# Τύποι Built-in

Οι παρακάτω κατηγορίες περιγράφουν τους standard τύπους που είναι ενσωματωμένοι (built) μέσα στον interpreter.

Οι κύριοι ενσωματωμένοι (built) τύποι είναι αριθμοί, ακολουθίες, αντιστοιχίσεις (mappings), κλάσεις, instances και exceptions.

Ορισμένες collection κλάσεις είναι μεταβλητές (mutable). Οι μέθοδοι που προσθέτουν, αφαιρούν ή αναδιατάσσουν τα μέλη τους και δεν επιστρέφουν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, ποτέ δεν επιστρέφουν το ίδιο collection instance αλλά `None`.

Ορισμένες λειτουργίες υποστηρίζονται από διάφορους τύπους αντικειμένων· ειδικότερα, σχεδόν όλα τα αντικείμενα μπορούν να συγκριθούν ως προς την ισότητα, να ελεγχθούν για την έγκυρη τιμή και να μετατραπούν σε συμβολοσειρά (string) (με τη συνάρτηση `repr()` ή την ελαφρώς διαφορετική συνάρτηση `str()`). Η τελευταία συνάρτηση χρησιμοποιείται έμμεσα όταν ένα αντικείμενο γράφεται από τη συνάρτηση `print()`.

## Έλεγχος Έγκυρης Τιμής

Οποιοδήποτε αντικείμενο μπορεί να ελεγχθεί ως προς την εγκυρότητα της τιμής του, για χρήση σε `if` ή `while` συνθήκη ή ως τελεστής των λογικών πράξεων παρακάτω.

Ως προεπιλογή, ένα αντικείμενο θεωρείται true εκτός εάν η κλάση του ορίζει μία `__bool__()` μέθοδο που επιστρέφει `False` ή μία `__len__()` μέθοδο που επιστρέφει μηδέν, όταν καλείται με το αντικείμενο. [1] Εδώ τα περισσότερα από τα ενσωματωμένα (built-in) αντικείμενα θεωρούνται false:

- σταθερές που έχουν οριστεί ως false: `None` και `False`

- μηδέν οποιουδήποτε αριθμητικού τύπου: `0`, `0,0`, `0j`, `Decimanl(0)`, `Fraction(0, 1)`

- κενές ακολουθίες και collections: `''`, `()`, `[]`, `{}`, `set()`, `range(0)`

Οι πράξεις και οι ενσωματωμένες (built-in) συναρτήσεις που έχουν αποτέλεσμα Boolean πάντα επιστρέφουν `0` ή `False` για false και `1` ή `True` για true, εκτός εάν δηλώνεται διαφορετικά. (Σημαντική εξαίρεση: οι λογικές (Boolean) πράξεις `or` και `and` επιστρέφουν πάντα έναν από τους τελεστές τους.)

## Λογικές (Boolean) Πράξεις — `and`, `or`, `not`

Αυτές είναι οι λογικές (Boolean) πράξεις, ταξινομημένες βάσει προτεραιότητας:

Πράξη | Αποτέλεσμα | Σημειώσεις
--- | --- | ---
`x or y` | αν το x είναι true, τότε x, αλλιώς y | (1)
`x and y` | αν το x είναι false, τότε x, αλλιώς y | (2)
`not x` | if x είναι false, τότε `True`, αλλιώς `False` | (3)

Σημειώσεις:

1. Αυτός είναι ένας τελεστής μικρού κυκλώματος, επομένως αξιολογεί μόνο το δεύτερο όρισμα αν το πρώτο είναι false.

2. Αυτός είναι ένας τελεστής μικρού κυκλώματος, επομένως αξιολογεί μόνο το δεύτερο όρισμα αν το πρώτο είναι true.

3. To `not` έχει χαμηλότερη προτεραιότητα από τους μη λογικούς (non-Boolean) τελεστές, οπότε το `not a == b` μεταφράζεται σαν `not (a==b)`, και το `a == not b` είναι συντακτικό σφάλμα.

## Συγκρίσεις

Υπάρχουν οκτώ πράξεις σύγκρισης στην Python. Όλες έχουν την ίδια προτεραιότητα (η οποία είναι υψηλότερη από αυτή των λογικών (Boolean) πράξεων). Οι συγκρίσεις μπορεί να αλυσοδεθούν αυθαίρετα· για παράδειγμα, το `x < y <= z` ισοδυναμεί με `x < y και y <= z`, εκτός από το ότι το y αξιολογείται μόνο μία φορά (αλλά και στις δύο περιπτώσεις το z δεν αξιολογείται καθόλου όταν το `x < y` είναι false).

Αυτός ο πίνακας συνοψίζει τις πράξεις σύγκρισης:

Πράξη | Έννοια
--- | ---
`<` | αυστηρά μικρότερο από
`<=` | μικρότερο από ή ίσο
`>` | αυστηρά μεγαλύτερο από
`>=` | μεγαλύτερο από ή ίσο
`==` | ίσο
`!=` | διάφορο
`is` | ταυτότητα αντικειμένου
`is not` | αρνητική ταυτότητα αντικειμένου

Αντικείμενα διαφορετικών τύπων, εκτός από διαφορετικούς αριθμητικούς τύπους, δεν συγκρίνονται ποτέ ως ίσα. Ο τελεστής `==` ορίζεται πάντα αλλά για ορισμένους τύπους αντικειμένων (για παράδειγμα, αντικείμενα κλάσης) ισοδυναμεί με `is`. Οι τελεστές `<`, `<=`, `>` και `>=` ορίζονται μόνο όπου έχουν νόημα· για παράδειγμα, δημιουργούν μια εξαίρεση `TypeError` όταν ένα από τα ορίσματα είναι μιγαδικός αριθμός.

Μη πανομοιότυπα instances μιας κλάσης συνήθως συγκρίνονται ως μη ίσα εκτός εάν το η κλάση ορίζει τη μέθοδο `__eq__()`.

Τα instances μιας κλάσης δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε σχέση με άλλα instances της ίδιας κλάσης, ή άλλους τύπους του αντικειμένου, εκτός εάν η κλάση ορίζει αρκετές από τις μεθόδους `__lt__()`, `__le__()`, `__gt__()`, και `__ge__()` (γενικά, `__lt__()` και `__eq__()` είναι αρκετά, αν θέλετε τις συμβατικές έννοιες των τελεστών σύγκρισης).

Η συμπεριφορά των τελεστών `is` και `is not` δεν μπορεί να είναι προσαρμοσμένη· επίσης, μπορούν να εφαρμοστούν σε οποιαδήποτε δύο αντικείμενα και ποτέ να μην δημιουργήσουν μία εξαίρεση.

Δύο ακόμη πράξεις με την ίδια συντακτική προτεραιότητα, `in` και `not in`, υποστηρίζονται από τύπους που είναι Iterable ή υλοποιούν τη μέθοδο `__contains__()`.

## Αριμθητικοί Τύποι — `int`, `float`, `complex`

Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί αριθμητικοί τύποι: integers, floating point numbers και complex numbers. Επιπλέον, τα Booleans είναι υπό-τύπος ακεραίων (integers). Οι ακέραιοι αριθμοί έχουν απεριόριστη ακρίβεια. Οι Αριθμοί κινητής υποδιαστολής (floating point numbers) συνήθως υλοποιούνται χρησιμοποιώντας το double στη C· πληροφορίες σχετικά με την ακρίβεια και την εσωτερική αναπαράσταση αριθμών κινητής υποδιαστολής για το μηχάνημα στο οποίο εκτελείται το πρόγραμμά σας είναι διαθέσιμο στο `sys.float_info`. Οι μιγαδικοί αριθμοί (complex numbers) έχουν ένα πραγματικό και φανταστικό μέρος, κάθε ένα από τα οποία ένας αριθμός κινητής υποδιαστολής. Για να εξαγάγετε αυτά τα μέρη από έναν μιγαδικό αριθμό z, χρησιμοποιήστε `z.real` και `z.imag`. (Η standard βιβλιοθήκη περιλαμβάνει τους πρόσθετους αριθμητικούς τύπους `fractions.Fraction`, για ορθολογικούς, και `decimal.Decimal`, για αριθμούς κινητής υποδιαστολής με ακρίβεια που ορίζει ο χρήστης.)

Οι αριθμοί δημιουργούνται με αριθμητικά γράμματα ή ως αποτέλεσμα ενσωματωμένων (built-in) συναρτήσεων και τελεστών. Ακέραιοι αριθμοί (συμπεριλαμβανομένων του εξαδικού, του οκταδικού και των δυαδικοί αριθμών) αποδίδουν ακέραιους αριθμούς. Αριθμητικά που περιέχουν δεκαδικό ή εκθέτη παράγουν αριθμούς κινητής υποδιαστολής. Η προσάρτηση του `'j'` ή του `'J'` σε ένα αριθμητικό παράγει έναν φανταστικό αριθμό (έναν μιγαδικό αριθμό με μηδενικό πραγματικό μέρος) το οποίο μπορείτε να προσθέσετε σε έναν ακέραιο ή κινητής υποδιαστολής για να πάρετε έναν μιγαδικό αριθμό με πραγματικό και φανταστικό μέρος.

Η Python υποστηρίζει πλήρως τα μικτά αριθμητικά: όταν ένας δυαδικός αριθμητικός τελεστής έχει τελεστές διαφορετικών αριθμητικών τύπων, ο τελεστής με το «στενότερο» τύπο διευρύνεται σε αυτόν του άλλου, όπου ένας ακέραιος αριθμός είναι στενότερος από έναν με κινητή υποδιαστολή, που είναι στενότερο από ένα μιγαδικό. Η σύγκριση μεταξύ αριθμών διαφορετικών τύπων συμπεριφέρεται σαν να ήταν οι ακριβείς τιμές αυτών των αριθμών σε σύγκριση. [2]

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι κατασκευαστές `int()`, `float()` και `complex()` για να παράγουν αριθμούς συγκεκριμένου τύπου.

Όλοι οι αριθμητικοί τύποι (εκτός των μιγαδικών) υποστηρίζουν τις ακόλουθες πράξεις (για προτεραιότητες των πράξεων, βλέπε Operator precedence):

Πράξη | Αποτέλεσμα | Σημειώσεις | Ολόκληρη τεκμηρίωση
--- | --- | --- | ---
`x + y` | άθροισμα του x και y |  |
`x - y` | διαφορά του x και y |  |
`x * y` | γινόμενο των x και y |  |
`x / y` | πηλίκο των x και y |  |
`x // y` | ακέραιο μέρος του πηλίκου των x και y | (1)(2) |
`x % y` | υπόλοιπο του `x / y` | (2) |
`-x` | x αρνητικό |  |
`+x` | x αμετάβλητο |  |
`abs(x)` | απόλυτη τιμή ή μέγεθος του x |  | `abs()`
`int(x)` | μετατροπή του x σε ακέραιο | (3)(6) | `int()`
`float(x)` | μετατροπή του x σε κινητής υποδιαστολής | (4)(6) | `float()`
`complex(re, im)` | ένας μιγαδικός αριθμός με πραγματικό μέρος re, φανταστικό μέρος im. Το im μετατρέπεται αυτόματα σε μηδέν. | (6) | `complex()`
`c.conjugate()` | συζυγές του μιγαδικού αριθμού c |  |
`divmod(x, y)` | το ζευγάρι `(x // y, x % y)` | (2) | `divmod()`
`pow(x, y)` | x σε δύναμη του y | (5) | `pow()`
`x ** y` | x σε δύναμη του y | (5) |

Σημειώσεις:

1. Αναφέρεται επίσης ως διαίρεση ακέραιου αριθμού. Για τελεστές τύπου `int`, το αποτέλεσμα έχει τύπο `int`. Για τελεστές τύπου `float`, το αποτέλεσμα έχει τύπο `float`. Γενικά, το αποτέλεσμα είναι ένας ολόκληρος ακέραιος αριθμός, αν και ο τύπος του αποτελέσματος δεν είναι απαραίτητα `int`. Το αποτέλεσμα είναι πάντα στρογγυλεμένο προς το μείον άπειρο: `1//2` είναι `0`, `(-1)//2` είναι `-1`, `1//(-2)` είναι `-1`, και `(-1)//(-2)` είναι `0`.

2. Όχι για μιγαδικούς αριθμούς. Αντίθετα μετατρέψτε σε float χρησιμοποιώντας `abs()` εάν είναι εφαρμόσιμο.

3. Η μετατροπή από `float` σε `int` περικόπτει, απορρίπτοντας το κλασματικό μέρος. Δείτε τις συναρτήσεις `math.floor()` και `math.ceil()` για εναλλακτικές μετατροπές.

4. το float δέχεται επίσης τις συμβολοσειρές (strings) «nan» και «inf» με ένα προαιρετικό πρόθεμα «+» ή «-» για το Not a Number (NaN - Όχι αριθμός) και θετικό ή αρνητικό άπειρο.

5. Η Python ορίζει το `pow(0, 0)` και το `0 ** 0` ως `1`, όπως συνηθίζεται για τις γλώσσες προγραμματισμού.

6. Τα αριθμητικά κυριολεκτικά (numeric literals) που γίνονται δεκτά περιλαμβάνουν τα ψηφία `0` έως `9` ή οποιοδήποτε ισοδύναμο Unicode (σημεία κώδικα με την ιδιότητα `Nd`).

   Δείτε το Thε Unicode Standard για μια πλήρη λίστα σημείων κώδικα με το `Nd` property.

Όλοι οι τύποι `numbers.Real` (`int` και `float`) επίσης περιλαμβάνουν τις ακόλουθες λειτουργίες:

Πράξη | Αποτέλεσμα
--- | ---
`math.trunc(x)` | x μετατρέπεται σε `Integral`
`round(x[, n])` | x στρογγυλοποιημένο σε n ψηφία, στρογγυλοποιώντας το μισό σε ζυγό. Εάν το n παραλειφθεί, το default του είναι το 0.
`math.floor(x)` | το μεγαλύτερο `Integral` <= x
`math.ceil(x)` | το μικρότερο `Integral` >= x

Για περαιτέρω αριθμητικές πράξεις δείτε τα modules `math` και `cmath`.

### Bitwise Πράξεις σε Ακέραιους Τύπους

Οι πράξεις bitwise έχουν νόημα μόνο για ακέραιους αριθμούς. Το αποτέλεσμα των bitwise πράξεων υπολογίζεται σαν να εκτελείται σε συμπλήρωμα ως προς δύο με άπειρο αριθμό bits πρόσημου.

Οι προτεραιότητες των δυαδικών πράξεων bitwise είναι όλες χαμηλότερες από τις αριθμητικές πράξεις και υψηλότερες από τις συγκρίσεις· η μοναδιαία πράξη `~` έχει την ίδια προτεραιότητα με τις άλλες μοναδιαίες αριθμητικές πράξεις (`+` και `-`).

Αυτός ο πίνακας παραθέτει όλες τις bitwise πράξεις ταξινομημένες σε αύξουσα σειρά:

Πράξη | Αποτέλεσμα | Σημειώσεις
--- | --- | ---
`x | y` | bitwise or των x και y | (4)
`x ^ y` | bitwise exclusive or των x και y | (4)
`x & y` | bitwise and των x και y | (4)
`x << n` | x ολισθημένο (shifted) αριστερά κατά n bits | (1)(2)
`x >> n` | x ολισθημένο (shifted) δεξιά κατά n bits | (1)(3)
`~x` | τα bits του x αντιστραμμένα |

Σημειώσεις:

1. Οι μετρήσεις αρνητικών ολισθήσεων (negative shift) είναι άκυρες και κάνουν raise `ValueError`.

2. Μια αριστερή ολίσθηση (shift) κατά n bits ισοδυναμεί με πολλαπλασιασμό με `pow(2, n)`.

3. Μια δεξιά ολίσθηση (shift) κατά n bits ισοδυναμεί με διαίρεση πατώματος με `pow(2, n)`.

4. Η εκτέλεση αυτών των υπολογισμών με τουλάχιστον ένα επιπλέον bit επέκτασης πρόσημου σε μια αναπαράσταση ενός πεπερασμένου συμπληρώματος ως προς δύο (ένα ωφέλιμο bit-width `1 + max(x.bit_length(), y.bit_length())` ή περισσότερο) είναι αρκετό για να πάρει το ίδιο αποτέλεσμα σαν να υπήρχε ένας άπειρος αριθμός bits πρόσημου.

### Περαιτέρω Μέθοδοι των Ακέραιων Τύπων

Ο τύπος int υλοποιεί την `numbers.Integral` abstract base class. Επιπλέον, παρέχει μερικές ακόμη μεθόδους:

int.bit_length()

  Επιστρέφει τον αριθμό των bits που είναι απαραίτητος για να αναπαραστήσει έναν ακέραιο σε δυαδικό, αποκλείοντας το πρόσημο και τα αρχικά μηδέν:

      >>> n = -37
      >>> bin(n)
      '-0b100101'
      >>> n.bit_length()
      6

  Πιο συγκεκριμένα, εάν το `x` είναι μη μηδενικό, τότε το `x.bit_length()` είναι μοναδικός θετικός αριθμός `k` έτσι ώστε `2**(k-1) <= abs(x) < 2**k`. Ισοδύναμα, όταν το `abs(x)` είναι αρκετά μικρό για να έχει ένα σωστά στρογγυλοποιημένο λογάριθμο, τότε `k = 1 + int(log(abs(x), 2))`. Εάν το `x` είναι μηδέν, τότε το `x.bit_length()` επιστρέφει `0`.

  Ισοδύναμο με:

      def bit_length(self):
          s = bin(self)       # binary representation:  bin(-37) --> '-0b100101'
          s = s.lstrip('-0b') # remove leading zeros and minus sign
          return len(s)       # len('100101') --> 6

  Added in version 3.1.

int.bit_count()

  Επιστρέφει τον αριθμό των μονάδων στην δυαδική αναπαράσταση της απόλυτης τιμής του ακεραίου. Αυτό είναι επίσης γνωστό ως το μέτρημα πληθυσμού (population count). Παράδειγμα:

      >>> n = 19
      >>> bin(n)
      '0b10011'
      >>> n.bit_count()
      3
      >>> (-n).bit_count()
      3

  Ισοδύναμο με:

      def bit_count(self):
          return bin(self).count("1")

  Added in version 3.10.

int.to_bytes(length=1, byteorder='big', *, signed=False)

  Επιστρέφει ένα πίνακα από bytes που αναπαριστούν έναν ακέραιο.

      >>> (1024).to_bytes(2, byteorder='big')
      b'\x04\x00'
      >>> (1024).to_bytes(10, byteorder='big')
      b'\x00\x00\x00\x00\x00\x00\x00\x00\x04\x00'
      >>> (-1024).to_bytes(10, byteorder='big', signed=True)
      b'\xff\xff\xff\xff\xff\xff\xff\xff\xfc\x00'
      >>> x = 1000
      >>> x.to_bytes((x.bit_length() + 7) // 8, byteorder='little')
      b'\xe8\x03'

  Ο ακέραιος αναπαρίσταται χρησιμοποιώντας length bytes και η προεπιλεγμένη του τιμή (default) είναι 1. Ένα `OverflowError` γίνεται raise αν ο ακέραιος αριθμός δεν δύναται να αναπαρασταθεί με τον αριθμό bytes που δόθηκε.

  Το όρισμα byteorder καθορίζει τη σειρά των byte που χρησιμοποιούνται για την αναπαράσταση του ακέραιου αριθμού, και έχουν προεπιλεγμένη τιμή (default) `"big"`. Εάν το byteorder είναι `"big"`, το πιο σημαντικό byte βρίσκεται στην αρχή του πίνακα των bytes. Εάν το byteorder είναι `"little"`, το πιο σημαντικό byte βρίσκεται στο τέλος του πίνακα των bytes.

  Το όρισμα signed καθορίζει εάν το συμπλήρωμα ως προς δύο χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύσει τον ακέραιο. Εάν το signed είναι `False` και έχει δοθεί ένας αρνητικός ακέραιος, γίνεται raise ένα `OverflowError`. Η προεπιλεγμένη τιμή (default) για το signed είναι `False`.

  Οι προεπιλεγμένες τιμές (defaults) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μετατρέψουν βολικά έναν ακέραιο σε ένα μόνο byte αντικείμενο:

      >>> (65).to_bytes()
      b'A'

  Ωστόσο, όταν χρησιμοποιείτε προεπιλεγμένα ορίσματα, μην προσπαθήσετε να μετατρέψετε μια τιμή μεγαλύτερη από 255 ή διαφορετικά θα λάβετε ένα `OverflowError`.

  Ισοδύναμο με:

      def to_bytes(n, length=1, byteorder='big', signed=False):
          if byteorder == 'little':
              order = range(length)
          elif byteorder == 'big':
              order = reversed(range(length))
          else:
              raise ValueError("byteorder must be either 'little' or 'big'")

          return bytes((n >> i*8) & 0xff for i in order)

  Added in version 3.2.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.11: Προστιθέμενες προεπιλεγμένες τιμές (defaults) ορίσματος για `length` και `byteorder`.

classmethod int.from_bytes(bytes, byteorder='big', *, signed=False)

  Επιστρέφει έναν ακέραιο που αναπαρίσταται από τον δοσμένο πίνακα των bytes.

      >>> int.from_bytes(b'\x00\x10', byteorder='big')
      16
      >>> int.from_bytes(b'\x00\x10', byteorder='little')
      4096
      >>> int.from_bytes(b'\xfc\x00', byteorder='big', signed=True)
      -1024
      >>> int.from_bytes(b'\xfc\x00', byteorder='big', signed=False)
      64512
      >>> int.from_bytes([255, 0, 0], byteorder='big')
      16711680

  Το όρισμα bytes πρέπει είτε να είναι ένα bytes-like object είτε ένα iterable που παράγει bytes.

  Το όρισμα byteorder καθορίζει τη σειρά byte που χρησιμοποιείται για την αναπαράσταση του ακέραιου αριθμού, και η προεπιλεγμένη τιμή (default) είναι `"big"`. Εάν το byteorder είναι `"big"`, το το πιο σημαντικό byte βρίσκεται στην αρχή του πίνακα των bytes. Εάν το byteorder είναι `"little"`, το πιο σημαντικό byte βρίσκεται στο τέλος του πίνακα των bytes. Για να ζητήσετε την εγγενή σειρά των bytes του host συστήματος, χρησιμοποιήστε το `sys.byteorder` ως τιμή της σειράς byte.

  Το όρισμα signed υποδεικνύει εάν το συμπλήρωμα ως προς δύο χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύσει τον ακέραιο.

  Ισοδύναμο με:

      def from_bytes(bytes, byteorder='big', signed=False):
          if byteorder == 'little':
              little_ordered = list(bytes)
          elif byteorder == 'big':
              little_ordered = list(reversed(bytes))
          else:
              raise ValueError("byteorder must be either 'little' or 'big'")

          n = sum(b << i*8 for i, b in enumerate(little_ordered))
          if signed and little_ordered and (little_ordered[-1] & 0x80):
              n -= 1 << 8*len(little_ordered)

          return n

  Added in version 3.2.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.11: Προστιθέμενη προεπιλεγμένη τιμή (default) ορίσματος για το `byteorder`.

int.as_integer_ratio()

  Επιστρέφει ένα ζεύγος ακεραίων των οποίων η αναλογία είναι ίση με τον αρχικό ακέραιο και έχει θετικό παρονομαστή. Ο ακέραιος λόγος ακεραίων (ολόκληρων αριθμών) είναι πάντα ο ακέραιος αριθμός ως αριθμητής και το `1` ως παρονομαστής.

