواندن و نوشتن، از encoding="utf-8" استفاده کنید.
این تکنیک سادهی سریالسازی میتواند فهرستها و دیکشنریها را مدیریت کند، اما سریالسازی نمونههای دلخواه از کلاسها در JSON نیازمند کمی تلاش اضافی است. مرجع ماژول json شامل توضیحاتی در مورد این موضوع است.
همچنین ملاحظه نمائید
pickle - ماژول پیکل
برخلاف JSON، pickle پروتکلی است که امکان سریالسازی اشیاء پایتون با پیچیدگی دلخواه را فراهم میکند. بنابراین، اختصاصی پایتون است و نمیتوان از آن برای ارتباط با برنامههای نوشتهشده به زبانهای دیگر استفاده کرد. همچنین بهطور پیشفرض ناامن است: سریالزدایی دادههای pickle که از یک منبع غیرقابلاعتماد میآیند، میتواند کد دلخواه را اجرا کند، اگر داده توسط یک مهاجم ماهر ساخته شده باشد.