  Added in version 3.8.

int.is_integer()

  Επιστρέφει `True`. Υπάρχει για συμβατότητα τύπου duck με `float.is_integer()`.

  Added in version 3.12.

### Περαιτέρω Μέθοδοι για Float

Ο τύπος float (κινητής υποδιαστολής) υλοποιεί την `numbers.Real` abstract base class. Ο float έχει επίσης τις ακόλουθες πρόσθετες μεθόδους.

float.as_integer_ratio()

  Επιστρέφει ένα ζεύγος ακεραίων των οποίων η αναλογία είναι ακριβώς ίση με το αρχικό float. Ο λόγος είναι στο χαμηλότερο επίπεδο και έχει θετικό παρονομαστή. Κάνει raise `OverflowError` στα άπειρα και ένα `ValueError` για NaNs.

float.is_integer()

  Επιστρέφει `True` εάν το float instance είναι πεπερασμένο με ακέραια τιμή και `False` διαφορετικά:

      >>> (-2.0).is_integer()
      True
      >>> (3.2).is_integer()
      False

Δύο μέθοδοι υποστηρίζουν τη μετατροπή από και προς δεκαεξαδικές συμβολοσειρές (strings). Αφού τα floats της Python αποθηκεύονται εσωτερικά ως δυαδικοί αριθμοί, η μετατροπή ενός float προς ή από μια δεκαδική συμβολοσειρά συνήθως περιλαμβάνει ένα μικρό σφάλμα στρογγυλοποίησης. Αντιθέτως, οι δεκαεξαδικές συμβολοσειρές επιτρέπουν ακριβή αναπαράσταση και συγκεκριμενοποίηση των αριθμών κινητής υποδιαστολής. Αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο κατά το debugging και στην αριθμητική.

float.hex()

  Επιστρέφει μια αναπαράσταση ενός αριθμού κινητής υποδιαστολής ως δεκαεξαδική συμβολοσειρά (string). Για πεπερασμένους αριθμούς κινητής υποδιαστολής, αυτή η αναπαράσταση θα περιλαμβάνει πάντα ένα προπορευόμενο `0x` και ένα τελευταίο `p` και εκθέτη.

classmethod float.fromhex(s)

  Μέθοδος κλάσης για την επιστροφή του float που αντιπροσωπεύεται από μια δεκαεξαδική συμβολοσειρά (string) s. Η συμβολοσειρά s μπορεί να έχει κενό διάστημα που στην αρχή ή το τέλος.

Σημειώστε ότι το `float.hex()` είναι ένα instance method, ενώ το `float.fromhex()` είναι μια μέθοδος κλάσης.

Μια δεκαεξαδική συμβολοσειρά (string) έχει τη μορφή:

    [sign] ['0x'] integer ['.' fraction] ['p' exponent]

όπου το προαιρετικό `sign` μπορεί να είναι είτε `+` ή `-`, `integer` και `fraction` είναι συμβολοσειρές (strings) δεκαεξαδικών ψηφίων και ο `exponent` (εκθέτης) είναι ένας δεκαδικός ακέραιος με προαιρετικό πρόσημο. Τα πεζά ή κεφαλαία δεν είναι σημαντικά και πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένα δεκαεξαδικό ψηφίο είτε στον ακέραιο είτε στο κλάσμα. Αυτή η σύνταξη είναι παρόμοια με τη σύνταξη που καθορίζεται στην ενότητα 6.4.4.2 του προτύπου C99, καθώς και στη σύνταξη που χρησιμοποιείται στην Java 1.5 και μετά. Ιδιαίτερα, η έξοδος του `float.hex()` μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δεκαεξαδικό Κυριολεκτική κινητής υποδιαστολής σε κώδικα C ή Java, και παράχθηκαν δεκαεξαδικές συμβολοσειρές με τον χαρακτήρα μορφής `%a` της C ή το Double.toHexString της Java είναι αποδεκτά από το `float.fromhex()`.

Σημειώστε ότι ο εκθέτης είναι γραμμένος με δεκαδικό και όχι δεκαεξαδικό και ότι δίνει τη δύναμη του 2 με την οποία πολλαπλασιάζεται ο συντελεστής. Για παράδειγμα, η δεκαεξαδική συμβολοσειρά (string) `0x3.a7p10` αντιπροσωπεύει τον αριθμό κινητής υποδιαστολής `(3 + 10./16 + 7./16**2) * 2,0**10`, ή `3740,0`:

    >>> float.fromhex('0x3.a7p10')
    3740.0

Η εφαρμογή της αντίστροφης μετατροπής σε `3740.0` δίνει μία διαφορετική δεκαεξαδική συμβολοσειρά (string) που αντιπροσωπεύει τον ίδιο αριθμό:

    >>> float.hex(3740.0)
    '0x1.d380000000000p+11'

### Κατακερματισμός των αριθμητικών τύπων

Για αριθμούς `x` και `y`, πιθανώς διαφορετικών τύπων, είναι προαπαιτούμενο ότι `hash(x) == hash(y)` όποτε `x == y` (δείτε την τεκμηρίωση για την μέθοδο `__hash__()` για περισσότερες λεπτομέρειες). Για την ευκολότερη εφαρμογή και αποτελεσματικότητα σε ένα εύρος αριθμητικών τύπων (συμπεριλαμβανομένων των `int`, `float`, `decimal.Decimal` και `fractions.Fracion`) o κατακερματισμός της Python για αριθμητικούς τύπους βασίζεται σε μία μόνο μαθηματική συνάρτηση που ορίζεται για οποιονδήποτε ρητό αριθμό, και ως εκ τούτου ισχύει για όλα τα instances `int` και `fractions.Fraction` και όλα πεπερασμένα instances `float` και `decimal.Decimal`. Ουσιαστικά, αυτή η συνάρτηση δίνεται από το modulo μείωσης `P` για ένα σταθερό πρώτο `P`. Η τιμή του `P` διατίθεται στην Python ως `modulus` atrribute του `sys.hash_info`.

Αυτή τη στιγμή, ο πρώτος που χρησιμοποιείται είναι `P = 2**31 - 1` σε μηχανήματα με μήκους 32-bit C και `P = 2**61 - 1` σε μηχανήματα με μήκους 64-bit C.

Εδώ οι κανόνες λεπτομερώς:

- Αν το `x = m / n` είναι ένας μη αρνητικός ρητός αριθμός και το `n` δεν διαιρείται από `P`, ορίστε το `hash(x)` ως `m * invmod(n, P) % P`, όπου το `invmod(n, P)` μας δίνει το αντίστροφο του modulo `n` `P`.

- Αν το `x = m / n` είναι ένας μη αρνητικός ρητός αριθμός και το `n` διαιρείται με το `P` (αλλά το `m` όχι) τότε το `n` δεν έχει αντίστροφο modulo `P` και ο κανόνας παραπάνω δεν ισχύει. Σε αυτήν την περίπτωση ορίστε το `hash(x)` ως σταθερή τιμή `sys.hash_info.inf`.

- Αν `x = m / n` είναι ένας αρνητικός ρητός αριθμός τότε το `hash(x)` ορίζεται ως `-hash(-x)`. Αν το hash που προκύπτει είναι `-1`, αντικαθίσταται με `-2`.

- Οι συγκεκριμένες τιμές των `sys.hash_info.inf` και `-sys.hash_info.inf` χρησιμοποιούνται ως τιμές κατακερματισμού για το θετικό άπειρο ή το αρνητικό άπειρο (αντίστοιχα).

- Για έναν `complex` αριθμό `z`, οι τιμές κατακερματισμού των πραγματικών και φανταστικών μερών συνδυάζονται με τον υπολογισμό `hash(z.real) + sys.hash_info.imag * hash(z.imag)`, μειωμένο modulo `2**sys.hash_info.width` έτσι ώστε να βρίσκεται στο `range(-2**(sys.hash_info.width - 1), 2**(sys.hash_info.width - 1))`. Και πάλι, αν το αποτέλεσμα είναι `-1`, αντικαθίσταται με `-2`.

Για να αποσαφηνίσουμε τους παραπάνω κανόνες, εδώ είναι ένα παράδειγμα κώδικα της Python, ισοδύναμο με το built-in hash, για τον υπολογισμό του hash ενός ρητού αριθμού, `float`, ή `complex`:

    import sys, math

    def hash_fraction(m, n):
        """Compute the hash of a rational number m / n.

        Assumes m and n are integers, with n positive.
        Equivalent to hash(fractions.Fraction(m, n)).

        """
        P = sys.hash_info.modulus
        # Remove common factors of P.  (Unnecessary if m and n already coprime.)
        while m % P == n % P == 0:
            m, n = m // P, n // P

        if n % P == 0:
            hash_value = sys.hash_info.inf
        else:
            # Fermat's Little Theorem: pow(n, P-1, P) is 1, so
            # pow(n, P-2, P) gives the inverse of n modulo P.
            hash_value = (abs(m) % P) * pow(n, P - 2, P) % P
        if m < 0:
            hash_value = -hash_value
        if hash_value == -1:
            hash_value = -2
        return hash_value

    def hash_float(x):
        """Compute the hash of a float x."""

        if math.isnan(x):
            return object.__hash__(x)
        elif math.isinf(x):
            return sys.hash_info.inf if x > 0 else -sys.hash_info.inf
        else:
            return hash_fraction(*x.as_integer_ratio())

    def hash_complex(z):
        """Compute the hash of a complex number z."""

        hash_value = hash_float(z.real) + sys.hash_info.imag * hash_float(z.imag)
        # do a signed reduction modulo 2**sys.hash_info.width
        M = 2**(sys.hash_info.width - 1)
        hash_value = (hash_value & (M - 1)) - (hash_value & M)
        if hash_value == -1:
            hash_value = -2
        return hash_value

## Τύπος Boolean - :class`bool`

Οι λογικές τιμές (Booleans) αντιπροσωπεύουν τιμές αλήθειας. Ο τύπος `bool` έχει ακριβώς δύο σταθερές τιμές: `True` και `False`.

Η ενσωματωμένη συνάρτηση `bool()` μετατρέπει οποιαδήποτε τιμή σε λογική (boolean), αν η τιμή μπορεί να ερμηνευτεί ως τιμή αλήθειας (βλέπε παραπάνω ενότητα Έλεγχος Έγκυρης Τιμής).

Για λογικές πράξεις, χρησιμοποιήστε τους τελεστές boolean `and`, `or` και `not`. Κατά την εφαρμογή των bitwise τελεστών `&`, `|`, `^` σε δύο booleans, επιστρέφουν ένα bool ισοδύναμο με τις λογικές πράξεις «and», «or», «xor». Ωστόσο, οι λογικοί τελεστές `and`, `or` και `!=` θα πρέπει να προτιμώνται έναντι των `&`, `|` και `^`.

Αποσύρθηκε στην έκδοση 3.12: Η χρήση του bitwise inversion τελεστή `~` είναι ξεπερασμένη και κάνει raise ένα σφάλμα στην Python 3.16.

Η `bool` είναι υποκλάση της `int` (βλέπε Αριμθητικοί Τύποι — int, float, complex). Σε πολλά αριθμητικά περιβάλλοντα, τα `False` και `True` συμπεριφέρονται όπως οι ακέραιοι αριθμοί 0 και 1, αντίστοιχα. Ωστόσο, δεν συνιστάται να βασίζεστε σε αυτό· πιο αναλυτικά κάντε μετατροπή χρησιμοποιώντας τη `int()` αντ” αυτού.

## Τύποι Iterator

Η Python υποστηρίζει την έννοια της επανάληψης σε containers. Αυτό υλοποιείται χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικές μεθόδους· αυτές χρησιμοποιούνται για να επιτρέψουν σε κλάσεις που ορίζονται από το χρήστη να να υποστηρίζουν την επανάληψη. Οι ακολουθίες (sequences), που περιγράφονται παρακάτω με περισσότερες λεπτομέρειες, πάντα υποστηρίζουν τις μεθόδους επανάληψης.

Μια μέθοδος πρέπει να οριστεί για τα container αντικείμενα ώστε να παρέχει iterable υποστήριξη:

container.__iter__()

  Επιστρέφει ένα αντικείμενο iterator. Το αντικείμενο απαιτείται να υποστηρίζει το πρωτόκολλο επαναλήψεων που περιγράφεται παρακάτω. Εάν ένας container υποστηρίζει διαφορετικούς τύπους της επανάληψης, μπορούν να παρασχεθούν πρόσθετες μέθοδοι για να ζητηθούν συγκεκριμένοι iterators για αυτούς τους τύπους επανάληψης. (Ένα παράδειγμα αντικειμένου που υποστηρίζει πολλαπλές μορφές επανάληψης θα ήταν μια δενδρική δομή που υποστηρίζει και αμφότερες τις breadth-first και depth-first μορφές). Αυτή η μέθοδος αντιστοιχεί στη μέθοδο `tp_iter` της δομής τύπου για αντικείμενα Python στο API της Python/C.

Τα ίδια τα αντικείμενα επαναλήψεων απαιτείται να υποστηρίζουν τις ακόλουθες δύο μεθόδους, οι οποίες από κοινού αποτελούν το iterator protocol:

iterator.__iter__()

  Επιστρέφει το ίδιο το αντικείμενο iterator. Αυτό απαιτείται ώστε να επιτραπεί η χρησιμοποίηση τόσο των containers, όσο και των iterators με τα statements `for` και `in`. Αυτή η μέθοδος αντιστοιχεί στη δομή `tp_iter` των αντικειμένων της Python στο Python/C API.

iterator.__next__()

  Επιστρέφει το επόμενο στοιχείο από τον iterator. Εάν δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία, κάνει raise την εξαίρεση `StopIteration`. Αυτή η μέθοδος αντιστοιχεί στην δομή `tp_iternext` των αντικειμένων της Python στο API της Python/C.

Η Python ορίζει διάφορα αντικείμενα iterator για την υποστήριξη της επανάληψης πάνω σε γενικούς και συγκεκριμένους τύπους ακολουθιών (sequences), λεξικά (dictionaries) και άλλες πιο εξειδικευμένες μορφές. Οι συγκεκριμένοι τύποι δεν είναι σημαντικοί πέρα από την υλοποίησή του iterator πρωτοκόλλου.

Μόλις η μέθοδος `__next__()` ενός iterator κάνει raise ένα `StopIteration`, πρέπει να συνεχίσει να το κάνει σε επόμενες κλήσεις. Υλοποιήσεις που δεν υπακούν σε αυτή την ιδιότητα θεωρούνται εσφαλμένες.

### Τύποι Generator

Οι generators της Python παρέχουν έναν βολικό τρόπο για να υλοποιήσετε το iterator πρωτόκολλο. Εάν η μέθοδος `__iter__()` ενός container αντικειμένου είναι υλοποιημένη ως generator, θα επιστρέψει αυτόματα ένα αντικείμενο iterator (τεχνικά, ένα αντικείμενο generator) που παρέχει τις `__iter__()` και `__next__()` μεθόδους. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους generators μπορείτε να βρείτε στην the documentation for the yield expression.

## Τύποι Ακολουθίας (Sequence) — `list`, `tuple`, `range`

Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ακολουθιών: lists (λίστες), tuples (πλειάδες) και range objects (αντικείμενα εύρους). Πρόσθετοι τύποι ακολουθίας προσαρμοσμένοι για την επεξεργασία binary data και text strings περιγράφονται σε ειδικές ενότητες.

### Κοινές Λειτουργίες Ακολουθιών (Sequences)

Οι λειτουργίες του παρακάτω πίνακα υποστηρίζονται από τους περισσότερους τύπους ακολουθιών, τόσο μεταβλητών (mutable) όσο και αμετάβλητων (immutable). Η `collections.abc.Sequence` ABC παρέχεται για να διευκολύνει τη σωστή υλοποίηση αυτών των πράξεων σε προσαρμοσμένους τύπους ακολουθίας.

Αυτός ο πίνακας απαριθμεί τις λειτουργίες ακολουθίας ταξινομημένες κατά αύξουσα προτεραιότητα. Στον πίνακα, τα s και t είναι ακολουθίες του ίδιου τύπου, τα n, i, j και k είναι ακέραιοι αριθμοί και το x είναι ένα αυθαίρετο αντικείμενο που πληροί οποιονδήποτε τύπο και περιορισμούς τιμής που επιβάλλονται από το s.

Οι πράξεις `in` και `not in` έχουν τις ίδιες προτεραιότητες με τις πράξεις σύγκρισης. Οι πράξεις `+` (συνένωση) και `*` (επανάληψη) έχουν την ίδια προτεραιότητα με τις αντίστοιχες αριθμητικές πράξεις. [3]

Πράξη | Αποτέλεσμα | Σημειώσεις
--- | --- | ---
`x in s` | `True` αν ένα στοιχείο του s είναι ίσο με το x, αλλιώς `False` | (1)
`x not in s` | `False` αν ένα στοιχείο του s είναι ίσο με το x, αλλιώς `True` | (1)
`s + t` | η συνένωση του s και t | (6)(7)
`s * n` ή `n * s` | ίσο με την πρόσθεση του s στον εαυτό του n φορές | (2)(7)
`s[i]` | iο στοιχείο του s, αρχή το 0 | (3)
`s[i:j]` | slice (υποσύνολο) του s από το i μέχρι το j | (3)(4)
`s[i:j:k]` | slice (υποσύνολο) του s από το i μέχρι το j με βήμα k | (3)(5)
`len(s)` | μήκος του s |
`min(s)` | μικρότερο αντικείμενο του s |
`max(s)` | μεγαλύτερο αντικείμενο του s |
`s.index(x[, i[, j]])` | δείκτης της πρώτης εμφάνισης του x στο s (μετά από τον ή στον δείκτη i και πριν από το δείκτη j) | (8)
`s.count(x)` | συνολικές εμφανίσεις του x στο s |

Οι ακολουθίες (sequences) του ίδιου τύπου υποστηρίζουν επίσης συγκρίσεις. Ειδικότερα, τα tuples (πλειάδες) και οι λίστες συγκρίνονται λεξικογραφικά συγκρίνοντας τα αντίστοιχα στοιχεία. Αυτό σημαίνει ότι για να συγκρίνουμε ίσα, κάθε στοιχείο πρέπει να συγκρίνεται ως ίσο με το αντίστοιχό του, οι δύο ακολουθίες πρέπει να είναι του ίδιου τύπου και να έχουν το ίδιο μήκος. (Για πλήρεις λεπτομέρειες δείτε την αναφορά Comparisons.)

Εμπρόσθιοι και αντίστροφοι iterators πάνω σε μεταβλητές ακολουθίες έχουν πρόσβαση σε τιμές χρησιμοποιώντας ένα δείκτη. Αυτός ο δείκτης θα συνεχίσει να βαδίζει προς τα εμπρός (ή προς τα πίσω) ακόμα και αν η υποκείμενη ακολουθία μεταλλάσσεται. Ο iterator τερματίζει μόνο όταν ένα `IndexError` ή ένα `StopIteration` γίνει raise (ή όταν ο δείκτης πέσει κάτω από το μηδέν).

Σημειώσεις:

1. Ενώ οι πράξεις `in` και `not in` χρησιμοποιούνται γενικά μόνο για απλό έλεγχο containment (αν στοιχείο περιέχεται σε μια δομή), ορισμένες εξειδικευμένες ακολουθίες (όπως όπως οι `str`, `bytes` και `bytearray`) τις χρησιμοποιούν επίσης για subsequence testing (έλεγχο υποακολουθίας):

       >>> "gg" in "eggs"
       True

2. Τιμές του n μικρότερες από το `0` αντιμετωπίζονται ως `0` (που δίνει μια κενή ακολουθία του ίδιου τύπου με s). Σημειώστε ότι τα στοιχεία της ακολουθίας s δεν αντιγράφονται· αναφέρονται πολλές φορές. Αυτό συχνά στοιχειώνει τα άτομα που ξεκινούν με Python- σκεφτείτε:

       >>> lists = [[]] * 3
       >>> lists
       [[], [], []]
       >>> lists[0].append(3)
       >>> lists
       [[3], [3], [3]]

   Αυτό που συνέβη είναι ότι το `[[]]` είναι μια λίστα ενός στοιχείου που περιέχει μία κενή λίστα, οπότε και τα τρία στοιχεία της `[[]] * 3` είναι αναφορές σε αυτή τη μία κενή λίστα. Η τροποποίηση οποιουδήποτε από τα στοιχεία της `lists` τροποποιεί αυτή τη μοναδική λίστα. Μπορείτε να δημιουργήσετε μια λίστα από διαφορετικές λίστες με αυτόν τον τρόπο:

       >>> lists = [[] for i in range(3)]
       >>> lists[0].append(3)
       >>> lists[1].append(5)
       >>> lists[2].append(7)
       >>> lists
       [[3], [5], [7]]

   Περαιτέρω επεξήγηση είναι διαθέσιμη στο λήμμα FAQ Πως φτιάχνω μια πολυδιάστατη λίστα;.

3. Εάν το i ή το j είναι αρνητικό, ο δείκτης είναι σχετικός με το τέλος της ακολουθίας s: το `len(s) + i` ή το `len(s) + j` αντικαθίσταται. Σημειώστε όμως ότι το `-0` εξακολουθεί να είναι `0`.

4. Το υποσύνολο (slice) του s από το i έως το j ορίζεται ως η ακολουθία στοιχείων με δείκτη k τέτοια ώστε `i <= k < j``. Εάν το i ή το j είναι μεγαλύτερο από το `len(s)`, χρησιμοποιήστε το `len(s)`. Αν το i παραλείπεται ή είναι `None`, χρησιμοποιήστε `0`. Αν το j παραλείπεται ή είναι `μηδέν`, χρησιμοποιήστε το `len(s)`. Εάν το i είναι μεγαλύτερο από ή ίσο με το j, το υποσύνολο (slice) είναι κενό.

5. Το υποσύνολο (slice) του s από i έως j με βήμα k ορίζεται ως η ακολουθία των στοιχείων με δείκτη `x = i + n*k` τέτοια ώστε `0 <= n < (j-i)/k`. Με άλλα λόγια, οι δείκτες είναι `i`, `i+k`, `i+2*k`, `i+3*k` και ούτω καθεξής, σταματώντας όταν φτάσουμε στο j (αλλά ποτέ δεν περιλαμβάνει το j). Όταν το k είναι θετικό, τα i και j μειώνονται σε `len(s)` αν είναι μεγαλύτερα. Όταν το k είναι αρνητικό, τα i και j μειώνονται σε `len(s) - 1` αν είναι μεγαλύτερα. Εάν τα i ή j παραλείπονται ή είναι `None`, γίνονται τιμές «end» (το τέλος εξαρτάται από το πρόσημο του k). Σημειώστε ότι το k δεν μπορεί να είναι μηδέν. Εάν το k είναι `None`, αντιμετωπίζεται όπως το `1`.

6. Η συνένωση αμετάβλητων ακολουθιών (immutable sequences) οδηγεί πάντα σε ένα νέο αντικείμενο. Αυτό σημαίνει ότι η δημιουργία μιας ακολουθίας με επαναλαμβανόμενη συνένωση θα έχει τετραγωνικό κόστος χρόνου εκτέλεσης (runtime cost) στο συνολικό μήκος της ακολουθίας. Για να πάρετε ένα γραμμικό κόστος χρόνου εκτέλεσης (runtime cost), πρέπει να μεταβείτε σε μία από τις παρακάτω εναλλακτικές λύσεις:

   - αν συνενώνεται αντικείμενα `str`, μπορείτε να δημιουργήσετε μια λίστα και να χρησιμοποιήσετε την `str.join()` στο τέλος ή αλλιώς να γράψετε σε ένα `io.StringIO` instance και ανακτήσετε την τιμή της όταν ολοκληρωθεί

   - αν συνενώνεται αντικείμενα `bytes`, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε παρόμοια τη μέθοδο `bytes.join()` ή `io.BytesIO`, ή μπορείτε να κάνετε in-place συνένωση (concatenation) με ένα `bytearray` αντικείμενο. Τα αντικείμενα `bytearray` είναι μεταβλητά και έχουν έναν αποτελεσματικό μηχανισμό συνολικής κατανομής (overallocation)

   - αν συνενώνεται αντικείμενα `tuple`, επεκτείνετε μια `list` αντ” αυτού

   - για άλλους τύπους, ερευνήστε τη σχετική τεκμηρίωση των κλάσεων

7. Ορισμένοι τύποι ακολουθιών (όπως `range`) υποστηρίζουν μόνο ακολουθίες στοιχείων που ακολουθούν συγκεκριμένα μοτίβα, και ως εκ τούτου δεν υποστηρίζουν ακολουθία συνένωση ή επανάληψη.

8. Το `index` κάνει raise `ValueError` όταν το x δεν βρίσκεται στο s. Όχι όλες οι υλοποιήσεις υποστηρίζουν τη διαβίβαση των πρόσθετων ορίων i και j. Αυτές οι παράμετροι επιτρέπουν την αποτελεσματική αναζήτηση υποτμημάτων της ακολουθίας. Η διαβίβαση των πρόσθετων ορίων είναι περίπου ισοδύναμη με τη χρήση του `s[i:j].index(x)`, μόνο χωρίς να αντιγράφονται δεδομένα και με τον επιστρεφόμενο δείκτη να είναι σχετικός με την αρχή της ακολουθίας και όχι στην αρχή του υποσυνόλου (slice).

### Τύποι Αμετάβλητων Ακολουθιών (Sequences)

Η μόνη λειτουργία που υλοποιούν οι αμετάβλητοι γενικοί τύποι ακολουθίας που δεν είναι υλοποιημένοι από μεταβλητούς τύπους ακολουθίας, είναι η υποστήριξη της `hash()` built-in.

Αυτή η υποστήριξη επιτρέπει αμετάβλητες ακολουθίες, όπως οι περιπτώσεις των `tuple`, να χρησιμοποιούνται ως κλειδιά `dict` και να αποθηκεύονται σε `set` και `frozenset` instances.

Η προσπάθεια κατακερματισμού μιας αμετάβλητης ακολουθίας που περιέχει μη κατακερματιστέες (unhashable) τιμές θα οδηγήσει σε `TypeError`.

### Τύποι Μεταβλητών Ακολουθιών (Sequences)

Οι λειτουργίες του ακόλουθου πίνακα ορίζονται σε μεταβλητούς τύπους ακολουθίας. Η `collections.abc.MutableSequence` ABC παρέχεται για να κάνει ευκολότερη την σωστή υλοποίηση αυτών των λειτουργιών σε προσαρμοσμένους τύπους ακολουθιών.

Στον πίνακα το s είναι ένα instance ενός μεταβλητού τύπου ακολουθίας, το t είναι οποιοδήποτε iterable αντικείμενο και το x είναι ένα αυθαίρετο αντικείμενο που πληροί οποιονδήποτε τύπο και περιορισμούς τιμής που επιβάλλονται από το s (για παράδειγμα, το `bytearray` δέχεται μόνο ακέραιους που πληρούν τον περιορισμό `0 <= x <= 255`).

Πράξη | Αποτέλεσμα | Σημειώσεις
--- | --- | ---
`s[i] = x` | το στοιχείο i του s αντικαθίσταται από το x |
`s[i:j] = t` | το υποσύνολο (slice) του s από το i έως το j αντικαθίσταται από τα περιεχόμενα του iterable t |
`del s[i:j]` | ίδιο με το `s[i:j] = []` |
`s[i:j:k] = t` | τα στοιχεία του `s[i:j:k]` αντικαθίστανται από εκείνα του t | (1)
`del s[i:j:k]` | αφαιρεί τα στοιχεία του `s[i:j:k]` από τη λίστα |
`s.append(x)` | εισάγει το x στο τέλος της ακολουθίας (ίδιο με `s[len(s):len(s)] = [x]`) |
`s.clear()` | αφαιρεί όλα τα στοιχεία από το s (ίδιο με το `del s[:]`) | (5)
`s.copy()` | δημιουργεί ένα shallow αντίγραφο του s (ίδιο με το `s[:]`) | (5)
`s.extend(t)` ή `s += t` | επεκτείνει το s με τα περιεχόμενα του t (ως επί το πλείστον το ίδιο με το `s[len(s):len(s)] = t`) |
`s *= n` | ενημερώνει το s με το περιεχόμενό του επαναλαμβανόμενο n φορές | (6)
`s.insert(i, x)` | εισάγει το x στο s στο δείκτη που δίνεται από το i (το ίδιο με το `s[i:i] = [x]`) |
`s.pop()` ή `s.pop(i)` | ανακτά το στοιχείο στο i και το αφαιρεί επίσης από το s | (2)
`s.remove(x)` | αφαιρεί το πρώτο στοιχείο από το s όπου `s[i]` είναι ίσο με x | (3)
`s.reverse()` | αντιστρέφει τα στοιχεία του s | (4)

Σημειώσεις:

1. Αν το k δεν είναι ίσο με `1`, το t πρέπει να έχει το ίδιο μήκος με το τμήμα που αντικαθιστά.

2. Το προαιρετικό όρισμα i έχει προεπιλεγμένη τιμή `-1`, έτσι ώστε από default το τελευταίο στοιχείο αφαιρείται και επιστρέφεται.

3. η `remove()` κάνει raise `ValueError` όταν το x δεν βρίσκεται στο s.

4. Η μέθοδος `reverse()` τροποποιεί την ακολουθία στη θέση της για οικονομία χώρου όταν αντιστρέφεται μια μεγάλη ακολουθία. Να υπενθυμίσουμε στους χρήστες ότι λειτουργεί με παρενέργεια, δεν επιστρέφει την αντιστραμμένη ακολουθία.

5. η `clear()` και η `copy()` περιλαμβάνονται για λόγους συνέπειας με τα interfaces των μεταβλητών container που δεν υποστηρίζουν λειτουργίες τμηματοποίησης (όπως τα `dict` και `set`). Η `copy()` δεν αποτελεί μέρος της `collections.abc.MutableSequence` ABC, αλλά οι περισσότερες κλάσεις μεταβλητών ακολουθιών την παρέχουν.

   Added in version 3.3: μέθοδοι `clear()` και `copy()`.

6. Η τιμή n είναι ένας ακέραιος αριθμός ή ένα αντικείμενο που υλοποιεί την `__index__()`. Οι μηδενικές και αρνητικές τιμές του n καθαρίζουν την ακολουθία. Τα στοιχεία της ακολουθίας δεν αντιγράφονται· αναφέρονται πολλές φορές, όπως εξηγείται για το `s * n`` στο Κοινές Λειτουργίες Ακολουθιών (Sequences).

### Λίστες

Οι λίστες είναι μεταβλητές ακολουθίες, που συνήθως χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση συλλογών ομοιογενών στοιχείων (όπου ο ακριβής βαθμός ομοιότητας ποικίλλει ανάλογα με εφαρμογή).

class list([iterable])

  Οι λίστες μπορούν να κατασκευαστούν με διάφορους τρόπους:

  - Χρησιμοποιείστε ένα ζεύγος αγκυλών για να δηλώσετε την κενή λίστα: `[]`

  - Χρησιμοποιώντας αγκύλες, διαχωρίζοντας τα στοιχεία με κόμματα: `[a]`, `[a, b, c]`

  - Χρήση ενός list comprehension: `[x for x in iterable]`

  - Χρήση του κατασκευαστή τύπου (type constructor): `list()` ή `list(iterable)`

  Ο κατασκευαστής (constructor) δημιουργεί μια λίστα της οποίας τα στοιχεία είναι τα ίδια και με την ίδια σειρά όπως τα στοιχεία του iterable. Το iterable μπορεί να είναι είτε μια ακολουθία, είτε ένας container που υποστηρίζει την επανάληψη, ή ένα αντικείμενο iterator. Εάν το iterable είναι ήδη μια λίστα, δημιουργείται ένα αντίγραφο και επιστρέφεται, παρόμοια με την `iterable[:]`. Για παράδειγμα, η `list('abc')` επιστρέφει `['a', 'b', 'c']` και η `list( (1, 2, 3) )` επιστρέφει `[1, 2, 3]`. Αν δεν δοθεί κανένα όρισμα, ο κατασκευαστής δημιουργεί μία νέα κενή λίστα, `[]`.

  Πολλές άλλες λειτουργίες παράγουν επίσης λίστες, συμπεριλαμβανομένης της built-in `sorted()`.

  Οι λίστες υλοποιούν όλες τις common και mutable λειτουργίες ακολουθίας. Οι λίστες παρέχουν επίσης την ακόλουθη πρόσθετη μέθοδο:

  sort(*, key=None, reverse=False)

    Αυτή η μέθοδος ταξινομεί τη λίστα, χρησιμοποιώντας μόνο συγκρίσεις `<` μεταξύ στοιχείων. Οι εξαιρέσεις δεν καταστέλλονται - αν αποτύχει κάποια πράξη σύγκρισης, ολόκληρη η λειτουργία ταξινόμησης θα αποτύχει (και η λίστα θα παραμείνει πιθανότατα σε μια μερικώς τροποποιημένη κατάσταση).

    η `sort()` δέχεται δύο ορίσματα που μπορούν να περάσουν μόνο με τη λέξη-κλειδί (keyword-only arguments):

    το key καθορίζει μια συνάρτηση ενός ορίσματος που χρησιμοποιείται για την εξαγωγή ενός κλειδιού σύγκρισης (comparison key) από κάθε στοιχείο της λίστας (για παράδειγμα, `key=str.lower`). Το κλειδί που αντιστοιχεί σε κάθε στοιχείο της λίστας υπολογίζεται μία φορά και στη συνέχεια χρησιμοποιείται για ολόκληρη τη διαδικασία ταξινόμησης. Η προεπιλεγμένη τιμή (default) `None` σημαίνει ότι τα στοιχεία της λίστας ταξινομούνται απευθείας χωρίς να υπολογίζεται ξεχωριστή τιμή κλειδιού.

    Το utility `functools.cmp_to_key()` είναι διαθέσιμο για τη μετατροπή μια συνάρτηση cmp στυλ 2.x σε συνάρτηση key.

    η reverse είναι μια λογική (boolean) τιμή. Αν τεθεί σε `True`, τότε τα στοιχεία της λίστας ταξινομούνται σαν να ήταν αντίστροφη κάθε σύγκριση.

    Αυτή η μέθοδος τροποποιεί την ακολουθία για εξοικονόμηση χώρου κατά την ταξινόμηση μιας μεγάλης ακολουθίας. Nα υπενθυμίσουμε στους χρήστες ότι λειτουργεί με παρενέργεια, δεν επιστρέφει την ταξινομημένη ακολουθία (χρησιμοποιήστε την `sorted()` για να ζητήσετε μια νέα περίπτωση ταξινομημένης λίστας).

    Η μέθοδος `sort()` είναι εγγυημένα σταθερή. Μια ταξινόμηση είναι σταθερή αν εγγυάται ότι δεν θα αλλάξει τη σχετική σειρά των στοιχείων που συγκρίνουν ίσα — αυτό είναι χρήσιμο για την ταξινόμηση σε πολλαπλά περάσματα (για παράδειγμα, ταξινόμηση κατά τμήμα, στη συνέχεια με βάση το μισθολογικό κλιμάκιο κτλ).

    Για παραδείγματα ταξινόμησης και ένα σύντομο tutorial, δείτε Sorting Techniques.

    Ενώ μια λίστα ταξινομείται, το αποτέλεσμα της προσπάθειας μετάλλαξης, ή ακόμα και η επιθεώρηση, της λίστας είναι απροσδιόριστη. Η υλοποίηση της Python στη C κάνει την λίστα να εμφανίζεται κενή για όλη τη διάρκεια, και κάνει raise `ValueError` αν ανιχνεύσει ότι η λίστα έχει μεταλλαχθεί κατά τη διάρκεια μιας ταξινόμησης.

### Πλειάδες (Tuples)

Οι πλειάδες (tuples) είναι αμετάβλητες ακολουθίες, που συνήθως χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση συλλογών ετερογενών δεδομένων (όπως οι 2-tuples που παράγονται από την built-in `enumerate()`). Τα tuples χρησιμοποιούνται επίσης για περιπτώσεις όπου μια αμετάβλητη ακολουθία ομοιογενών δεδομένων (όπως για παράδειγμα για να επιτρέπεται η αποθήκευση σε ένα `set` ή σε ένα `dict` instance).

class tuple([iterable])

  Οι πλειάδες (tuples) μπορούν να κατασκευαστούν με διάφορους τρόπους:

  - Χρήση ενός ζεύγους παρενθέσεων για να δηλωθεί το κενό tuple (πλειάδα): `()`

  - Χρήση ενός κόμματος στο τέλος για ένα μοναδικό tuple (πλειάδα): `a,` ή `(a,)`

  - Διαχωρισμός στοιχείων με κόμμα: `a, b, c` ή `(a, b, c)`

  - Χρήση του ενσωματωμένου `tuple()`: `tuple()` ή `tuple(iterable)`

  Ο κατασκευαστής (constructor) δημιουργεί μια πλειάδα (tuple) του οποίου τα στοιχεία είναι τα ίδια και στην ίδια σειρά με τα στοιχεία του iterable. Η iterable μπορεί να είναι είτε μια ακολουθία, είτε έναν container που υποστηρίζει την επανάληψη, ή ένα αντικείμενο iterator. Εάν το iterable είναι ήδη ένα tuple, επιστρέφεται αμετάβλητο. Για παράδειγμα, το `tuple('abc')` επιστρέφει `('a', 'b', 'c')` και το `tuple( [1, 2, 3] )` επιστρέφει `(1, 2, 3)`. Αν δεν δοθεί κανένα όρισμα, ο κατασκευαστής δημιουργεί μια ένα κενό tuple, `()`.

  Σημειώστε ότι στην πραγματικότητα το κόμμα είναι αυτό που κάνει ένα tuple (πλειάδα), όχι οι παρενθέσεις. Οι παρενθέσεις είναι προαιρετικές, εκτός από την περίπτωση κενού tuple ή όταν χρειάζονται για την αποφυγή συντακτικής ασάφειας. Για παράδειγμα, η `f(a, b, c)` είναι μια κλήση συνάρτησης με τρία ορίσματα, ενώ η `f((a, b, c))` είναι μια συνάρτηση κλήση συνάρτησης με ένα 3-tuple ως μοναδικό όρισμα.

  Τα Tuples υλοποιούν όλες τις πράξεις ακολουθιών common.

Για ετερογενείς συλλογές δεδομένων όπου η πρόσβαση με βάση το όνομα είναι σαφέστερη από την πρόσβαση με βάση το δείκτη, το `collections.namedtuple()` μπορεί να είναι μια πιο κατάλληλη επιλογή από ένα απλό αντικείμενο tuple (πλειάδα).

### Εύρη (Ranges)

Ο τύπος `range` αναπαριστά μια αμετάβλητη ακολουθία αριθμών και συνήθως χρησιμοποιείται για την επανάληψη ενός συγκεκριμένου αριθμού επαναλήψεων σε βρόχους `for`.

class range(stop)
class range(start, stop[, step])

  Τα ορίσματα του κατασκευαστή εύρους (range constructor) πρέπει να είναι ακέραιοι αριθμοί (είτε της built-in `int` ή οποιοδήποτε αντικείμενο που υλοποιεί την ειδική μέθοδο `__index__()`). Εάν το όρισμα step παραλείπεται, το προεπιλογή (default) είναι `1`. Εάν το όρισμα start παραλείπεται, το προεπιλογή (default) είναι `0`. Εάν το step είναι μηδέν, γίνεται raise ένα `ValueError`.

  Για ένα θετικό βήμα, τα περιεχόμενα του range (εύρους) `r` καθορίζονται από τον τύπο `r[i] = start + step*i` όπου `i >= 0` και `r[i] < stop`.

  Για ένα αρνητικό βήμα, τα περιεχόμενα του εύρους (range) εξακολουθούν να καθορίζονται από τον τύπο `r[i] = start + step*i`, αλλά οι περιορισμοί είναι `i >= 0` και `r[i] > stop`.

  Ένα αντικείμενο range θα είναι άδειο εάν το `r[0]` δεν πληροί τον περιορισμό τιμής. Τα ranges υποστηρίζουν αρνητικούς δείκτες, αλλά αυτοί ερμηνεύονται ως δείκτες από το τέλος της ακολουθίας που καθορίζεται από τους θετικούς δείκτες.

  Τα ranges που περιέχουν απόλυτες τιμές μεγαλύτερες από `sys.maxsize` είναι επιτρεπτά, αλλά ορισμένα χαρακτηριστικά (όπως `len()`) μπορεί να κάνουν raise `OverflowError`.

  Παραδείγματα Range:

      >>> list(range(10))
      [0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9]
      >>> list(range(1, 11))
      [1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10]
      >>> list(range(0, 30, 5))
      [0, 5, 10, 15, 20, 25]
      >>> list(range(0, 10, 3))
      [0, 3, 6, 9]
      >>> list(range(0, -10, -1))
      [0, -1, -2, -3, -4, -5, -6, -7, -8, -9]
      >>> list(range(0))
      []
      >>> list(range(1, 0))
      []

  Τα ranges υλοποιούν όλες τις ακολουθίες common εκτός από τη συνένωση και την επανάληψη (λόγω του γεγονότος ότι τα range αντικείμενα μπορούν να αναπαριστούν μόνο ακολουθίες που ακολουθούν ένα αυστηρό μοτίβο και η επανάληψη και η συνένωση συνήθως παραβιάζουν αυτό το πρότυπο).

  start

    Η τιμή της παραμέτρου start (ή `0` αν η παράμετρος δεν παρέχεται)

  stop

    Η τιμή της παραμέτρου stop

  step

    Η τιμή της παραμέτρου step (ή `1` αν η παράμετρος δεν παρέχεται)

Το πλεονέκτημα του τύπου `range` έναντι ενός κανονικού τύπου `list` ή `tuple` είναι ότι ένα αντικείμενο `range` θα παίρνει πάντα το ίδιο (μικρό) ποσό μνήμης, ανεξάρτητα από το μέγεθος του range που αντιπροσωπεύει (μιας και αποθηκεύει μόνο τις τιμές `start`, `stop` και `step`, υπολογίζοντας τα μεμονωμένα στοιχεία και τις υποπεριοχές όπως απαιτείται).

Τα αντικείμενα range υλοποιούν την `collections.abc.Sequence` ABC, και παρέχουν χαρακτηριστικά όπως δοκιμές περιορισμού, αναζήτηση δείκτη στοιχείου, τεμαχισμό και υποστήριξη αρνητικών δεικτών (βλ. Τύποι Ακολουθίας (Sequence) — list, tuple, range):

    >>> r = range(0, 20, 2)
    >>> r
    range(0, 20, 2)
    >>> 11 in r
    False
    >>> 10 in r
    True
    >>> r.index(10)
    5
    >>> r[5]
    10
    >>> r[:5]
    range(0, 10, 2)
    >>> r[-1]
    18

Ο έλεγχος των αντικειμένων range για ισότητα με `==` και `!=` τα συγκρίνει ως ακολουθίες. Δηλαδή, δύο αντικείμενα range θεωρούνται ίσα αν αντιπροσωπεύουν την ίδια ακολουθία τιμών. (Σημειώστε ότι δύο αντικείμενα range που συγκρίνονται ως ίσα μπορεί να έχουν διαφορετικά `start`, `stop` και `step` χαρακτηριστικά, για παράδειγμα `range(0) == range(2, 1, 3)` ή `range(0, 3, 2) == range(0, 4, 2)`.)

Άλλαξε στην έκδοση 3.2: Υλοποιείστε την ακολουθία ABC. Υποστηρίξτε την τμηματοποίηση και τους αρνητικούς δείκτες. Δοκιμάστε τα `int` αντικείμενα για συμμετοχή σε σταθερό χρόνο αντί της επανάληψης σε όλα τα αντικείμενα.

Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Ορίστε τα “==” και “!=” για να συγκρίνετε αντικείμενα range με βάση την ακολουθία των τιμών που ορίζουν (αντί να συγκρίνουν με βάση την ταυτότητα του αντικειμένου).

Προστέθηκαν τα `start`, `stop` και `step` attributes.

Δείτε επίσης

- Η συνταγή linspace δείχνει πώς να υλοποιήσετε μια lazy έκδοση του range κατάλληλη για εφαρμογές κινητής υποδιαστολής.

## Τύπος Ακολουθίας (Sequence) Κειμένου — `str`

Τα δεδομένα κειμένου στην Python αντιμετωπίζονται με αντικείμενα `str` ή strings. Τα αλφαριθμητικά (strings) είναι αμετάβλητες sequences των Unicode points. Τα αλφαριθμητικά γράφονται με διάφορους τρόπους:

- Απλά εισαγωγικά: `'allows embedded "double" quotes'`

- Διπλά εισαγωγικά: `'allows embedded "double" quotes'`

- Τριπλά εισαγωγικά: `'''Three single quotes'''`, `"""Three double quotes"""`

Τα αλφαριθμητικά σε τριπλά εισαγωγικά μπορούν να καλύπτουν πολλές γραμμές - όλα τα σχετικά κενά θα συμπεριληφθούν στο αλφαριθμητικό.

Τα Αλφαριθμητικά (strings) που αποτελούν μέρος μιας ενιαίας έκφρασης και έχουν μόνο κενά μεταξύ τους, θα μετατραπούν σιωπηρά σε ένα ενιαίο αλφαριθμητικό literal. Δηλαδή, `("spam " "eggs") == "spam eggs"`.

Δείτε τα String and Bytes literals για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις διάφορες μορφές των αλφαριθμητικών, συμπεριλαμβανομένων των υποστηριζόμενων ακολουθιών escape sequences, και του `r` («raw») πρόθεμα που απενεργοποιεί την επεξεργασία των περισσότερων ακολουθιών διαφυγής.

Τα αλφαριθμητικά (strings) μπορούν επίσης να δημιουργηθούν από άλλα αντικείμενα χρησιμοποιώντας τον constructor `str`.

Εφόσον δεν υπάρχει ξεχωριστός τύπος «character», το indexing μιας συμβολοσειράς (string) παράγει συμβολοσειρές μήκους 1. Δηλαδή, για μια μη κενή συμβολοσειρά s, `s[0] == s[0:1]`.

Δεν υπάρχει επίσης μεταβλητός τύπος συμβολοσειράς (string), αλλά το `str.join()` ή το `io.StringIO` μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποτελεσματική κατασκευή συμβολοσειρών από πολλαπλά μέρη.

Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Για συμβατότητα προς τα πίσω (backwards compatibility) με τη σειρά Python 2, το πρόθεμα `u` είναι επιτρεπτό και πάλι σε αλφαριθμητικά. Δεν έχει καμία επίδραση στη σημασία των αλφαριθμητικών και δεν μπορεί να συνδυαστεί με το πρόθεμα `r`.

class str(object='')
class str(object=b'', encoding='utf-8', errors='strict')

  Επιστρέφει μια έκδοση string του object. Αν το object δεν παρέχεται, επιστρέφει κενό αλφαριθμητικό. Διαφορετικά, η συμπεριφορά της `str()` εξαρτάται από το αν δίνεται encoding ή errors, ως εξής.

  Αν δεν έχει δοθεί ούτε encoding ούτε errors, το `str(object)` επιστρέφει `type(object).__str__(object)`, το οποίο είναι το «informal» ή ωραία εκτυπώσιμη αναπαράσταση συμβολοσειράς (string) του object. Για αντικείμενα συμβολοσειράς, είναι η ίδια η συμβολοσειρά. Εάν το object δεν έχει την `__str__()`, τότε η `str()` επιστρέφει τη μέθοδο `repr(object)`.

  Εάν δίνεται τουλάχιστον ένα από τα encoding ή errors, το object θα πρέπει να είναι ένα bytes-like object (π.χ. `bytes` ή `bytearray`). Σε αυτή την περίπτωση, αν το object είναι ένα αντικείμενο `bytes` (ή `bytearray`), τότε το `str(bytes, encoding, errors)` είναι ισοδύναμο με το `bytes.decode(encoding, errors)`. Διαφορετικά, το αντικείμενο bytes που υποκρύπτει το αντικείμενο buffer λαμβάνεται πριν από την κλήση του `bytes.decode()`. Δείτε Τύποι δυαδικής ακολουθίας — bytes, bytearray, memoryview και Buffer Protocol για πληροφορίες σχετικά με τα αντικείμενα buffer.

  Πέρασμα ενός αντικειμένου `bytes` στο `str()` χωρίς το encoding ή το errors ορίσματα εμπίπτει στην πρώτη περίπτωση επιστροφής της άτυπης αναπαράστασης συμβολοσειράς (string) (δείτε επίσης την επιλογή `-b` της γραμμής εντολών για Python). Για παράδειγμα:

      >>> str(b'Zoot!')
      "b'Zoot!'"

  Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την κλάση `str` και τις μεθόδους της, δείτε Τύπος Ακολουθίας (Sequence) Κειμένου — str και την ενότητα Μέθοδοι Συμβολοσειράς (String) παρακάτω. Για την παραγωγή μορφοποιημένων συμβολοσειρών (string), ανατρέξτε στις ενότητες f-strings και Format String Syntax. Επιπλέον, δείτε την ενότητα Text Processing Services.

### Μέθοδοι Συμβολοσειράς (String)

Οι συμβολοσειρές (string) υλοποιούν όλες τις λειτουργίες των common ακολουθιών, μαζί με τις πρόσθετες μεθόδους που περιγράφονται παρακάτω.

Οι συμβολοσειρές (string) υποστηρίζουν επίσης δύο στυλ μορφοποίησης συμβολοσειρών, το ένα παρέχει ένα μεγάλο βαθμό ευελιξίας και προσαρμογής (βλέπε `str.format()`, Format String Syntax και Custom String Formatting) και το άλλο βασίζεται στο στυλ μορφοποίησης `printf` της C που χειρίζεται ένα στενότερο εύρος τύπων και είναι λίγο πιο δύσκολο να χρησιμοποιηθεί σωστά, αλλά είναι συχνά ταχύτερο για τις περιπτώσεις που μπορεί να χειριστεί (printf-style String Formatting).

Το τμήμα Text Processing Services της πρότυπης βιβλιοθήκης καλύπτει έναν αριθμό από άλλες ενότητες που παρέχουν διάφορες βοηθητικές υπηρεσίες που σχετίζονται με το κείμενο (συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης των κανονικών εκφράσεων στην ενότητα `re`).

str.capitalize()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με τον πρώτο χαρακτήρα κεφαλαίο και τα υπόλοιπα με πεζά γράμματα.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.8: Ο πρώτος χαρακτήρας τίθεται τώρα σε titlecase αντί για uppercase. Αυτό σημαίνει ότι χαρακτήρες όπως οι διγράφοι (digraphs) θα έχουν μόνο το πρώτο γράμμα τους με κεφαλαίο, αντί για όλους τους χαρακτήρες.

str.casefold()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) σε casefolded μορφή. Οι casefolded συμβολοσειρές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για caseless matching.

  Το casefolding είναι παρόμοιο με το lowercasing αλλά πιο επιθετικό επειδή έχει ως στόχο να αφαιρέσει όλες τις διακρίσεις της πεζότητας σε μια συμβολοσειρά (string). Για παράδειγμα, το γερμανικό πεζό γράμμα `'ß'` ισοδυναμεί με `"ss"`. Αφού είναι ήδη πεζό, η `lower()` δεν θα έκανε τίποτα στο `'ß'`· η `casefold()` το μετατρέπει σε `"ss"`.

  Ο αλγόριθμος casefolding περιγράφεται στην ενότητα 3.13 “Default Case Folding” του προτύπου Unicode <https://www.unicode.org/versions/Unicode15.0.0/ch03.pdf>`__.

  Added in version 3.3.

str.center(width[, fillchar])

  Επιστρέφει ένα κεντραρισμένο σε μια συμβολοσειρά (string) μήκους πλάτος. Το padding γίνεται με τη χρήση του καθορισμένου fillchar (το default είναι ένα κενό ASCII). Η αρχική συμβολοσειρά επιστρέφεται εάν το width είναι μικρότερο ή ίσο με το `len(s)`.

str.count(sub[, start[, end]])

  Επιστρέφει τον αριθμό των μη επικαλυπτόμενων (non-overalpping) εμφανίσεων της υποομάδας sub στο εύρος [start, end]. Τα προαιρετικά ορίσματα start και end ερμηνεύονται όπως στο slice notation.

  Αν το sub είναι κενό, επιστρέφει τον αριθμό των κενών συμβολοσειρών (strings) μεταξύ των χαρακτήρων που είναι το μήκος της συμβολοσειράς συν ένα.

str.encode(encoding='utf-8', errors='strict')

  Επιστρέφει την συμβολοσειρά (string) κωδικοποιημένη σε `bytes`.

  το encoding έχει default σε `'utf-8'`- δείτε Standard Encodings για πιθανές τιμές.

  το errors ελέγχει τον τρόπο χειρισμού των σφαλμάτων κωδικοποίησης. Εάν είναι `'strict'` (το default), τότε γίνεται raise μια εξαίρεση `UnicodeError`. Άλλες πιθανές τιμές είναι τα `'ignore'`, `'replace'`, `'xmlcharrefreplace'`, `'backslashreplace'` και οποιοδήποτε άλλο όνομα που έχει καταχωρηθεί μέσω του `codecs.register_error()`. Δείτε το Error Handlers για λεπτομέρειες.

  Για λόγους απόδοσης, η τιμή των errors δεν ελέγχεται ως προς την εγκυρότητα εκτός αν όντως προκύψει σφάλμα κωδικοποίησης, αν το Python Development Mode είναι ενεργοποιημένο ή αν ένα debug build χρησιμοποιείται.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.1: Επιπρόσθετη υποστήριξη για keyword ορίσματα.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.9: Η τιμή του όρου errors ελέγχεται τώρα στο Python Development Mode και στο debug mode.

str.endswith(suffix[, start[, end]])

  Επιστρέφει `True` αν η συμβολοσειρά (string) τελειώνει με το καθορισμένο suffix, αλλιώς επιστρέφει `False`. Το suffix μπορεί επίσης να είναι ένα tuple (πλειάδα) από επιθέματα που πρέπει να αναζητηθούν. Με το προαιρετικό start, το τεστ αρχίζει από αυτή τη θέση. Με το προαιρετικό end, η σύγκριση σταματά σε αυτή τη θέση.

str.expandtabs(tabsize=8)

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) όπου όλοι οι χαρακτήρες tab αντικαθίστανται από έναν ή περισσότερα κενά, ανάλογα με την τρέχουσα στήλη και το δεδομένο μέγεθος των tabs. Οι θέσεις tab εμφανίζονται κάθε tabsize χαρακτήρες (το default είναι 8, δίνοντας tab θέσεις στις στήλες 0, 8, 16 κ.ο.κ.). Για την επέκταση της συμβολοσειράς, η τρέχουσα στήλη μηδενίζεται και η συμβολοσειρά εξετάζεται χαρακτήρας προς χαρακτήρα. Εάν ο χαρακτήρας είναι tab (`\t`), εισάγονται ένας ή περισσότεροι χαρακτήρες κενών στο αποτέλεσμα μέχρι η τρέχουσα στήλη να είναι ίση με την επόμενη θέση tab. (Ο ίδιος ο χαρακτήρας tab δεν αντιγράφεται.) Εάν ο χαρακτήρας είναι νέα γραμμή (`\n`) ή return (`\r`), αντιγράφεται και η τρέχουσα στήλη επαναφέρεται στο μηδέν. Οποιοσδήποτε άλλος χαρακτήρας αντιγράφεται αμετάβλητος και η τρέχουσα στήλη αυξάνεται κατά ένα, ανεξάρτητα από τον τρόπο αναπαράστασης του χαρακτήρα όταν τυπώνεται.

      >>> '01\t012\t0123\t01234'.expandtabs()
      '01      012     0123    01234'
      >>> '01\t012\t0123\t01234'.expandtabs(4)
      '01  012 0123    01234'

str.find(sub[, start[, end]])

  Επιστρέφει τον χαμηλότερο δείκτη στη συμβολοσειρά (string) όπου η υπό-συμβολοσειρά sub βρίσκεται μέσα στο υποσύνολο (slice) `s[start:end]`. Τα προαιρετικά ορίσματα start και end ερμηνεύονται όπως στο notation του υποσυνόλου. Επιστρέφει `-1` αν δεν βρεθεί το sub.

  Σημείωση

  Η μέθοδος `find()` θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο αν πρέπει να γνωρίζετε τη θέση του sub. Για να ελέγξετε αν το sub είναι υποσύνολο ή όχι, χρησιμοποιήστε τον τελεστή `in`:

      >>> 'Py' in 'Python'
      True

str.format(*args, **kwargs)

  Εκτέλεση μιας λειτουργίας μορφοποίησης συμβολοσειράς (string formatting). Η συμβολοσειρά στην οποία αυτή η μέθοδος καλείται μπορεί να περιέχει κυριολεκτικό κείμενο ή πεδία αντικατάστασης που οριοθετούνται από αγκύλες `{}`. Κάθε πεδίο αντικατάστασης περιέχει είτε τον αριθμητικό δείκτη ενός ορίσματος θέσης, είτε το όνομα ενός keyword ορίσματος. Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς όπου κάθε πεδίο αντικατάστασης αντικαθίσταται με την τιμή της συμβολοσειράς του αντίστοιχου ορίσματος.

      >>> "The sum of 1 + 2 is {0}".format(1+2)
      'The sum of 1 + 2 is 3'

  Δείτε το Format String Syntax για μια περιγραφή των διαφόρων επιλογών μορφοποίησης που μπορούν να καθοριστούν στην μορφοποίηση συμβολοσειρών (format strings).

  Σημείωση

  Κατά τη μορφοποίηση ενός αριθμού (`int`, `float`, `complex`, `decimal.Decimal` και υποκλάσεις) με τον τύπο `n` (π.χ.: `'{:n}'.format(1234)`, η συνάρτηση θέτει προσωρινά την τοποθεσία `LC_CTYPE` στην τοποθεσία `LC_NUMERIC` για την αποκωδικοποίηση των `decimal_point` και `thousands_sep` πεδίων του `localeconv()` αν είναι μη ASCII ή μεγαλύτερα από 1 byte, και το locale `LC_NUMERIC` είναι διαφορετικό από το locale `LC_CTYPE`. Αυτή η προσωρινή αλλαγή επηρεάζει και άλλα νήματα (threads).

  Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Κατά τη μορφοποίηση ενός αριθμού με τον τύπο `n`, η συνάρτηση θέτει προσωρινά το locale `LC_CTYPE` στο locale `LC_NUMERIC` σε κάποιες περιπτώσεις.

str.format_map(mapping)

  Παρόμοιο με το `str.format(**mapping)`, εκτός από το ότι χρησιμοποιείται το `mapping` απευθείας και δεν αντιγράφεται σε μια `dict`. Αυτό είναι χρήσιμο αν για παράδειγμα το `mapping` είναι μια υποκλάση του dict:

      >>> class Default(dict):
      ...     def __missing__(self, key):
      ...         return key
      ...
      >>> '{name} was born in {country}'.format_map(Default(name='Guido'))
      'Guido was born in country'

  Added in version 3.2.

str.index(sub[, start[, end]])

  Όπως η `find()`, αλλά κάνει raise `ValueError` όταν η υπό-συμβολοσειρά (substring) δεν έχει βρεθεί.

str.isalnum()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες στη συμβολοσειρά (string) είναι αλφαριθμητικοί και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, διαφορετικά `False`. Ένας χαρακτήρας `c` είναι αλφαριθμητικό εάν ένα από τα ακόλουθα επιστρέφει `True`: `c.isalpha()`, `c.isdecimal()`, `c.isdigit()`, ή `c.isnumeric()`.

str.isalpha()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες στη συμβολοσειρά (string) είναι αλφαβητικοί και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, διαφορετικά `False`. Οι αλφαβητικοί χαρακτήρες είναι χαρακτήρες που ορίζονται στη βάση δεδομένων χαρακτήρων Unicode ως «Letter», δηλαδή, εκείνοι με General Category ιδιότητα μία από τα «Lm», «Lt», «Lu», «Ll», ή «Lo». Σημειώστε ότι αυτό είναι διαφορετικό από το Αλφαβητικό που ορίζεται στην ενότητα 4.10 “Letters, Alphabetic, and Ideographic” του προτύπου Unicode.

str.isascii()

  Επιστρέφει `True` εάν η συμβολοσειρά (string) είναι κενή ή όλοι οι χαρακτήρες της συμβολοσειράς είναι ASCII, αλλιώς `False`. Οι χαρακτήρες ASCII έχουν σημεία κωδικοποίησης στην περιοχή U+0000-U+007F.

  Added in version 3.7.

str.isdecimal()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες στη συμβολοσειρά (string) είναι δεκαδικοί χαρακτήρες και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, διαφορετικά `False`. Οι δεκαδικοί χαρακτήρες είναι αυτοί που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το σχηματισμό αριθμών στη βάση 10, π.χ. U+0660, ARABIC-INDIC DIGIT ZERO. Επίσημα ένας δεκαδικός χαρακτήρας είναι ένας χαρακτήρας του Unicode General Category «Nd».

str.isdigit()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες στη συμβολοσειρά είναι ψηφία και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, διαφορετικά `False`. Τα ψηφία περιλαμβάνουν δεκαδικούς χαρακτήρες και ψηφία που χρειάζονται ειδικό χειρισμό, όπως τα compatibility superscript ψηφία. Αυτό καλύπτει τα ψηφία που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το σχηματισμό αριθμών στη βάση 10, όπως οι αριθμοί Kharosthi. Τυπικά, ένα ψηφίο είναι ένας χαρακτήρας που έχει την τιμή της ιδιότητας Numeric_Type=Digit ή Numeric_Type=Decimal.

str.isidentifier()

  Επιστρέφει `True` αν η συμβολοσειρά είναι έγκυρο αναγνωριστικό σύμφωνα με το ορισμό της γλώσσας, ενότητα Identifiers and keywords.

  το `keyword.iskeyword()` μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ελέγξει αν η συμβολοσειρά `s` είναι ένα δεσμευμένο αναγνωριστικό, όπως τα `def` και `class`.

  Παράδειγμα

      >>> from keyword import iskeyword

      >>> 'hello'.isidentifier(), iskeyword('hello')
      (True, False)
      >>> 'def'.isidentifier(), iskeyword('def')
      (True, True)

str.islower()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες [4] στο αλφαριθμητικό (string) είναι πεζοί και υπάρχει τουλάχιστον ένας cased χαρακτήρας, αλλιώς `False`.

str.isnumeric()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες στη συμβολοσειρά είναι αριθμητικοί (numeric) χαρακτήρες, και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, διαφορετικά `False`. Οι αριθμητικοί χαρακτήρες περιλαμβάνουν ψηφιακούς χαρακτήρες και όλους τους χαρακτήρες που έχουν την αριθμητική τιμή, π.χ. U+2155, VULGAR FRACTION ONE FIFTH. Τυπικά, οι αριθμητικοί χαρακτήρες είναι εκείνοι με την τιμή της ιδιότητας Numeric_Type=Digit, Numeric_Type=Decimal ή Numeric_Type=Numeric.

str.isprintable()

  Επιστρέφει true αν όλοι οι χαρακτήρες στη συμβολοσειρά μπορεί να εκτυπωθεί, false εάν περιέχει τουλάχιστον έναν μη εκτυπώσιμο χαρακτήρα.

  Εδώ «εκτυπώσιμος» σημαίνει ότι ο χαρακτήρας είναι κατάλληλος για την `repr()` για χρήση στην έξοδο του∙ το «μη εκτυπώσιμος» σημαίνει ότι ο χαρακτήρας στη `repr()` στους ενσωματωμένους τύπους θα διαφεύγει εξαγωνικά από τον χαρακτήρα. Δεν έχει καμία σχέση με τον χειρισμό συμβολοσειρών που γράφονται σε `sys.stdout` ή `sys.stderr`.

  Οι εκτυπώσιμοι χαρακτήρες είναι αυτοί που στη βάση δεδομένων χαρακτήρων Unicode (βλ. `unicodedata`) έχουν μια γενική κατηγορία στην ομάδα Γράμμα, Σήμα, Αριθμός, Σημεία στίξης ή Σύμβολο (L, M, N, P ή S), συν το διάστημα ASCII 0x20. Οι μη εκτυπώσιμοι χαρακτήρες είναι αυτοί που βρίσκονται στο χώρο Διαχωρισμού ομάδας ή Άλλο (Z ή CII).

str.isspace()

  Επιστρέφει `True` αν υπάρχουν μόνο χαρακτήρες κενού (whitespace) στο αλφαριθμητικό (string) και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, διαφορετικά `False`.

  Ένας χαρακτήρας είναι whitespace εάν στη βάση δεδομένων χαρακτήρων Unicode (βλέπε `unicodedata`), είτε η γενική κατηγορία του είναι `Zs` («Separator, space»), είτε η αμφίδρομη κατηγορία του είναι μία από τις κατηγορίες `WS`, `B`, ή `S`.

str.istitle()

  Επιστρέφει `True` αν η συμβολοσειρά (string) είναι μια titlecased συμβολοσειρά και υπάρχει τουλάχιστον ένας χαρακτήρας, για παράδειγμα, οι κεφαλαίοι χαρακτήρες μπορούν να ακολουθούν μόνο τους uncased χαρακτήρες και οι πεζοί χαρακτήρες μόνο cased χαρακτήρες. Διαφορετικά, επιστρέφει `False`.

str.isupper()

  Επιστρέφει `True` αν όλοι οι χαρακτήρες [4] στο αλφαριθμητικό είναι κεφαλαίοι και υπάρχει τουλάχιστον ένας cased χαρακτήρας, διαφορετικά `False`.

      >>> 'BANANA'.isupper()
      True
      >>> 'banana'.isupper()
      False
      >>> 'baNana'.isupper()
      False
      >>> ' '.isupper()
      False

str.join(iterable)

  Επιστρέφει μια συμβολοσειρά (string) που είναι η συνένωση των συμβολοσειρών στο iterable. Ένα `TypeError` θα γίνει raise αν υπάρχουν τιμές μη συμβολοσειράς (non-string) στο iterable, συμπεριλαμβανομένων των αντικειμένων `bytes`. Το διαχωριστικό μεταξύ των στοιχείων είναι η συμβολοσειρά που παρέχει αυτή η μέθοδος.

str.ljust(width[, fillchar])

  Επιστρέφει τη συμβολοσειρά (string) με αριστερή ευθυγράμμιση σε μια συμβολοσειρά μήκους width. Το padding γίνεται με τη χρήση του καθορισμένου fillchar (το default είναι ένα κενό ASCII). Η αρχική συμβολοσειρά επιστρέφεται εάν το width είναι μικρότερο ή ίσο με το `len(s)`.

str.lower()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με όλους τους cased χαρακτήρες [4] να έχουν μετατραπεί σε πεζούς.

  Ο αλγόριθμος που χρησιμοποιείται για την πεζογράμμιση περιγράφεται στην ενότητα 3.13 “Default Case Folding” του προτύπου Unicode <https://www.unicode.org/versions/Unicode15.0.0/ch03.pdf>`__.

str.lstrip([chars])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με την αφαίρεση των αρχικών χαρακτήρων. Τα chars είναι μια συμβολοσειρά που καθορίζει το σύνολο των χαρακτήρων που πρέπει να αφαιρεθούν. Εάν παραλειφθεί ή είναι `None`, το όρισμα chars έχει ως default την αφαίρεση των κενών χαρακτήρων. Το όρισμα chars δεν είναι ένα πρόθεμα· οπότε, όλοι οι συνδυασμοί των τιμών του αφαιρούνται:

      >>> '   spacious   '.lstrip()
      'spacious   '
      >>> 'www.example.com'.lstrip('cmowz.')
      'example.com'

  Δείτε την `str.removeprefix()` για μια μέθοδο που θα αφαιρέσει ένα μόνο πρόθεμα συμβολοσειράς (string) αντί για όλο το σύνολο των χαρακτήρων. Για παράδειγμα:

      >>> 'Arthur: three!'.lstrip('Arthur: ')
      'ee!'
      >>> 'Arthur: three!'.removeprefix('Arthur: ')
      'three!'

static str.maketrans(x[, y[, z]])

  Αυτή η στατική μέθοδος επιστρέφει έναν πίνακα μεταφράσεων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το `str.translate()`.

  Εάν υπάρχει μόνο ένα όρισμα, πρέπει να είναι ένα λεξικό αντιστοίχισης Unicode ordinals (ακέραιοι αριθμοί) ή χαρακτήρες (συμβολοσειρές - strings μήκους 1) σε ordinals Unicode, συμβολοσειρές (αυθαίρετου μήκους) ή `None`. Τα κλειδιά χαρακτήρων τότε θα μετατραπούν σε κανονικούς αριθμούς.

  Εάν υπάρχουν δύο ορίσματα, πρέπει να είναι συμβολοσειρές (strings) ίσου μήκους και στο λεξικό (dictionary) που θα προκύψει, κάθε χαρακτήρας στο x θα αντιστοιχιστεί στο χαρακτήρα στην ίδια θέση στο y. Αν υπάρχει τρίτο όρισμα, πρέπει να είναι συμβολοσειρά, του οποίου οι χαρακτήρες θα αντιστοιχιστούν στο αποτέλεσμα σε `None`.

str.partition(sep)

  Διαχωρίστε τη συμβολοσειρά (string) στην πρώτη εμφάνιση του sep, και επιστρέφει ένα 3-tuple που περιέχει το μέρος πριν από το διαχωριστικό, το ίδιο το διαχωριστικό και το μέρος μετά το διαχωριστικό. Αν ο διαχωριστής δεν βρεθεί, επιστρέφει ένα 3-σύνολο που περιέχει την ίδια τη συμβολοσειρά, ακολουθούμενη από δύο κενές συμβολοσειρές.

str.removeprefix(prefix, /)

  Εάν η συμβολοσειρά (string) ξεκινά με το prefix, επιστρέφει `string[len(prefix):]`. Διαφορετικά, επιστρέφει ένα αντίγραφο της αρχικής συμβολοσειράς:

      >>> 'TestHook'.removeprefix('Test')
      'Hook'
      >>> 'BaseTestCase'.removeprefix('Test')
      'BaseTestCase'

  Added in version 3.9.

str.removesuffix(suffix, /)

  Αν η συμβολοσειρά τελειώνει με το suffix και το suffix δεν είναι κενό, επιστρέφει `string[:-len(suffix)]`. Διαφορετικά, επιστρέφει ένα αντίγραφο της αρχικής συμβολοσειράς:

      >>> 'MiscTests'.removesuffix('Tests')
      'Misc'
      >>> 'TmpDirMixin'.removesuffix('Tests')
      'TmpDirMixin'

  Added in version 3.9.

str.replace(old, new[, count])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με όλες τις εμφανίσεις της υπό-συμβολοσειράς old αντικατεστημένες από την new. Εάν δοθεί το προαιρετικό όρισμα count, μόνο οι πρώτες count εμφανίσεις αντικαθίστανται.

str.rfind(sub[, start[, end]])

  Επιστρέφει το υψηλότερο index στη συμβολοσειρά (string) όπου βρίσκεται η υπό-συμβολοσειρά sub, έτσι ώστε το sub περιέχεται στο `s[start:end]`. Τα προαιρετικά ορίσματα start και end ερμηνεύονται ως slice notation. Επιστρέφει `-1` σε περίπτωση αποτυχίας.

str.rindex(sub[, start[, end]])

  Όπως η `rfind()`, αλλά κάνει raise `ValueError` όταν η υπό-συμβολοσειρά (sub-string) sub δεν βρέθηκε.

str.rjust(width[, fillchar])

  Επιστρέφει τη συμβολοσειρά (string) με δεξιό προσανατολισμό σε μια συμβολοσειρά μήκους width. Το padding γίνεται χρησιμοποιώντας το καθορισμένο fillchar (η προεπιλογή είναι ένα διάστημα ASCII). Η αρχική συμβολοσειρά επιστρέφεται εάν το width είναι μικρότερο ή ίσο με `len(s)`.

str.rpartition(sep)

  Διαχωρίζει τη συμβολοσειρά (string) στην τελευταία εμφάνιση του sep και επιστρέφει ένα 3-tuple που περιέχει το τμήμα πριν από το διαχωριστικό, το ίδιο το διαχωριστικό και το μέρος μετά το διαχωριστικό. Εάν το διαχωριστικό δεν βρεθεί, επιστρέφει ένα 3-tuple που περιέχει δύο κενές συμβολοσειρές, ακολουθούμενες από την ίδια τη συμβολοσειρά.

str.rsplit(sep=None, maxsplit=-1)

  Επιστρέφει μια λίστα με τις λέξεις στη συμβολοσειρά (string), χρησιμοποιώντας το sep ως οριοθέτη. Εάν δοθεί το maxsplit, θα γίνουν το πολύ maxsplit διαχωρισμοί, ξεκινώντας από τα δεξιά. Εάν το sep δεν έχει καθοριστεί ή είναι `None`, οποιοδήποτε κενό διάστημα γίνεται διαχωριστικό. Εκτός από το διαχωρισμό από τα δεξιά, η `rsplit()` συμπεριφέρεται όπως η `split()` που περιγράφεται λεπτομερώς παρακάτω.

str.rstrip([chars])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με τους χαρακτήρες που έχουν αφαιρεθεί. Τα όρισμα chars είναι μια συμβολοσειρά που καθορίζει το σύνολο των χαρακτήρων που πρέπει να αφαιρεθούν. Εάν παραληφθεί ή είναι `None`, το όρισμα chars έχει ως προεπιλογή την αφαίρεση των κενών διαστημάτων. Το όρισμα chars δεν είναι suffix, αλλά όλοι οι συνδυασμοί των τιμών του αφαιρούνται:

      >>> '   spacious   '.rstrip()
      '   spacious'
      >>> 'mississippi'.rstrip('ipz')
      'mississ'

  Δείτε τη `str.removesuffix()` για μια μέθοδο που θα αφαιρέσει ένα απλό suffix αντί για όλο το σύνολο των χαρακτήρων. Για παράδειγμα:

      >>> 'Monty Python'.rstrip(' Python')
      'M'
      >>> 'Monty Python'.removesuffix(' Python')
      'Monty'

str.split(sep=None, maxsplit=-1)

  Επιστρέφει μια λίστα με τις λέξεις της συμβολοσειράς (string), χρησιμοποιώντας το sep ως διαχωριστικό. Αν δοθεί το maxsplit, γίνονται το πολύ maxsplit διαχωρισμοί (έτσι, η λίστα θα έχει το πολύ `maxsplit+1` στοιχεία). Εάν το maxsplit δεν καθοριστεί ή είναι `-1`, τότε δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των διαχωρισμών (γίνονται όλες οι πιθανές διασπάσεις).

  Αν δοθεί το sep, οι διαδοχικά οριοθέτες δεν ομαδοποιούνται μαζί και θεωρείται ότι οριοθετούν κενές συμβολοσειρές (strings) (για παράδειγμα, το `'1,,2'.split(',')` επιστρέφει `['1', '', '2']`). Το όρισμα sep μπορεί να αποτελείται από πολλούς χαρακτήρες ως μεμονωμένο οριοθέτη (για διαχωρισμό με πολλαπλούς οριοθέτες, χρησιμοποιήστε την `re.split()`). Ο διαχωρισμός μιας κενής συμβολοσειράς με ένα καθορισμένο διαχωριστικό επιστρέφει το `['']`.

  Για παράδειγμα:

      >>> '1,2,3'.split(',')
      ['1', '2', '3']
      >>> '1,2,3'.split(',', maxsplit=1)
      ['1', '2,3']
      >>> '1,2,,3,'.split(',')
      ['1', '2', '', '3', '']
      >>> '1<>2<>3<4'.split('<>')
      ['1', '2', '3<4']

  Αν το sep καθοριστεί ή είναι `None`, εφαρμόζεται ένας διαφορετικός αλγόριθμος διαχωρισμού: οι εμφανίσεις διαδοχικών κενών θεωρούνται ως ένα ενιαίο διαχωριστικό, και το αποτέλεσμα δεν θα περιέχει κενές συμβολοσειρές (strings) στην αρχή ή στο τέλος, αν η συμβολοσειρά έχει κενό διάστημα στην αρχή ή στο τέλος. Κατά συνέπεια, η διάσπαση μιας κενής συμβολοσειράς ή μιας συμβολοσειράς που αποτελείται μόνο από κενά διαστήματα με ένα `None` ως διαχωριστικό επιστρέφει `[]`.

  Για παράδειγμα:

      >>> '1 2 3'.split()
      ['1', '2', '3']
      >>> '1 2 3'.split(maxsplit=1)
      ['1', '2 3']
      >>> '   1   2   3   '.split()
      ['1', '2', '3']

str.splitlines(keepends=False)

  Επιστρέφει μια λίστα με τις γραμμές της συμβολοσειράς (string), διαχωρίζοντας στα όρια των γραμμών. Τα διαχωριστικά των γραμμών δεν περιλαμβάνονται στην νέα λίστα, εκτός αν δοθεί το keepends και είναι true.

  Αυτή η μέθοδος διαχωρίζει στα ακόλουθα όρια γραμμών. Πιο συγκεκριμένα, τα όρια είναι ένα υπερσύνολο του universal newlines.

  Αναπαράσταση | Περιγραφή
  --- | ---
  `\n` | Line Feed
  `\r` | Carriage Return
  `\r\n` | Carriage Return + Line Feed
  `\v` or `\x0b` | Line Tabulation
  `\f` or `\x0c` | Form Feed
  `\x1c` | Διαχωριστής Αρχείου
  `\x1d` | Διαχωριστής Group
  `\x1e` | Διαχωριστής Εγγραφών
  `\x85` | Επόμενη Γραμμή (C1 Control Code)
  `\u2028` | Διαχωριστής Γραμμής
  `\u2029` | Διαχωριστής Παραγράφου

  Άλλαξε στην έκδοση 3.2: Τα `\v` και `\f` προστίθενται στην λίστα ορίων των γραμμών.

  Για παράδειγμα:

      >>> 'ab c\n\nde fg\rkl\r\n'.splitlines()
      ['ab c', '', 'de fg', 'kl']
      >>> 'ab c\n\nde fg\rkl\r\n'.splitlines(keepends=True)
      ['ab c\n', '\n', 'de fg\r', 'kl\r\n']

  Σε αντίθεση με την `split()` όταν δίνεται μια συμβολοσειρά (string) οριοθέτησης sep, αυτή η μέθοδος επιστρέφει μια κενή λίστα για το κενό αλφαριθμητικό, και μια τερματικό break γραμμής δεν οδηγεί σε μια επιπλέον γραμμή:

      >>> "".splitlines()
      []
      >>> "One line\n".splitlines()
      ['One line']

  Συγκριτικά, η `split('\n')` δίνει:

      >>> ''.split('\n')
      ['']
      >>> 'Two lines\n'.split('\n')
      ['Two lines', '']

str.startswith(prefix[, start[, end]])

  Επιστρέφει `True` αν η συμβολοσειρά (string) αρχίζει με το prefix, αλλιώς επιστρέφει `False`. Το prefix μπορεί επίσης να είναι μια πλειάδα (tuple) prefix προς αναζήτηση. Με το προαιρετικό start, ελέγχεται το αλφαριθμητικό που αρχίζει από τη συγκεκριμένη θέση. Με το προαιρετικό end, σταματά η σύγκριση της συμβολοσειράς σε αυτή τη θέση.

str.strip([chars])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με τους πρώτους και τους τελευταίους χαρακτήρες να έχουν αφαιρεθεί. Το όρισμα chars είναι μια συμβολοσειρά που καθορίζει το σύνολο των χαρακτήρων που πρέπει να αφαιρεθούν. Εάν παραλειφθεί ή είναι `None`, το όρισμα chars έχει ως default την αφαίρεση των κενών διαστημάτων. Το όρισμα chars δεν είναι prefix ή suffix· μάλλον, όλοι οι συνδυασμοί των τιμών του αφαιρούνται:

      >>> '   spacious   '.strip()
      'spacious'
      >>> 'www.example.com'.strip('cmowz.')
      'example'

  Οι ακραίες αρχικές και τελικές τιμές του ορίσματος chars αφαιρούνται από τη συμβολοσειρά (string). Οι χαρακτήρες αφαιρούνται από το μπροστινό άκρο μέχρι να φτάσουν στο χαρακτήρα της συμβολοσειράς (string) που δεν περιέχεται στο σύνολο χαρακτήρων του chars. Μια παρόμοια ενέργεια λαμβάνει χώρα στο τέλος της ουράς. Για παράδειγμα:

      >>> comment_string = '#....... Section 3.2.1 Issue #32 .......'
      >>> comment_string.strip('.#! ')
      'Section 3.2.1 Issue #32'

str.swapcase()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με κεφαλαίους χαρακτήρες που έχουν μετατραπεί σε πεζούς και αντίστροφα. Σημειώστε ότι δεν είναι απαραίτητα αληθές ότι `s.swapcase().swapcase() == s`.

str.title()

  Επιστρέφει μια titlecased έκδοση της συμβολοσειράς, όπου οι λέξεις ξεκινούν με ένα κεφαλαίο χαρακτήρα και οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι πεζοί.

  Για παράδειγμα:

      >>> 'Hello world'.title()
      'Hello World'

  Ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί έναν απλό, ανεξάρτητο από τη γλώσσα, ορισμό μιας λέξης ως group διαδοχικών γραμμάτων. Ο ορισμός λειτουργεί σε πολλά contexts, αλλά σημαίνει ότι οι απόστροφοι σε συναιρέσεις και κτητικές λέξεις αποτελούν όρια λέξεων, που μπορεί να μην είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα:

      >>> "they're bill's friends from the UK".title()
      "They'Re Bill'S Friends From The Uk"

  Η συνάρτηση `string.capwords()` δεν έχει αυτό το πρόβλημα, καθώς χωρίζει τις λέξεις μόνο σε κενά.

  Εναλλακτικά, μπορεί να κατασκευαστεί μια λύση για τις αποστρόφους χρησιμοποιώντας κανονικές εκφράσεις:

      >>> import re
      >>> def titlecase(s):
      ...     return re.sub(r"[A-Za-z]+('[A-Za-z]+)?",
      ...                   lambda mo: mo.group(0).capitalize(),
      ...                   s)
      ...
      >>> titlecase("they're bill's friends.")
      "They're Bill's Friends."

str.translate(table)

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) στο οποίο κάθε χαρακτήρας έχει αντιστοιχιστεί μέσω του πίνακα μετάφρασης. Ο πίνακας πρέπει να είναι ένα αντικείμενο που υλοποιεί ευρετηριοποίηση μέσω της `__getitem__()`, συνήθως ένα mapping ή ένα sequence. Όταν το indexing γίνεται με ένα Unicode ordinal (ένας ακέραιος), το αντικείμενο του πίνακα μπορεί να κάνει οποιοδήποτε από τα ακόλουθα: να επιστρέψει ένα Unicode ordinal ή μια συμβολοσειρά (string), να αντιστοιχίσει τον χαρακτήρα σε έναν ή περισσότερους άλλους χαρακτήρες· να επιστρέψει `None`, για να διαγράψει τον χαρακτήρα από τη συμβολοσειρά που επιστρέφεται· ή να κάνει raise ένα `LookupError`, για να αντιστοιχίσει τον χαρακτήρα στον εαυτό του.

  Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το `str.maketrans()` για να δημιουργήσετε ένα χάρτη μετάφρασης αντιστοίχισης από χαρακτήρα-σε-χαρακτήρα σε διαφορετικές μορφές.

  Δείτε επίσης την ενότητα `codecs` για μια πιο ευέλικτη προσέγγιση σε προσαρμοσμένα mappings χαρακτήρων.

str.upper()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) με όλους τους χαρακτήρες [4] που έχουν μετατραπεί σε κεφαλαία. Σημειώστε ότι το `s.upper().isupper()` μπορεί να είναι `False` αν το `s` περιέχει χαρακτήρες χωρίς πεζά γράμματα ή αν η κατηγορία Unicode του προκύπτοντος χαρακτήρα(ων) δεν είναι «Lu» (Γράμμα, κεφαλαίο), αλλά π.χ. «Lt» (Γράμμα, titlecase).

  Ο uppercasing αλγόριθμος που χρησιμοποιείται περιγράφεται στην ενότητα 3.13 “Default Case Folding” του προτύπου Unicode.

str.zfill(width)

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της συμβολοσειράς (string) που έμεινε γεμάτη με ψηφία ASCII `'0'`` για να δημιουργήσει μία συμβολοσειρά μήκους width. Χειρίζεται ένα leading sign prefix (`'+'`/`'-'`) εισάγοντας την συμπλήρωση μετά τον χαρακτήρα sign αντί για πριν. Η αρχική συμβολοσειρά επιστρέφεται εάν το width είναι μικρότερο ή ίσο με `len(s)`.

  Για παράδειγμα:

      >>> "42".zfill(5)
      '00042'
      >>> "-42".zfill(5)
      '-0042'

### `printf`-style String Formatting

Σημείωση

Οι λειτουργίες μορφοποίησης που περιγράφονται εδώ παρουσιάζουν μια ποικιλία ιδιορρυθμιών που οδηγούν σε έναν αριθμό κοινών σφαλμάτων (όπως η αποτυχία εμφάνισης tuple και σωστών λεξικών). Χρησιμοποιώντας τα νεότερα formatted string literals, το `str.format()` interface ή το template strings μπορεί να βοηθήσει στην αποφυγή αυτών των σφαλμάτων. Κάθε μία από αυτές τις εναλλακτικές παρέχει τους δικούς τις συμβιβασμούς και τα οφέλη της απλότητας, ευελιξίας και/ή επεκτασιμότητας.

Τα αντικείμενα string έχουν μια μοναδική ενσωματωμένη λειτουργία: τον τελεστή `%` (modulo). Αυτός είναι επίσης γνωστός ως τελεστής formatting ή * interpolation*. Δεδομένων των `format % values` (όπου format είναι μία συμβολοσειρά), `%` οι προδιαγραφές μετατροπής στο format αντικαθίστανται από μηδέν ή περισσότερα στοιχεία των values. Το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο με τη χρήση του `sprintf()` στη γλώσσα C.

Εάν το format απαιτεί ένα μεμονωμένο όρισμα, το values μπορεί να είναι ένα μεμονωμένο non-tuple αντικείμενο. [5] Διαφορετικά, τα values πρέπει να είναι ένα tuple με ακριβώς τον ίδιο αριθμό των στοιχείων που καθορίζονται από το format string ή ένα μεμονωμένο αντικείμενο αντιστοίχισης (για παράδειγμα, ένα λεξικό).

Ένας προσδιοριστής μετατροπής περιέχει δύο ή περισσότερους χαρακτήρες και έχει τους εξής components, οι οποίοι πρέπει να εμφανίζονται με αυτή τη σειρά:

1. Ο χαρακτήρας ``%''`, που σηματοδοτεί την αρχή του προσδιοριστή.

2. Κλειδί mapping (προαιρετικό), που αποτελείται από μια ακολουθία χαρακτήρων σε παρένθεση (για παράδειγμα, `(somename)`).

3. Δείκτες μετατροπής (προαιρετικό), που επηρεάζουν το αποτέλεσμα κάποιων τύπων μετατροπής.

4. Ελάχιστο πλάτος πεδίου (προαιρετικό). Εάν ορίζεται ως `'*'` (αστερίσκος), το πραγματικό πλάτος διαβάζεται από το επόμενο στοιχείο του tuple στα values, και το αντικείμενο προς μετατροπή έρχεται μετά από το ελάχιστο πλάτος πεδίου και το προαιρετικό precision.

5. Ακρίβεια (προαιρετικό), δίνεται ως `'.'` (τελεία) ακολουθούμενη από το precision.Εάν ορίζεται ως `'*'` (αστερίσκος), το πραγματικό precision διαβάζεται από το επόμενο στοιχείο του tuple στα values, και η τιμή προς μετατροπή έρχεται μετά το precision.

6. Μετατροπέας του length (προαιρετικό).

7. Τύπος conversion.

Όταν το σωστό όρισμα είναι ένα λεξικό (ή άλλος τύπος αντιστοίχισης), τότε οι μορφές στη συμβολοσειρά πρέπει να περιλαμβάνουν ένα κλειδί αντιστοίχισης σε παρένθεση σε αυτό το λεξικό που εισήχθη αμέσως μετά τον χαρακτήρα `'%'`. Το κλειδί αντιστοίχισης επιλέγει την τιμή που θα μορφοποιηθεί από την αντιστοίχιση. Για παράδειγμα:

    >>> print('%(language)s has %(number)03d quote types.' %
    ...       {'language': "Python", "number": 2})
    Python has 002 quote types.

Σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να υπάρχουν προσδιοριστές `*` σε μια μορφή (καθώς απαιτούν μια διαδοχική λίστα παραμέτρων).

Οι δείκτες μετατροπής είναι:

Flag | Έννοια
--- | ---
`'#'` | Οι μετατροπή τιμής θα χρησιμοποιήσει την «εναλλακτική φόρμα» (όπου ορίζεται παρακάτω).
`'0'` | Η μετατροπή θα έχει μηδενική συμπλήρωση για αριθμητικές τιμές.
`'-'` | Η τιμή μετατροπής αφήνεται προσαρμοσμένη (παρακάμπτει τη μετατροπή `'0'` εάν δίνονται και τα δύο).
`' '` | (ένα κενό) Πρέπει να προστεθεί ένα κενό πριν από έναν θετικό αριθμό (ή κενή συμβολοσειρά) που παράγεται από μια υπογεγραμμένη μετατροπή.
`'+'` | Ένα χαρακτήρας προσήμου (`'+'` ή `'-'`) θα προηγείται της μετατροπής (παρακάμπτει ένα «κενό» δείκτη).

Ένας τροποποιητής μήκους (`h`, `l`, or `L`) μπορεί να υπάρχει, αλλά αγνοείται καθώς δεν είναι απαραίτητος για την Python – οπότε π.χ. `%ld` είναι πανομοιότυπο σε `%d`.

Οι τύποι μετατροπής είναι:

Μετατροπή | Έννοια | Σημειώσεις
--- | --- | ---
`'d'` | Υπογεγραμμένος δεκαδικός ακέραιος. |
`'i'` | Υπογεγραμμένος δεκαδικός ακέραιος. |
`'o'` | Υπογεγραμμένη οκταδική τιμή. | (1)
`'u'` | Απαρχαιωμένος τύπος – είναι πανομοιότυπος με το `'d'`. | (6)
`'x'` | Υπογεγραμμένο δεκαεξαδικό (πεζά). | (2)
`'X'` | Υπογεγραμμένο δεκαεξαδικό (κεφαλαίο). | (2)
`'e'` | Εκθετική μορφή κινητής υποδιαστολής (πεζά) | (3)
`'E'` | Εκθετική μορφή κινητής υποδιαστολής (κεφαλαία) | (3)
`'f'` | Δεκαδική μορφή κινητής υποδιαστολής. | (3)
`'F'` | Δεκαδική μορφή κινητής υποδιαστολής. | (3)
`'g'` | Μορφή κινητής υποδιαστολής. Χρησιμοποιεί εκθετική μορφή πεζών αν ο εκθέτης είναι μικρότερος από -4 ή όχι μικρότερος από την ακρίβεια, διαφορετικά χρησιμοποιεί δεκαδική μορφή. | (4)
`'G'` | Μορφή κινητής υποδιαστολής. Χρησιμοποιεί εκθετική μορφή κεφαλαίων εάν ο εκθέτης είναι μικρότερος από -4 ή όχι μικρότερος από την ακρίβεια, διαφορετικά χρησιμοποιεί δεκαδική μορφή. | (4)
`'c'` | Μεμονωμένος χαρακτήρας (δέχεται ακέραιο ή μονό χαρακτήρα συμβολοσειράς). |
`'r'` | Συμβολοσειρά (μετατρέπει οποιοδήποτε αντικείμενο Python χρησιμοποιώντας `repr()`). | (5)
`'s'` | Συμβολοσειρά (μετατρέπει οποιοδήποτε αντικείμενο Python χρησιμοποιώντας `str()`). | (5)
`'a'` | Συμβολοσειρά (μετατρέπει οποιοδήποτε αντικείμενο Python χρησιμοποιώντας `ascii()`). | (5)
`'%'` | Κανένα όρισμα δεν μετατρέπεται, έχει ως αποτέλεσμα έναν χαρακτήρα `'%'` το αποτέλεσμα. |

Σημειώσεις:

1. Η εναλλακτική μορφή προκαλεί την εισαγωγή ενός πρώτου οκταδικού προσδιοριστή (`'0o'`) πριν από το πρώτο ψηφίο.

2. Η εναλλακτική φόρμα προκαλεί την εισαγωγή ενός αρχικού `'0x'` ή `'0X'` (ανάλογα με το εάν χρησιμοποιήθηκε η μορφή `'x'` ή `'X'`) πριν το πρώτο ψηφίο.

3. Η εναλλακτική μορφή κάνει το αποτέλεσμα να περιέχει πάντα μια υποδιαστολή, ακόμα κι αν δεν ακολουθούν ψηφία.

   Η ακρίβεια καθορίζει τον αριθμό των ψηφίων μετά την υποδιαστολή και ορίζεται από προεπιλογή ως 6.

4. Η εναλλακτική μορφή κάνει το αποτέλεσμα να περιέχει πάντα μια υποδιαστολή και τα μηδενικά στο τέλος δεν αφαιρούνται όπως θα ήταν διαφορετικά.

   Η ακρίβεια καθορίζει τον αριθμό των σημαντικών ψηφίων πριν και μετά την υποδιαστολή και ορίζει το 6.

5. Εάν η ακρίβεια είναι``N``, η έξοδος περικόπτεται σε `N` χαρακτήρες.

6. Βλέπε PEP 237.

Δεδομένου ότι οι συμβολοσειρές Python έχουν ρητό μήκος, οι `%s` μετατροπές δεν υποθέτουν ότι το `'\0'` είναι το τέλος της συμβολοσειράς.

Άλλαξε στην έκδοση 3.1: Οι μετατροπείς `%f` για αριθμούς των οποίων η απόλυτη τιμή είναι μεγαλύτερη από 1e50 δεν αντικαθίστανται πλέον από μετατροπές `%g`.

## Τύποι δυαδικής ακολουθίας — `bytes`, `bytearray`, `memoryview`

Οι βασικοί ενσωματωμένοι (built-in) τύποι για τον χειρισμό δυαδικών δεδομένων είναι `bytes` και `bytearray`. Υποστηρίζονται από τη `memoryview` που χρησιμοποιεί το πρωτόκολλο buffer protocol για την πρόσβαση στη μνήμη άλλων δυαδικών αντικειμένων χωρίς να χρειάζεται η δημιουργία αντιγράφου.

Το module `array` υποστηρίζει αποδοτική αποθήκευση για βασικούς τύπους δεδομένων όπως 32-bit ακέραιους και IEEE754 διπλής ακρίβειας κινητής υποδιαστολής τιμές.

### Αντικείμενα Bytes

Τα αντικείμενα bytes είναι αμετάβλητες ακολουθίες μεμονωμένων bytes. Δεδομένου ότι πολλά κύρια δυαδικά πρωτόκολλα βασίζονται στην κωδικοποίηση κειμένου ASCII, τα αντικείμενα bytes προσφέρουν διάφορες μεθόδους που ισχύουν μόνο όταν εργάζονται με δεδομένα συμβατά με ASCII και σχετίζονται στενά με αντικείμενα συμβολοσειρών σε μια ποικιλία διαφόρων τρόπων.

class bytes([source[, encoding[, errors]]])

  Πρώτον, η σύνταξη για τα bytes literals είναι σε μεγάλο βαθμό η ίδια με αυτή για τα literals συμβολοσειρών, με τη διαφορά ότι προστίθεται ένα πρόθεμα `b`:

  - Μονά εισαγωγικά: `b'ακόμα επιτρέπει ενσωματωμένα "διπλά" εισαγωγικά'`

  - Διπλά εισαγωγικά: `b"εξακολουθεί να επιτρέπει ενσωματωμένα 'μονά' εισαγωγικά"`

  - Τριπλά εισαγωγικά: `b'''3 μονά εισαγωγικά'''`, `b"""3 διπλά εισαγωγικά"""`

  Επιτρέπονται μόνο χαρακτήρες ASCII σε bytes literals (ανεξάρτητα από τη δηλωμένη κωδικοποίηση του πηγαίου κώδικα). Τυχόν δυαδικές τιμές, πάνω από 127, πρέπει να εισαχθούν σε bytes literals χρησιμοποιώντας την κατάλληλη ακολουθία διαφυγής χαρακτήρων.

  Όπως και με τα literals συμβολοσειρών, τα bytes literals μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν ένα πρόθεμα `r` για να απενεργοποιήσουν την επεξεργασία των ακολουθιών διαφυγής χαρακτήρων. Βλέπε String and Bytes literals για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις διάφορες μορφές bytes literal, συμπεριλαμβανομένων των υποστηριζόμενων ακολουθιών διαφυγής χαρακτήρων.

  Ενώ τα bytes literals και οι αναπαραστάσεις βασίζονται σε κείμενο ASCII, τα αντικείμενα bytes συμπεριφέρονται στην πραγματικότητα σαν αμετάβλητες ακολουθίες ακεραίων με κάθε τιμή στην ακολουθία περιορισμένη έτσι ώστε `0 <= x < 256` (προσπάθειες παραβίασης αυτού του περιορισμού θα κάνουν raise την `ValueError`). Αυτό γίνεται σκόπιμα για να τονιστεί ότι, ενώ πολλές δυαδικές μορφές περιλαμβάνουν στοιχεία που βασίζονται σε ASCII και μπορούν να χρησιμοποιηθούν χρήσιμα με ορισμένους αλγορίθμους προσανατολισμένους στο κείμενο, αυτό δεν ισχύει γενικά για αυθαίρετα δυαδικά δεδομένα (τυφλή εφαρμογή αλγορίθμων επεξεργασίας κειμένου σε δυαδικές μορφές δεδομένων που δεν είναι συμβατές με ASCII συνήθως οδηγεί σε καταστροφή δεδομένων).

  Εκτός από τις literal μορφές, τα αντικείμενα bytes μπορούν να δημιουργηθούν με πολλούς άλλους τρόπους:

  - Ένα μηδενικό αντικείμενο bytes με καθορισμένο μήκος: `bytes(10)`

  - Από ένα iterable ακεραίων αριθμών: `bytes(range(20))`

  - Αντιγραφή υπαρχόντων δυαδικών δεδομένων μέσω του πρωτοκόλλου buffer: `bytes(obj)`

  Δείτε επίσης το ενσωματωμένο bytes.

  Δεδομένου ότι 2 δεκαεξαδικά ψηφία αντιστοιχούν ακριβώς σε ένα μόνο byte, οι δεκαεξαδικοί αριθμοί είναι μια συνήθως χρησιμοποιούμενη μορφή για την περιγραφή δυαδικών δεδομένων. Συνεπώς, ο τύπος bytes έχει μια πρόσθετη μέθοδο κλάσης για την ανάγνωση δεδομένων σε αυτήν την μορφή:

  classmethod fromhex(string)

    Αυτή η μέθοδος κλάσης `bytes` επιστρέφει ένα αντικείμενο bytes, αποκωδικοποιώντας το δεδομένο αντικείμενο συμβολοσειράς. Η συμβολοσειρά πρέπει να περιέχει δύο δεκαεξαδικά ψηφία ανά byte, με το κενό διάστημα ASCII να αγνοείται.

        >>> bytes.fromhex('2Ef0 F1f2  ')
        b'.\xf0\xf1\xf2'

    Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Το `bytes.fromhex()` παρακάμπτει πλέον όλα τα κενά ASCII στη συμβολοσειρά, όχι μόνο τα κενά.

  Υπάρχει μια συνάρτηση αντίστροφης μετατροπής για τη μετατροπή ενός αντικειμένου bytes στην δεκαεξαδική του αναπαράσταση.

  hex([sep[, bytes_per_sep]])

    Επιστρέφετε ένα αντικείμενο συμβολοσειράς που περιέχει δύο δεκαεξαδικά ψηφία για κάθε byte στο στιγμιότυπο.

        >>> b'\xf0\xf1\xf2'.hex()
        'f0f1f2'

    Εάν θέλετε να κάνετε τη δεκαεξαδική συμβολοσειρά πιο ευανάγνωστη, μπορείτε να καθορίσετε μια παράμετρο διαχωρισμού χαρακτήρων sep που θα συμπεριληφθεί στην έξοδο. Από προεπιλογή, αυτό το διαχωριστικό θα περιλαμβάνεται μεταξύ κάθε byte. Μια δεύτερη προαιρετική παράμετρος bytes_per_sep ελέγχει τα διαστήματα. Οι θετικές τιμές υπολογίζουν τη θέση του διαχωριστή από τα δεξιά, οι αρνητικές τιμές από τα αριστερά.

        >>> value = b'\xf0\xf1\xf2'
        >>> value.hex('-')
        'f0-f1-f2'
        >>> value.hex('_', 2)
        'f0_f1f2'
        >>> b'UUDDLRLRAB'.hex(' ', -4)
        '55554444 4c524c52 4142'

    Added in version 3.5.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.8: Η `bytes.hex()` υποστηρίζει πλέον προαιρετικές παραμέτρους sep και bytes_per_sep για την εισαγωγή διαχωριστικών μεταξύ των byte στην έξοδο δεκαεξαδικού.

Δεδομένου ότι τα αντικείμενα bytes είναι ακολουθίες ακεραίων αριθμών (όμοια με μια πλειάδα (tuple)), για ένα αντικείμενο bytes b, το `b[0]` θα είναι ένας ακέραιος αριθμός, ενώ το `b[0:1]` θα είναι ένα αντικείμενο bytes μήκους 1. (Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις συμβολοσειρές κειμένου, όπου τόσο η λειτουργία πρόσβασης ως ευρετήριο όσο και η λειτουργία τμηματοποίησης θα παράγουν μια συμβολοσειρά μήκους 1)

Η αναπαράσταση αντικειμένων bytes χρησιμοποιεί την literal μορφή (`b'...'`) , καθώς είναι συχνά πιο χρήσιμη από π.χ. `bytes([46, 46, 46])`. Μπορείτε πάντα να μετατρέψετε ένα αντικείμενο bytes σε μια λίστα ακέραιων αριθμών που χρησιμοποιούν `list(b)`.

### Αντικείμενα Bytearray

Τα αντικείμενα `bytearray` είναι ένα μεταβλητό, αντίστοιχο, των αντικειμένων `bytes`.

class bytearray([source[, encoding[, errors]]])

  Δεν υπάρχει αποκλειστική literal σύνταξη για αντικείμενα bytearray, αντίθετα δημιουργούνται πάντα καλώντας τον constructor:

  - Δημιουργία ενός κενού στιγμιοτύπου: `bytearray()`

  - Δημιουργία μηδενικού στιγμιοτύπου με δεδομένο μήκος: `bytearray(10)`

  - Από έναν iterable αριθμό ακεραίων: `bytearray(range(20))`

  - Αντιγραφή υπαρχόντων δυαδικών δεδομένων μέσω του πρωτοκόλλου buffer: `bytearray(b'Hi!')`

  Καθώς τα αντικείμενα του bytearray είναι μεταβλητά, υποστηρίζουν τις λειτουργίες της ακολουθίας mutable επιπλέον των κοινών λειτουργιών bytes και bytearray που περιγράφονται στο Λειτουργίες Bytes και Bytearray.

  Δείτε επίσης το ενσωματωμένο bytearray.

  Δεδομένου ότι 2 δεκαεξαδικά ψηφία αντιστοιχούν ακριβώς σε ένα μόνο byte, οι δεκαεξαδικοί αριθμοί είναι συνήθως χρησιμοποιούμενη μορφή για την περιγραφή δυαδικών δεδομένων. Συνεπώς, ο τύπος bytearray έχει μια πρόσθετη μέθοδο κλάσης για την ανάγνωση δεδομένων σε αυτήν την μορφή:

  classmethod fromhex(string)

    Αυτή η μέθοδος κλάσης `bytearray` επιστρέφει αντικείμενο bytearray, αποκωδικοποιώντας το δεδομένο αντικείμενο συμβολοσειράς. Η συμβολοσειρά πρέπει να περιέχει δύο δεκαεξαδικά ψηφία ανά byte, με το κενό διάστημα ASCII να αγνοείται.

        >>> bytearray.fromhex('2Ef0 F1f2  ')
        bytearray(b'.\xf0\xf1\xf2')

    Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Το `bytearray.fromhex()` παρακάμπτει τώρα όλα τα κενά ASCII στη συμβολοσειρά, όχι μόνο τα κενά.

  Υπάρχει μια συνάρτηση αντίστροφης μετατροπής για να μετατρέψει ένα αντικείμενο bytearray στη δεκαεξαδική αναπαράσταση του.

  hex([sep[, bytes_per_sep]])

    Επιστρέφετε ένα αντικείμενο συμβολοσειράς που περιέχει δύο δεκαεξαδικά ψηφία για κάθε byte στο στιγμιότυπο.

        >>> bytearray(b'\xf0\xf1\xf2').hex()
        'f0f1f2'

    Added in version 3.5.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.8: Παρόμοια με το `bytes.hex()`, το `bytearray.hex()` υποστηρίζει τώρα προαιρετικές παραμέτρους sep και bytes_per_sep για την εισαγωγή διαχωριστικών μεταξύ των byte στην δεκαεξαδική έξοδο.

Δεδομένου ότι τα αντικείμενα bytearray είναι ακολουθίες ακεραίων αριθμών (παρόμοια με μια λίστα), για ένα αντικείμενο bytearray b, το `b[0]` θα είναι ένας ακέραιος αριθμός, ενώ το `b[0:1]` θα είναι ένα αντικείμενο bytearray μήκους 1. (Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις συμβολοσειρές κειμένου, όπου τόσο το indexing και το slicing θα παράγουν μια συμβολοσειρά μήκους 1)

Η αναπαράσταση αντικειμένων bytearray χρησιμοποιεί τη μορφή bytes literal (`bytearray(b'...')`), καθώς είναι συχνά πιο χρήσιμη από π.χ. `bytearray([46, 46, 46])`. Μπορείτε πάντα να μετατρέψετε ένα αντικείμενο bytearray σε λίστα ακεραίων χρησιμοποιώντας το `list(b)`.

### Λειτουργίες Bytes και Bytearray

Τόσο τα byte όσο και τα αντικείμενα του πίνακα byte υποστηρίζουν τις λειτουργίες της ακολουθίας common. Αλληλεπιδρούν όχι μόνο με τελεστές του ίδιου τύπου, αλλά και με οποιοδήποτε αντικείμενο bytes-like object. Λόγω αυτής της ευελιξίας, μπορούν να αναμειχθούν ελεύθερα σε λειτουργίες χωρίς να προκαλούνται σφάλματα. Ωστόσο, ο τύπος επιστροφής του αποτελέσματος μπορεί να εξαρτάται από τη σειρά των τελεστών.

Σημείωση

Οι μέθοδοι στα bytes και τα αντικείμενα bytearray δεν δέχονται συμβολοσειρές ως ορίσματά τους, όπως και οι μέθοδοι σε συμβολοσειρές δεν δέχονται bytes ως ορίσματα. Για παράδειγμα, πρέπει να γράψετε:

    a = "abc"
    b = a.replace("a", "f")

και:

    a = b"abc"
    b = a.replace(b"a", b"f")

Ορισμένες λειτουργίες byte και bytearray προϋποθέτουν τη χρήση δυαδικών μορφών συμβατών με ASCII και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να αποφεύγονται όταν εργάζεστε με αυθαίρετα δυαδικά δεδομένα. Αυτοί οι περιορισμοί καλύπτονται παρακάτω.

Σημείωση

Η χρήση αυτών των λειτουργιών βασίζονται στο ASCII για τον χειρισμό δυαδικών δεδομένων που δεν είναι αποθηκευμένα σε μορφή που βασίζεται σε ASCII μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή δεδομένων.

Οι ακόλουθες μέθοδοι σε byte και αντικείμενα bytearray μπορούν να χρησιμοποιηθούν με αυθαίρετα δυαδικά δεδομένα.

bytes.count(sub[, start[, end]])
bytearray.count(sub[, start[, end]])

  Επιστρέφει τον αριθμό των μη επικαλυπτόμενων εμφανίσεων της δευτερεύουσας ακολουθίας sub στο εύρος [start, end]. Τα προαιρετικά ορίσματα start και end ερμηνεύονται όπως στη σημειογραφία τμηματοποίησης.

  Η υποακολουθία για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object ή ένας ακέραιος αριθμός στην περιοχή από 0 έως 255.

  Εάν το sub είναι κενό, επιστρέφει τον αριθμό των κενών τμημάτων μεταξύ των χαρακτήρων που είναι το μήκος του αντικειμένου bytes συν ένα.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Επίσης αποδέχεται έναν ακέραιο αριθμό στο εύρος 0 έως 255 ως υποακολουθία.

bytes.removeprefix(prefix, /)
bytearray.removeprefix(prefix, /)

  Εάν τα δυαδικά δεδομένα ξεκινούν με τη συμβολοσειρά prefix, επιστρέφει `bytes[len(prefix):]`. Διαφορετικά επιστρέψτε ένα αντίγραφο των αρχικών δυαδικών δεδομένων:

      >>> b'TestHook'.removeprefix(b'Test')
      b'Hook'
      >>> b'BaseTestCase'.removeprefix(b'Test')
      b'BaseTestCase'

  Το prefix μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

  Added in version 3.9.

bytes.removesuffix(suffix, /)
bytearray.removesuffix(suffix, /)

  Εάν τα δυαδικά δεδομένα τελειώνουν με τη συμβολοσειρά suffix και αυτό το suffix δεν είναι κενό, επιστρέφει `bytes[:-len(suffix)]`. Διαφορετικά, επιστρέφει ένα αντίγραφο των αρχικών δυαδικών δεδομένων:

      >>> b'MiscTests'.removesuffix(b'Tests')
      b'Misc'
      >>> b'TmpDirMixin'.removesuffix(b'Tests')
      b'TmpDirMixin'

  Το suffix μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

  Added in version 3.9.

bytes.decode(encoding='utf-8', errors='strict')
bytearray.decode(encoding='utf-8', errors='strict')

  Επιστρέφει τα bytes που έχουν αποκωδικοποιηθεί σε μια `str`.

  το encoding έχει default σε `'utf-8'`- δείτε Standard Encodings για πιθανές τιμές.

  Το errors ελέγχει τον τρόπο χειρισμού των σφαλμάτων αποκωδικοποίησης. Εάν `'strict'` (η προεπιλογή), γίνεται raise μια εξαίρεση `UnicodeError`. Άλλες πιθανές τιμές είναι το `'ignore'`, `'replace'`, και οποιοδήποτε άλλο όνομα που έχει καταχωρηθεί από την `codecs.register_error()`. Βλέπε Error Handlers για λεπτομέρειες.

  Για λόγους απόδοσης, η τιμή του errors δεν ελέγχεται ως προς την εγκυρότητα του, εκτός εάν παρουσιαστεί ένα σφάλμα αποκωδικοποίησης, είναι ενεργοποιημένο το Python Development Mode ή χρησιμοποιείται ένα debug build.

  Σημείωση

  Η μετάδοση του ορίσματος encoding στην `str` επιτρέπει την αποκωδικοποίηση οποιουδήποτε bytes-like object απευθείας, χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσετε ένα προσωρινό αντικείμενο `bytes` ή `bytearray`.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.1: Επιπρόσθετη υποστήριξη για keyword ορίσματα.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.9: Η τιμή του όρου errors ελέγχεται τώρα στο Python Development Mode και στο debug mode.

bytes.endswith(suffix[, start[, end]])
bytearray.endswith(suffix[, start[, end]])

  Επιστρέφει `True` εάν τα δυαδικά δεδομένα τελειώνουν με το καθορισμένο suffix, διαφορετικά επιστρέφει `False`. Το suffix μπορεί επίσης να είναι μια πλειάδα από επιθέματα που πρέπει να αναζητήσετε. Με το προαιρετικό start, η δοκιμή ξεκινά από αυτή τη θέση. Με το προαιρετικό end, σταματήστε να συγκρίνετε σε αυτή τη θέση.

  Το(α) επίθεμα(τα) για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

bytes.find(sub[, start[, end]])
bytearray.find(sub[, start[, end]])

  Επιστρέφει το χαμηλότερο index στα δεδομένα όπου βρίσκεται η υποακολουθία sub, έτσι ώστε το sub να περιέχεται στο slice `s[start:end]`. Τα προαιρετικά ορίσματα start και end ερμηνεύονται ως συμβολισμό τμηματοποίησης. Επιστρέφει `-1` εάν το sub δεν βρεθεί.

  Η υποακολουθία για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object ή ένας ακέραιος αριθμός στην περιοχή από 0 έως 255.

  Σημείωση

  Η μέθοδος `find()` θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο εάν χρειάζεται να γνωρίζετε τη θέση του sub. Για να ελέγξετε εάν το sub είναι υποσυμβολοσειρά ή όχι, χρησιμοποιήστε τον τελεστή `in`:

      >>> b'Py' in b'Python'
      True

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Επίσης αποδέχεται έναν ακέραιο αριθμό στο εύρος 0 έως 255 ως υποακολουθία.

bytes.index(sub[, start[, end]])
bytearray.index(sub[, start[, end]])

  Όπως η `find()`, αλλά κάνει raise μια `ValueError` όταν δεν βρεθεί η δευτερεύουσα ακολουθία.

  Η υποακολουθία για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object ή ένας ακέραιος αριθμός στην περιοχή από 0 έως 255.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Επίσης αποδέχεται έναν ακέραιο αριθμό στο εύρος 0 έως 255 ως υποακολουθία.

bytes.join(iterable)
bytearray.join(iterable)

  Επιστρέφει ένα αντικείμενο bytes ή bytearray που είναι η συνένωση των δυαδικών ακολουθιών δεδομένων στο iterable. Μια `TypeError` θα γίνει raise εάν υπάρχουν τιμές στο iterable που δεν είναι σαν bytes-like objects, συμπεριλαμβανομένων των αντικειμένων `str`. Το διαχωριστικό μεταξύ των στοιχειών είναι τα περιεχόμενα των byte ή του αντικειμένου bytearray που παρέχει αυτή τη μέθοδο.

static bytes.maketrans(from, to)
static bytearray.maketrans(from, to)

  Αυτή η στατική μέθοδος επιστρέφει έναν πίνακα μετάφρασης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την `bytes.translate()` που θα αντιστοιχίσει κάθε χαρακτήρα στο from στον χαρακτήρα στην ίδια θέση στο to· τα from και to πρέπει να είναι και τα δύο bytes-like objects και να έχουν το ίδιο μήκος.

  Added in version 3.1.

bytes.partition(sep)
bytearray.partition(sep)

  Διαχωρίζει την ακολουθία κατά την πρώτη εμφάνιση του sep, και επιστρέφει μια 3-πλειάδα που περιέχει το τμήμα πριν από το διαχωριστικό ή το αντίγραφο του bytearray του και το τμήμα μετά το διαχωριστικό. Εάν δεν βρεθεί το διαχωριστικό, επιστρέφει μια 3-πλειάδα που περιέχει ένα αντίγραφο της αρχικής ακολουθίας, ακολουθούμενη από δύο κενά byte ή αντικείμενα bytearray.

  Το διαχωριστικό για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

bytes.replace(old, new[, count])
bytearray.replace(old, new[, count])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με όλες τις εμφανίσεις της δευτερεύουσας ακολουθίας old αντικαθιστούμενη από την new. Εάν δοθεί το προαιρετικό όρισμα count, αντικαθίστανται μόνο οι πρώτες εμφανίσεις count.

  Η ακολουθία για αναζήτηση και αντικατάσταση της μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.rfind(sub[, start[, end]])
bytearray.rfind(sub[, start[, end]])

  Επιστρέφει τον υψηλότερο δείκτη στην ακολουθία όπου βρίσκεται η υποακολουθία sub, έτσι ώστε το sub να περιέχεται στο `s[start:end]`. Τα προαιρετικά ορίσματα start και end ερμηνεύονται με συμβολισμό τμηματοποίησης. Επιστρέφει `-1` σε περίπτωση αποτυχίας.

  Η υποακολουθία για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object ή ένας ακέραιος αριθμός στην περιοχή από 0 έως 255.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Επίσης αποδέχεται έναν ακέραιο αριθμό στο εύρος 0 έως 255 ως υποακολουθία.

bytes.rindex(sub[, start[, end]])
bytearray.rindex(sub[, start[, end]])

  Όπως η `rfind()` αλλά κάνει raise μια `ValueError` όταν δεν βρεθεί η υποακολουθία sub.

  Η υποακολουθία για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object ή ένας ακέραιος αριθμός στην περιοχή από 0 έως 255.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Επίσης αποδέχεται έναν ακέραιο αριθμό στο εύρος 0 έως 255 ως υποακολουθία.

bytes.rpartition(sep)
bytearray.rpartition(sep)

  Διαχωρίζει την ακολουθία στην τελευταία εμφάνιση του sep, και επιστρέφει μια 3-πλειάδα που περιέχει το τμήμα πριν από το διαχωριστικό, το ίδιο το διαχωριστικό ή το αντίγραφο του bytearray και το τμήμα μετά το διαχωριστικό. Εάν δεν βρεθεί το διαχωριστικό επιστρέφει μια 3-πλειάδα που περιέχει δύο κενά byte ή αντικείμενα bytearray, ακολουθούμενα από ένα αντίγραφο της αρχικής ακολουθίας.

  Το διαχωριστικό για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

bytes.startswith(prefix[, start[, end]])
bytearray.startswith(prefix[, start[, end]])

  Επιστρέφει `True` εάν τα δυαδικά δεδομένα ξεκινούν με το καθορισμένο prefix, διαφορετικά επιστρέφει `False`. Το prefix μπορεί επίσης να είναι μια πλειάδα από προθέματα προς αναζήτηση. Με το προαιρετικό start, η δοκιμή ξεκινά από αυτή τη θέση. Με το προαιρετικό end, σταματάει να συγκρίνει σε αυτή τη θέση.

  Το(α) πρόθεμα(τα) για αναζήτηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

bytes.translate(table, /, delete=b'')
bytearray.translate(table, /, delete=b'')

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο των bytes ή του αντικειμένου bytearray όπου αφαιρούνται όλα τα byte που εμφανίζονται στο προαιρετικό όρισμα delete και τα υπόλοιπα byte έχουν αντιστοιχιστεί μέσω του δεδομένου πίνακα μετάφρασης, ο οποίος πρέπει να είναι ένα αντικείμενο bytes μήκους 256.

  Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη μέθοδο `bytes.maketrans()` για να δημιουργήσετε έναν πίνακα μετάφρασης.

  Ορίζει το όρισμα table σε `None` για μεταφράσεις που διαγράφουν μόνο χαρακτήρες:

      >>> b'read this short text'.translate(None, b'aeiou')
      b'rd ths shrt txt'

  Άλλαξε στην έκδοση 3.6: Το delete υποστηρίζεται πλέον ως όρισμα λέξης-κλειδιού.

Οι ακόλουθες μέθοδοι σε byte και bytearray αντικείμενα έχουν προεπιλεγμένες συμπεριφορές που προϋποθέτουν τη χρήση δυαδικών μορφών συμβατών με ASCII, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν με αυθαίρετα δυαδικά δεδομένα περνώντας κατάλληλα ορίσματα. Σημειώστε ότι όλες οι μέθοδοι bytearray σε αυτήν την ενότητα δεν λειτουργούν στη θέση τους και όμως παράγουν νέα αντικείμενα.

bytes.center(width[, fillbyte])
bytearray.center(width[, fillbyte])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο του αντικειμένου με κέντρο σε μια ακολουθία μήκους width. Η συμπλήρωση πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας το καθορισμένο fillbyte (η προεπιλογή είναι ένα διάστημα ASCII). Για αντικείμενα `bytes, η αρχική ακολουθία επιστρέφεται εάν το *width* είναι μικρότερο ή ίσο με ``len(s)``.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.ljust(width[, fillbyte])
bytearray.ljust(width[, fillbyte])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο του αντικειμένου αριστερά ευθυγραμμισμένο σε μια ακολουθία μήκους width. Η συμπλήρωση πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας το καθορισμένο fillbyte (η προεπιλογή είναι ένα διάστημα ASCII). Για αντικείμενα `bytes, η αρχική ακολουθία επιστρέφεται εάν το *width* είναι μικρότερο ή ίσο με ``len(s)``.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.lstrip([chars])
bytearray.lstrip([chars])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με καθορισμένα βασικά byte που έχουν αφαιρεθεί. Το όρισμα chars είναι μια δυαδική ακολουθία που καθορίζει το σύνολο των τιμών byte που πρέπει να αφαιρεθούν - το όνομα αναφέρεται στο γεγονός ότι αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συνήθως με χαρακτήρες ASCII. Εάν παραληφθεί ή είναι `None`, το όρισμα chars έχει ως προεπιλογή την αφαίρεση του κενού διαστήματος ASCII. Το όρισμα chars δεν είναι πρόθεμα, αλλά οι συνδυασμοί των τιμών του αφαιρούνται:

      >>> b'   spacious   '.lstrip()
      b'spacious   '
      >>> b'www.example.com'.lstrip(b'cmowz.')
      b'example.com'

  Η δυαδική ακολουθία τιμών byte προς κατάργηση μπορεί να είναι οποιαδήποτε bytes-like object. Βλέπε `removeprefix()` για μια μέθοδο που θα αφαιρέσει μια μεμονωμένη συμβολοσειρά προθέματος αντί όλο το σύνολο χαρακτήρων. Για παράδειγμα:

      >>> b'Arthur: three!'.lstrip(b'Arthur: ')
      b'ee!'
      >>> b'Arthur: three!'.removeprefix(b'Arthur: ')
      b'three!'

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.rjust(width[, fillbyte])
bytearray.rjust(width[, fillbyte])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο του αντικειμένου ευθυγραμμισμένο δεξιά που δικαιολογείται σε μια ακολουθία μήκους width. Η συμπλήρωση πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας το καθορισμένο fillbyte (η προεπιλογή είναι ένα διάστημα ASCII). Για αντικείμενα `bytes`, η αρχική ακολουθία επιστρέφεται εάν το width είναι μικρότερο ή ίσο με `len(s)`.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.rsplit(sep=None, maxsplit=-1)
bytearray.rsplit(sep=None, maxsplit=-1)

  Διαχωρίζει τη δυαδική ακολουθία σε υποακολουθίες του ίδιου τύπου, χρησιμοποιώντας το sep ως συμβολοσειρά οριοθέτησης. Εάν δοθεί maxsplit, γίνονται το πολύ maxsplit διαχωρισμοί, οι rightmost. Εάν δεν καθορίζεται sep ή `None`, οποιαδήποτε υποακολουθία που αποτελείται αποκλειστικά από κενό διάστημα ASCII είναι διαχωριστικό, εκτός από το διαχωρισμό από τα δεξιά, η `rsplit()` συμπεριφέρεται όπως `split()` που περιγράφεται λεπτομερώς παρακάτω.

bytes.rstrip([chars])
bytearray.rstrip([chars])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με τα καθορισμένα δευτερεύοντα byte που έχουν αφαιρεθεί. Το όρισμα chars είναι μια δυαδική ακολουθία που καθορίζει το σύνολο των τιμών byte που πρέπει να αφαιρεθούν - το όνομα αναφέρεται στο γεγονός ότι αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συνήθως με χαρακτήρες ASCII. Εάν παραληφθεί ή είναι `None`, το όρισμα chars έχει ως προεπιλογή την αφαίρεση του κενού διαστήματος ASCII. Το όρισμα chars δεν είναι επίθημα, αλλά αφαιρούνται όλοι οι συνδυασμοί των τιμών του:

      >>> b'   spacious   '.rstrip()
      b'   spacious'
      >>> b'mississippi'.rstrip(b'ipz')
      b'mississ'

  Η δυαδική ακολουθία τιμών byte προς κατάργηση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object. Βλέπε τη `removesuffix()` για μια μέθοδο που θα αφαιρέσει μια συμβολοσειρά επιθέματος και όχι όλο το σύνολο χαρακτήρων. Για παράδειγμα:

      >>> b'Monty Python'.rstrip(b' Python')
      b'M'
      >>> b'Monty Python'.removesuffix(b' Python')
      b'Monty'

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.split(sep=None, maxsplit=-1)
bytearray.split(sep=None, maxsplit=-1)

  Διαχωρίζει την δυαδική ακολουθία σε υποακολουθίες του ίδιου τύπου, χρησιμοποιώντας το sep ως συμβολοσειρά οριοθέτησης Εάν δοθεί maxsplit και μη αρνητικό, γίνονται το πολύ maxsplit διαχωρισμοί (άρα, η λίστα θα έχε το πολύ `maxsplit+1` στοιχεία). Εάν το maxsplit δεν έχει καθοριστεί ή είναι `-1`, τότε δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των διαχωρισμών (όλες οι πιθανές διασπάσεις γίνονται).

  Αν δοθεί το sep, οι διαδοχικοί οριοθέτες δεν ομαδοποιούνται και θεωρείται ότι οριοθετούν κενές υποακολουθίες (για παράδειγμα, `b'1,,2'.split(b',')` επιστρέφει το `[b'1', b'', b'2']`). Το όρισμα sep μπορεί να αποτελείται από μια ακολουθία πολλών byte ως μεμονωμένο οριοθέτη. Ο διαχωρισμός μιας κενής ακολουθίας με ένα καθορισμένο διαχωριστικό επιστρέφει το `[b'']` ή το `[bytearray(b'')]` ανάλογα με τον τύπο του αντικειμένου που χωρίζεται. Το όρισμα sep μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'1,2,3'.split(b',')
      [b'1', b'2', b'3']
      >>> b'1,2,3'.split(b',', maxsplit=1)
      [b'1', b'2,3']
      >>> b'1,2,,3,'.split(b',')
      [b'1', b'2', b'', b'3', b'']
      >>> b'1<>2<>3<4'.split(b'<>')
      [b'1', b'2', b'3<4']

  Εάν το sep δεν έχει καθοριστεί ή είναι `None`, εφαρμόζεται ένας διαφορετικός αλγόριθμος διαχωρισμού: οι εκτελέσεις διαδοχικών κενών διαστημάτων ASCII θεωρούνται ως ένα ενιαίο διαχωριστικό, και το αποτέλεσμα δεν θα περιέχει κενές συμβολοσειρές στην αρχή ή στο τέλος, εάν η ακολουθία έχει κενό που έπεται ή προηγείται. Κατά συνέπεια, ο διαχωρισμός μιας κενής ακολουθίας ή μιας ακολουθίας που αποτελείται αποκλειστικά από κενό διάστημα ASCII χωρίς καθορισμένο διαχωριστικό επιστρέφει το `[]`.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'1 2 3'.split()
      [b'1', b'2', b'3']
      >>> b'1 2 3'.split(maxsplit=1)
      [b'1', b'2 3']
      >>> b'   1   2   3   '.split()
      [b'1', b'2', b'3']

bytes.strip([chars])
bytearray.strip([chars])

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με τα καθορισμένα bytes που προηγούνται και τα bytes που έπονται. Το όρισμα chars είναι μια δυαδική ακολουθία που καθορίζει το σύνολο των τιμών byte που πρέπει να αφαιρεθούν - το όνομα αναφέρεται στο γεγονός ότι αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συνήθως με χαρακτήρες ASCII. Εάν παραλείπεται ή είναι `None`, το όρισμα chars από προεπιλογή αφαιρεί το ASCII λευκό διάστημα. To όρισμα chars δεν είναι πρόθεμα ή επίθημα, αλλά αφαιρούνται όλοι οι συνδυασμοί των τιμών του:

      >>> b'   spacious   '.strip()
      b'spacious'
      >>> b'www.example.com'.strip(b'cmowz.')
      b'example'

  Η δυαδική ακολουθία τιμών byte προς αφαίρεση μπορεί να είναι οποιοδήποτε bytes-like object.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

Οι ακόλουθες μέθοδοι σε byte και αντικείμενα bytearray προϋποθέτουν τη χρήση δυαδικών μορφών συμβατών με ASCII και δεν πρέπει να εφαρμόζονται σε αυθαίρετα δυαδικά δεδομένα. Σημειώστε ότι όλες οι μέθοδοι bytearray σε αυτήν την ενότητα δεν λειτουργούν στη θέση τους και αντ” αυτού παράγουν νέα αντικείμενα.

bytes.capitalize()
bytearray.capitalize()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με κάθε byte να ερμηνεύεται ως ένας χαρακτήρας ASCII, και το πρώτο byte γραμμένο με κεφαλαία και το υπόλοιπο με πεζά. Οι τιμές των byte που δεν είναι ASCII μεταβιβάζονται αμετάβλητες.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.expandtabs(tabsize=8)
bytearray.expandtabs(tabsize=8)

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας όπου όλοι οι tab χαρακτήρες ASCII αντικαθίστανται από ένα ή περισσότερα κενά ASCII, ανάλογα με την τρέχουσα στήλη και το δεδομένο μέγεθος tab. Οι θέσεις των tab εμφανίζονται κάθε tabsize bytes (η προεπιλογή είναι 8, δίνοντας θέσεις καρτελών στις στήλες 0, 8, 16 και ούτω καθεξής). Για την επέκταση της ακολουθίας, η τρέχουσα στήλη ορίζεται στο μηδέν και η ακολουθία εξετάζεται byte προς byte. Εάν το byte είναι tab χαρακτήρας ASCII (`b'\t'`), ένας ή περισσότεροι χαρακτήρες διαστήματος εισάγονται στο αποτέλεσμα έως ότου η τρέχουσα στήλη ισούται με την επόμενη θέση tab. (Ο ίδιος tab χαρακτήρας δεν αντιγράφεται.) Εάν το τρέχον byte είναι μια νέα γραμμή ASCII (`b'\n'`), αντιγράφεται και η τρέχουσα στήλη επαναφέρεται στο μηδέν. Οποιαδήποτε άλλη τιμή byte αντιγράφεται αμετάβλητη και η τρέχουσα στήλη προσαυξάνεται κατά ένα, ανεξάρτητα από το πώς αναπαρίσταται η τιμή byte όταν εκτυπώνεται:

      >>> b'01\t012\t0123\t01234'.expandtabs()
      b'01      012     0123    01234'
      >>> b'01\t012\t0123\t01234'.expandtabs(4)
      b'01  012 0123    01234'

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.isalnum()
bytearray.isalnum()

  Επιστρέφει `True` εάν όλα τα byte της ακολουθίας είναι αλφαβητικοί χαρακτήρες ASCII ή ASCII δεκαδικά ψηφία και η ακολουθία δεν είναι κενή, `False` διαφορετικά. Οι αλφαβητικοί χαρακτήρες ASCII είναι εκείνες οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`. Τα δεκαδικά ψηφία ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'0123456789'`.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'ABCabc1'.isalnum()
      True
      >>> b'ABC abc1'.isalnum()
      False

bytes.isalpha()
bytearray.isalpha()

  Επιστρέφει `True` εάν όλα τα bytes της ακολουθίας είναι αλφαβητικοί χαρακτήρες ASCII και η ακολουθία δεν είναι κενή, `False` διαφορετικά. Οι αλφαβητικοί χαρακτήρες ASCII είναι εκείνες οι τιμές bytes στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'ABCabc'.isalpha()
      True
      >>> b'ABCabc1'.isalpha()
      False

bytes.isascii()
bytearray.isascii()

  Επιστρέφει `True` εάν η ακολουθία είναι κενή ή όλα τα byte της ακολουθίας είναι ASCII, `False` διαφορετικά. Τα bytes ASCII βρίσκονται στο εύρος 0-0x7F.

  Added in version 3.7.

bytes.isdigit()
bytearray.isdigit()

  Επιστρέφει `True` εάν όλα τα bytes στην ακολουθία είναι δεκαδικά ψηφία ASCII και η ακολουθία δεν είναι κενή, `False` διαφορετικά. Τα δεκαδικά ψηφία ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'0123456789'`.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'1234'.isdigit()
      True
      >>> b'1.23'.isdigit()
      False

bytes.islower()
bytearray.islower()

  Επιστρέφει `True` εάν υπάρχει τουλάχιστον ένας πεζός χαρακτήρας ASCII στην ακολουθία και κανένας κεφαλαίος χαρακτήρας ASCII, `False` διαφορετικά.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'hello world'.islower()
      True
      >>> b'Hello world'.islower()
      False

  Οι πεζοί χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyz'`. Οι κεφαλαίοι χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`.

bytes.isspace()
bytearray.isspace()

  Επιστρέφει `True` εάν όλα τα byte στην ακολουθία είναι κενά ASCII και η ακολουθία δεν είναι κενή, `False` διαφορετικά. Οι χαρακτήρες κενού διαστήματος ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b' \t\n\r\x0b\f'` (κενό, tab, νέα γραμμή, επιστροφή μεταφοράς, κάθετο tab, μορφή ροής).

bytes.istitle()
bytearray.istitle()

  Επιστρέφει `True` εάν η ακολουθία είναι ASCII κεφαλαία τίτλου (δηλαδή τα πρώτα γράμματα των λέξεων κεφαλαία) και η ακολουθία δεν είναι κενή, `False` διαφορετικά. Δείτε `bytes.title()` για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον ορισμό του «titlecase».

  Για παράδειγμα:

      >>> b'Hello World'.istitle()
      True
      >>> b'Hello world'.istitle()
      False

bytes.isupper()
bytearray.isupper()

  Επιστρέφει `True` εάν υπάρχει τουλάχιστον ένας κεφαλαίος αλφαβητικός χαρακτήρας ASCII στην ακολουθία και κανένας πεζός χαρακτήρας ASCII, διαφορετικά `False`.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'HELLO WORLD'.isupper()
      True
      >>> b'Hello world'.isupper()
      False

  Οι πεζοί χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyz'`. Οι κεφαλαίοι χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`.

bytes.lower()
bytearray.lower()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με όλους τους κεφαλαίους χαρακτήρες ASCII να έχουν μετατραπεί στα ισοδύναμα πεζά.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'Hello World'.lower()
      b'hello world'

  Οι πεζοί χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyz'`. Οι κεφαλαίοι χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.splitlines(keepends=False)
bytearray.splitlines(keepends=False)

  Επιστρέφει μια λίστα με τις γραμμές στη δυαδική ακολουθία, σπάζοντας τα όρια γραμμής του ASCII. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί την προσέγγιση universal newlines για τον διαχωρισμό των γραμμών. Οι αλλαγές γραμμής δεν περιλαμβάνονται στη λίστα που προκύπτει εκτός εάν δοθεί keepends και είναι αληθής.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'ab c\n\nde fg\rkl\r\n'.splitlines()
      [b'ab c', b'', b'de fg', b'kl']
      >>> b'ab c\n\nde fg\rkl\r\n'.splitlines(keepends=True)
      [b'ab c\n', b'\n', b'de fg\r', b'kl\r\n']

  Σε αντίθεση με το `split()` όταν δίνεται μια οριοθετημένη συμβολοσειρά sep, αυτή η μέθοδος επιστρέφει μια κενή λίστα για την κενή συμβολοσειρά και μια αλλαγή γραμμής τερματικού δεν οδηγεί σε μια επιπλέον γραμμή:

      >>> b"".split(b'\n'), b"Two lines\n".split(b'\n')
      ([b''], [b'Two lines', b''])
      >>> b"".splitlines(), b"One line\n".splitlines()
      ([], [b'One line'])

bytes.swapcase()
bytearray.swapcase()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με όλους τους πεζούς χαρακτήρες ASCII να έχουν μετατραπεί στο αντίστοιχο ισοδύναμο κεφαλαίο και αντίστροφα.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'Hello World'.swapcase()
      b'hELLO wORLD'

  Οι πεζοί χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyz'`. Οι κεφαλαίοι χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`.

  Σε αντίθεση με το `str.swapcase()`, συμβαίνει πάντα ότι `bin.swapcase().swapcase() == bin` για τις δυαδικές εκδόσεις. Οι μετατροπές κεφαλαίων είναι συμμετρικές στο ASCII, παρόλο που αυτό δεν ισχύει γενικά για αυθαίρετα σημεία Unicode κώδικα.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.title()
bytearray.title()

  Επιστρέφει μια έκδοση με κεφαλαία τίτλου (δηλαδή τα πρώτα γράμματα των λέξεων κεφαλαία) της δυαδικής ακολουθίας όπου οι λέξεις ξεκινούν με κεφαλαίο χαρακτήρα ASCII και οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι πεζοί. Οι τιμές byte χωρίς κεφαλαία γράμματα παραμένουν χωρίς τροποποίηση.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'Hello world'.title()
      b'Hello World'

  Οι πεζοί χαρακτήρες ASCII είναι εκείνες οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyz'`. Οι κεφαλαίο χαρακτήρες ASCII είναι εκείνες οι τιμές byte στην ακολουθία `b'ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`. Όλες οι άλλες τιμές byte είναι χωρίς κεφαλαία.

  Ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί έναν απλό, ανεξάρτητο από τη γλώσσα, ορισμό μιας λέξης ως group διαδοχικών γραμμάτων. Ο ορισμός λειτουργεί σε πολλά contexts, αλλά σημαίνει ότι οι απόστροφοι σε συναιρέσεις και κτητικές λέξεις αποτελούν όρια λέξεων, που μπορεί να μην είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα:

      >>> b"they're bill's friends from the UK".title()
      b"They'Re Bill'S Friends From The Uk"

  Μια λύση για αποστρόφους μπορεί να δημιουργηθεί χρησιμοποιώντας κανονικές εκφράσεις:

      >>> import re
      >>> def titlecase(s):
      ...     return re.sub(rb"[A-Za-z]+('[A-Za-z]+)?",
      ...                   lambda mo: mo.group(0)[0:1].upper() +
      ...                              mo.group(0)[1:].lower(),
      ...                   s)
      ...
      >>> titlecase(b"they're bill's friends.")
      b"They're Bill's Friends."

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.upper()
bytearray.upper()

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας με όλους τους πεζούς χαρακτήρες ASCII να έχουν μετατραπεί στο αντίστοιχο ισοδύναμο κεφαλαίο.

  Για παράδειγμα:

      >>> b'Hello World'.upper()
      b'HELLO WORLD'

  Οι πεζοί χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'abcdefghijklmnopqrstuvwxyz'`. Οι κεφαλαίοι χαρακτήρες ASCII είναι αυτές οι τιμές byte στην ακολουθία `b'ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ'`.

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

bytes.zfill(width)
bytearray.zfill(width)

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο της ακολουθίας που έχει απομείνει γεμάτο με ψηφία ASCII `b'0'` για να δημιουργήσετε μια ακολουθία μήκους width. Ένα πρόθεμα προπορευόμενου σήματος (`b'+'`/ `b'-'`) αντιμετωπίζεται με την εισαγωγή της συμπλήρωσης του after χαρακτήρα προσήμου και όχι πριν. Για αντικείμενα `bytes`, η αρχική ακολουθία επιστρέφεται εάν το width είναι μικρότερο ή ίσο με `len(seq)`.

  Για παράδειγμα:

      >>> b"42".zfill(5)
      b'00042'
      >>> b"-42".zfill(5)
      b'-0042'

  Σημείωση

  Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

### Μορφοποίηση Bytes τύπου `printf`

Σημείωση

Οι λειτουργίες μορφοποίησης που περιγράφονται εδώ παρουσιάζουν μια ποικιλία ιδιορρυθμιών που οδηγούν σε μια σειρά από κοινά σφάλματα (όπως η αποτυχία εμφάνισης των πλειάδων και των λεξικών σωστά). Εάν η τιμή που εκτυπώνεται μπορεί να είναι πλειάδα ή λεξικό, κάντε το wrap σε μια πλειάδα.

Τα αντικείμενα bytes (`bytes`/`bytearray`) έχουν μια μοναδική ενσωματωμένη λειτουργία: τον τελεστή `%` (modulo). Αυτό είναι επίσης γνωστό ως τελεστής bytes formatting ή interpolation. Δεδομένων των `format % values` (όπου το format είναι αντικείμενο bytes), οι προδιαγραφές μετατροπής `%` σε format αντικαθιστά με μηδέν ή περισσότερα στοιχεία values. Το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο με τη χρήση του `sprintf()` στη γλώσσας C.

Εάν το format απαιτεί ένα μεμονωμένο όρισμα, το values μπορεί να είναι ένα μεμονωμένο μη πολλαπλό αντικείμενο. [5] Διαφορετικά, το values πρέπει να είναι πλειάδα με ακριβώς τον αριθμό των στοιχείων που καθορίζονται από το αντικείμενο μορφής bytes ή μεμονωμένο mapping αντικείμενο (για παράδειγμα, ένα λεξικό).

Ένας προσδιοριστής μετατροπής περιέχει δύο ή περισσότερους χαρακτήρες και έχει τους εξής components, οι οποίοι πρέπει να εμφανίζονται με αυτή τη σειρά:

1. Ο χαρακτήρας ``%''`, που σηματοδοτεί την αρχή του προσδιοριστή.

2. Κλειδί mapping (προαιρετικό), που αποτελείται από μια ακολουθία χαρακτήρων σε παρένθεση (για παράδειγμα, `(somename)`).

3. Δείκτες μετατροπής (προαιρετικό), που επηρεάζουν το αποτέλεσμα κάποιων τύπων μετατροπής.

4. Ελάχιστο πλάτος πεδίου (προαιρετικό). Εάν ορίζεται ως `'*'` (αστερίσκος), το πραγματικό πλάτος διαβάζεται από το επόμενο στοιχείο του tuple στα values, και το αντικείμενο προς μετατροπή έρχεται μετά από το ελάχιστο πλάτος πεδίου και το προαιρετικό precision.

5. Ακρίβεια (προαιρετικό), δίνεται ως `'.'` (τελεία) ακολουθούμενη από το precision.Εάν ορίζεται ως `'*'` (αστερίσκος), το πραγματικό precision διαβάζεται από το επόμενο στοιχείο του tuple στα values, και η τιμή προς μετατροπή έρχεται μετά το precision.

6. Μετατροπέας του length (προαιρετικό).

7. Τύπος conversion.

Όταν το σωστό όρισμα είναι ένα λεξικό (ή άλλος τύπος αντιστοίχισης), τότε οι μορφές στο αντικείμενο bytes πρέπει να περιλαμβάνουν ένα κλειδί αντιστοίχισης σε παρένθεση σε αυτό το λεξικό που έχει εισαχθεί αμέσως μετά τον χαρακτήρα `'%'`. Το κλειδί αντιστοίχισης επιλέγει την τιμή που θα μορφοποιηθεί από την αντιστοίχιση. Για παράδειγμα:

    >>> print(b'%(language)s has %(number)03d quote types.' %
    ...       {b'language': b"Python", b"number": 2})
    b'Python has 002 quote types.'

Σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να υπάρχουν προσδιοριστές `*` σε μια μορφή (καθώς απαιτούν μια διαδοχική λίστα παραμέτρων).

Οι δείκτες μετατροπής είναι:

Flag | Έννοια
--- | ---
`'#'` | Οι μετατροπή τιμής θα χρησιμοποιήσει την «εναλλακτική φόρμα» (όπου ορίζεται παρακάτω).
`'0'` | Η μετατροπή θα έχει μηδενική συμπλήρωση για αριθμητικές τιμές.
`'-'` | Η τιμή μετατροπής αφήνεται προσαρμοσμένη (παρακάμπτει τη μετατροπή `'0'` εάν δίνονται και τα δύο).
`' '` | (ένα κενό) Πρέπει να προστεθεί ένα κενό πριν από έναν θετικό αριθμό (ή κενή συμβολοσειρά) που παράγεται από μια υπογεγραμμένη μετατροπή.
`'+'` | Ένα χαρακτήρας προσήμου (`'+'` ή `'-'`) θα προηγείται της μετατροπής (παρακάμπτει ένα «κενό» δείκτη).

Ένας τροποποιητής μήκους (`h`, `l`, or `L`) μπορεί να υπάρχει, αλλά αγνοείται καθώς δεν είναι απαραίτητος για την Python – οπότε π.χ. `%ld` είναι πανομοιότυπο σε `%d`.

Οι τύποι μετατροπής είναι:

Μετατροπή | Έννοια | Σημειώσεις
--- | --- | ---
`'d'` | Υπογεγραμμένος δεκαδικός ακέραιος. |
`'i'` | Υπογεγραμμένος δεκαδικός ακέραιος. |
`'o'` | Υπογεγραμμένη οκταδική τιμή. | (1)
`'u'` | Απαρχαιωμένος τύπος – είναι πανομοιότυπος με το `'d'`. | (8)
`'x'` | Υπογεγραμμένο δεκαεξαδικό (πεζά). | (2)
`'X'` | Υπογεγραμμένο δεκαεξαδικό (κεφαλαίο). | (2)
`'e'` | Εκθετική μορφή κινητής υποδιαστολής (πεζά) | (3)
`'E'` | Εκθετική μορφή κινητής υποδιαστολής (κεφαλαία) | (3)
`'f'` | Δεκαδική μορφή κινητής υποδιαστολής. | (3)
`'F'` | Δεκαδική μορφή κινητής υποδιαστολής. | (3)
`'g'` | Μορφή κινητής υποδιαστολής. Χρησιμοποιεί εκθετική μορφή πεζών αν ο εκθέτης είναι μικρότερος από -4 ή όχι μικρότερος από την ακρίβεια, διαφορετικά χρησιμοποιεί δεκαδική μορφή. | (4)
`'G'` | Μορφή κινητής υποδιαστολής. Χρησιμοποιεί εκθετική μορφή κεφαλαίων εάν ο εκθέτης είναι μικρότερος από -4 ή όχι μικρότερος από την ακρίβεια, διαφορετικά χρησιμοποιεί δεκαδική μορφή. | (4)
`'c'` | Μονό byte (δέχεται ακέραια ή μεμονωμένα byte αντικείμενα). |
`'b'` | Bytes (κάθε αντικείμενο που ακολουθεί το buffer protocol ή έχει `__bytes__()`). | (5)
`'s'` | Το `'s'` είναι ένα ψευδώνυμο για το `'b'` και θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για κώδικα βάσει Python2/3. | (6)
`'a'` | Bytes (μετατρέπει οποιοδήποτε αντικείμενο Python χρησιμοποιώντας `repr(obj).encode('ascii', 'backslashreplace')`). | (5)
`'r'` | Το `'r'` είναι ένα ψευδώνυμο για `'a'` και θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για βάσεις κώδικα Python2/3. | (7)
`'%'` | Κανένα όρισμα δεν μετατρέπεται, έχει ως αποτέλεσμα έναν χαρακτήρα `'%'` το αποτέλεσμα. |

Σημειώσεις:

1. Η εναλλακτική μορφή προκαλεί την εισαγωγή ενός πρώτου οκταδικού προσδιοριστή (`'0o'`) πριν από το πρώτο ψηφίο.

2. Η εναλλακτική φόρμα προκαλεί την εισαγωγή ενός αρχικού `'0x'` ή `'0X'` (ανάλογα με το εάν χρησιμοποιήθηκε η μορφή `'x'` ή `'X'`) πριν το πρώτο ψηφίο.

3. Η εναλλακτική μορφή κάνει το αποτέλεσμα να περιέχει πάντα μια υποδιαστολή, ακόμα κι αν δεν ακολουθούν ψηφία.

   Η ακρίβεια καθορίζει τον αριθμό των ψηφίων μετά την υποδιαστολή και ορίζεται από προεπιλογή ως 6.

4. Η εναλλακτική μορφή κάνει το αποτέλεσμα να περιέχει πάντα μια υποδιαστολή και τα μηδενικά στο τέλος δεν αφαιρούνται όπως θα ήταν διαφορετικά.

   Η ακρίβεια καθορίζει τον αριθμό των σημαντικών ψηφίων πριν και μετά την υποδιαστολή και ορίζει το 6.

5. Εάν η ακρίβεια είναι``N``, η έξοδος περικόπτεται σε `N` χαρακτήρες.

6. Το `b'%s'` έχει καταργηθεί, αλλά δεν θα αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της σειράς 3.x.

7. Το `b'%r'` έχει καταργηθεί, αλλά δεν θα αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της σειράς 3.x.

8. Βλέπε PEP 237.

Σημείωση

Η έκδοση bytearray αυτής της μεθόδου δεν λειτουργεί στη θέση της - παράγει πάντα ένα νέο αντικείμενο, ακόμα και αν δεν έγιναν αλλαγές.

Δείτε επίσης

PEP 461 - Προσθήκη % για μορφοποίηση σε bytes και bytearray

Added in version 3.5.

### Όψεις Μνήμης

Τα αντικείμενα `memoryview` επιτρέπουν στον κώδικα Python να έχει πρόσβαση στα εσωτερικά δεδομένα ενός αντικειμένου που υποστηρίζει το πρωτόκολλο buffer protocol χωρίς αντιγραφή.

class memoryview(object)

  Δημιουργεί μια `memoryview` που αναφέρεται στο object. Το object πρέπει να υποστηρίζει το πρωτόκολλο buffer. Τα ενσωματωμένα αντικείμενα που υποστηρίζουν το πρωτόκολλο buffer περιλαμβάνουν `bytes` και `bytearray`.

  Μια `memoryview` έχει την έννοια ενός στοιχείου, το οποίο είναι η μονάδα ατομικής μνήμης που χειρίζεται το αρχικό object. Για πολλούς απλούς τύπους όπως `bytes` και `bytearray`, ένα στοιχείο είναι ένα μεμονωμένο byte, αλλά άλλοι τύποι όπως `array.array` μπορεί να έχουν μεγαλύτερα στοιχεία.

  Το `len(view)` ισούται με το μήκος του `tolist`, το οποίο είναι η ένθετη αναπαράσταση κατά την προβολή της λίστας. Εάν `view.ndim = 1`, αυτό ισούται με τον αριθμό των στοιχείων για την προβολή.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.12: Εάν `view.ndim == 0`, το `len(view)` τώρα κάνει raise μια `TypeError` αντί να επιστρέψει 1.

  Το χαρακτηριστικό `itemsize` θα σας δώσει τον αριθμό των byte σε ένα μόνο στοιχείο.

  Μια `memoryview` υποστηρίζει λειτουργίες τμηματοποίησης και πρόσβαση μέσω ευρετηρίου στα δεδομένα του. Μια μονοδιάστατη τμηματοποίηση θα έχει ως αποτέλεσμα μια δευτερεύουσα προβολή:

      >>> v = memoryview(b'abcefg')
      >>> v[1]
      98
      >>> v[-1]
      103
      >>> v[1:4]
      <memory at 0x7f3ddc9f4350>
      >>> bytes(v[1:4])
      b'bce'

  Εάν το `format` είναι ένας από τους προσδιοριστές εγγενούς μορφής από το module `struct`, η πρόσβαση μέσω ευρετηρίου με έναν ακέραιο ή μια πλειάδα (tuple) ακεραίων υποστηρίζεται επίσης και επιστρέφει ένα μεμονωμένο στοιχείο με το σωστό τύπο. Τα μονοδιάστατα memoryviews μπορούν να γίνουν indexed με έναν ακέραιο ή έναν ακέραιο πλειάδα (tuple). Τα πολυδιάστατα memoryviews μπορούν αν γίνουν indexed με πλειάδες (tuples) ακριβώς ndim ακεραίων όπου ndim είναι ο αριθμός των διαστάσεων. Τα μηδενικών διαστάσεων memoryviews μπορούν να γίνουν indexed με την κενή πλειάδα (tuple).

  Ακολουθεί ένα παράδειγμα με μη-byte μορφή:

      >>> import array
      >>> a = array.array('l', [-11111111, 22222222, -33333333, 44444444])
      >>> m = memoryview(a)
      >>> m[0]
      -11111111
      >>> m[-1]
      44444444
      >>> m[::2].tolist()
      [-11111111, -33333333]

  Εάν το βασικό αντικείμενο είναι εγγράψιμο, το memoryview υποστηρίζει μονοδιάστατη εκχώρηση τμηματοποίησης. Δεν επιτρέπεται η αλλαγή μεγέθους:

      >>> data = bytearray(b'abcefg')
      >>> v = memoryview(data)
      >>> v.readonly
      False
      >>> v[0] = ord(b'z')
      >>> data
      bytearray(b'zbcefg')
      >>> v[1:4] = b'123'
      >>> data
      bytearray(b'z123fg')
      >>> v[2:3] = b'spam'
      Traceback (most recent call last):
        File "<stdin>", line 1, in <module>
      ValueError: memoryview assignment: lvalue and rvalue have different structures
      >>> v[2:6] = b'spam'
      >>> data
      bytearray(b'z1spam')

  Τα μονοδιάστατα memoryviews των τύπων hashable (μόνο για ανάγνωση) με μορφές “B”, “b” ή “c” μπορούν επίσης να κατακερματιστούν. Ο κατακερματισμός ορίζεται ως `hash(m) == hash(m.tobytes())`:

      >>> v = memoryview(b'abcefg')
      >>> hash(v) == hash(b'abcefg')
      True
      >>> hash(v[2:4]) == hash(b'ce')
      True
      >>> hash(v[::-2]) == hash(b'abcefg'[::-2])
      True

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Τα μονοδιάστατα memoryviews μπορούν πλέον να τμηματοποιηθούν. Τα μονοδιάστατα memoryviews με μορφές “B”, “b” ή “c” είναι πλέον hashable.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.4: το memoryview εγγράφεται πλέον αυτόματα με `collections.abc.Sequence`

  Άλλαξε στην έκδοση 3.5: τα memoryviews μπορούν τώρα να γίνουν ευρετηριοποίηση με πλειάδα (tuple) ακεραίων.

  το `memoryview` έχει διάφορες μεθόδους:

  __eq__(exporter)

    Ένα memoryview και ένας εξαγωγέας PEP 3118 είναι ίσοι εάν τα σχήματα τους είναι ισοδύναμα και εάν όλες οι αντίστοιχες τιμές είναι ίσες όταν οι αντίστοιχοι κωδικοί μορφής των τελεστών ερμηνεύονται χρησιμοποιώντας τη σύνταξη `struct`.

    Για το υποσύνολο του `struct` οι συμβολοσειρές μορφής που υποστηρίζονται αυτή τη στιγμή από το `tolist()`, `v` και `w` είναι ίσες εάν `v.tolist() == w.tolist()`:

        >>> import array
        >>> a = array.array('I', [1, 2, 3, 4, 5])
        >>> b = array.array('d', [1.0, 2.0, 3.0, 4.0, 5.0])
        >>> c = array.array('b', [5, 3, 1])
        >>> x = memoryview(a)
        >>> y = memoryview(b)
        >>> x == a == y == b
        True
        >>> x.tolist() == a.tolist() == y.tolist() == b.tolist()
        True
        >>> z = y[::-2]
        >>> z == c
        True
        >>> z.tolist() == c.tolist()
        True

    Εάν καμία συμβολοσειρά μορφής δεν υποστηρίζεται από το module `struct`, τότε τα αντικείμενα θα συγκρίνονται πάντα ως άνισα (ακόμα και αν οι συμβολοσειρές μορφοποίησης και τα περιεχόμενα της προσωρινής μνήμης είναι πανομοιότυπα):

        >>> from ctypes import BigEndianStructure, c_long
        >>> class BEPoint(BigEndianStructure):
        ...     _fields_ = [("x", c_long), ("y", c_long)]
        ...
        >>> point = BEPoint(100, 200)
        >>> a = memoryview(point)
        >>> b = memoryview(point)
        >>> a == point
        False
        >>> a == b
        False

    Λάβετε υπόψη ότι, όπως και με τους αριθμούς κινητής υποδιαστολής, `v is w` δεν σημαίνει `v == w` για αντικείμενα memoryview.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Οι προηγούμενες εκδόσεις συνέκριναν την ακατέργαστη μνήμη αγνοώντας τη μορφή του στοιχείου και τη δομή του λογικού πίνακα.

  tobytes(order='C')

    Επιστρέφει τα δεδομένα στο buffer ως ένα bytestring. Αυτό ισοδυναμεί με την κλήση του κατασκευαστή `bytes` στο memoryview.

        >>> m = memoryview(b"abc")
        >>> m.tobytes()
        b'abc'
        >>> bytes(m)
        b'abc'

    Για μη συνεχόμενους πίνακες, το αποτέλεσμα είναι ίσο με την αναπαράσταση της ισοπεδωμένης λίστας με όλα τα στοιχεία να μετατρέπονται σε bytes. Η `tobytes()` υποστηρίζει όλες τις συμβολοσειρές μορφής, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν είναι στη σύνταξη του module `struct`.

    Added in version 3.8: Το order μπορεί να είναι {“C”, “F”, “A”}. Όταν το order είναι “C” ή “F”, τα δεδομένα του αρχικού πίνακα μετατρέπονται σε C ή σε σειρά Fortran. Για συνεχόμενες όψεις, το “A” επιστρέφει ένα ακριβές αντίγραφο της φυσικής μνήμης. Συγκεκριμένα, διατηρείται σειρά Fortran στη μνήμη. Για μη συνεχόμενες προβολές, τα δεδομένα μετατρέπονται πρώτα σε C. Το order=None είναι το ίδιο με το order=”C”.

  hex([sep[, bytes_per_sep]])

    Επιστρέφει ένα αντικείμενο συμβολοσειράς που περιέχει δύο δεκαεξαδικά ψηφία για κάθε byte στο buffer.

        >>> m = memoryview(b"abc")
        >>> m.hex()
        '616263'

    Added in version 3.5.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.8: Παρόμοιο με το `bytes.hex()`, το `memoryview.hex()` τώρα υποστηρίζει προαιρετικές παραμέτρους sep και bytes_per_sep για να εισάγετε διαχωριστικά μεταξύ των byte στην εξαγωγή δεκαεξαδικού.

  tolist()

    Επιστρέψτε τα δεδομένα στο buffer ως λίστα στοιχείων.

        >>> memoryview(b'abc').tolist()
        [97, 98, 99]
        >>> import array
        >>> a = array.array('d', [1.1, 2.2, 3.3])
        >>> m = memoryview(a)
        >>> m.tolist()
        [1.1, 2.2, 3.3]

    Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Η `tolist()` υποστηρίζει πλέον όλες τις εγγενείς μορφές μεμονωμένων χαρακτήρων στη σύνταξη του `struct`, καθώς και πολυδιάστατες αναπαραστάσεις.

  toreadonly()

    Επιστρέφει μια έκδοση μόνο για ανάγνωση του αντικειμένου memoryview. Το αρχικό αντικείμενο memoryview είναι αμετάβλητο.

        >>> m = memoryview(bytearray(b'abc'))
        >>> mm = m.toreadonly()
        >>> mm.tolist()
        [97, 98, 99]
        >>> mm[0] = 42
        Traceback (most recent call last):
          File "<stdin>", line 1, in <module>
        TypeError: cannot modify read-only memory
        >>> m[0] = 43
        >>> mm.tolist()
        [43, 98, 99]

    Added in version 3.8.

  release()

    Απελευθερώνει το υποκείμενο buffer που εκτίθεται από το αντικείμενο memoryview. Πολλά αντικείμενα πραγματοποιούν ειδικές ενέργειες όταν διατηρείται μια προβολή σε αυτά (για παράδειγμα, μια `bytearray` θα απαγόρευε προσωρινά την αλλαγή μεγέθους)· επομένως, η κλήση της release() είναι βολική για την κατάργηση αυτών των περιορισμών (και απελευθερώνει οποιουσδήποτε αιωρούμενους πόρους) το συντομότερο δυνατό.

    Μετά την κλήση αυτής της μεθόδου, οποιαδήποτε περαιτέρω λειτουργία στην προβολή δημιουργεί μια `ValueError` (εκτός από την ίδια την `release()` που μπορεί να κληθεί πολλές φορές):

        >>> m = memoryview(b'abc')
        >>> m.release()
        >>> m[0]
        Traceback (most recent call last):
          File "<stdin>", line 1, in <module>
        ValueError: operation forbidden on released memoryview object

    Το πρωτόκολλο διαχείρισης περιεχομένου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παρόμοιο αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας τη δήλωση `with`:

        >>> with memoryview(b'abc') as m:
        ...     m[0]
        ...
        97
        >>> m[0]
        Traceback (most recent call last):
          File "<stdin>", line 1, in <module>
        ValueError: operation forbidden on released memoryview object

    Added in version 3.2.

  cast(format[, shape])

    Μορφοποιεί ένα memoryview σε νέα μορφή ή σχήμα. Το shape είναι από προεπιλογή `[byte_length//new_itemsize]`, που σημαίνει ότι η προβολή αποτελέσματος θα είναι μονοδιάστατη. Η επιστρεφόμενη τιμή είναι ένα νέο memoryview, αλλά το ίδιο το buffer δεν αντιγράφεται. Οι υποστηριζόμενες μετατροπές είναι 1D -> C-contiguous και C-contiguous -> 1D.

    Η μορφή προορισμού περιορίζεται σε μια εγγενή μορφή μεμονωμένου στοιχείου στη σύνταξη `struct`. Μία από τις μορφές πρέπει να είναι μορφή byte (“B”, “b” ή “c”). Το μήκος byte του αποτελέσματος πρέπει να είναι το ίδιο με το αρχικό μήκος. Σημειώστε ότι όλα τα μήκη byte μπορεί να εξαρτώνται από το λειτουργικό σύστημα.

    Μορφοποίηση από 1D/long σε 1D/unsigned bytes:

        >>> import array
        >>> a = array.array('l', [1,2,3])
        >>> x = memoryview(a)
        >>> x.format
        'l'
        >>> x.itemsize
        8
        >>> len(x)
        3
        >>> x.nbytes
        24
        >>> y = x.cast('B')
        >>> y.format
        'B'
        >>> y.itemsize
        1
        >>> len(y)
        24
        >>> y.nbytes
        24

    Μορφοποίηση από 1D/unsigned bytes σε 1D/char:

        >>> b = bytearray(b'zyz')
        >>> x = memoryview(b)
        >>> x[0] = b'a'
        Traceback (most recent call last):
          ...
        TypeError: memoryview: invalid type for format 'B'
        >>> y = x.cast('c')
        >>> y[0] = b'a'
        >>> b
        bytearray(b'ayz')

    Μορφοποίηση από 1D/bytes σε 3D/ints σε 1D/signed char:

        >>> import struct
        >>> buf = struct.pack("i"*12, *list(range(12)))
        >>> x = memoryview(buf)
        >>> y = x.cast('i', shape=[2,2,3])
        >>> y.tolist()
        [[[0, 1, 2], [3, 4, 5]], [[6, 7, 8], [9, 10, 11]]]
        >>> y.format
        'i'
        >>> y.itemsize
        4
        >>> len(y)
        2
        >>> y.nbytes
        48
        >>> z = y.cast('b')
        >>> z.format
        'b'
        >>> z.itemsize
        1
        >>> len(z)
        48
        >>> z.nbytes
        48

    Μορφοποίηση από 1D/unsigned long σε 2D/unsigned long:

        >>> buf = struct.pack("L"*6, *list(range(6)))
        >>> x = memoryview(buf)
        >>> y = x.cast('L', shape=[2,3])
        >>> len(y)
        2
        >>> y.nbytes
        48
        >>> y.tolist()
        [[0, 1, 2], [3, 4, 5]]

    Added in version 3.3.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.5: Η πηγαία μορφή δεν είναι πλέον περιορισμένη κατά τη μορφοποίηση σε μια όψη byte.

  Υπάρχουν επίσης αρκετά διαθέσιμα χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση:

  obj

    Το βασικό αντικείμενο του memoryview:

        >>> b  = bytearray(b'xyz')
        >>> m = memoryview(b)
        >>> m.obj is b
        True

    Added in version 3.3.

  nbytes

    `nbytes == product(shape) * itemsize == len(m.tobytes())`. Αυτή είναι η ποσότητα χώρου σε byte που θα χρησιμοποιούσε ο πίνακας σε μια συνεχόμενη αναπαράσταση. Δεν ισούται απαραίτητα με `len(m)`:

        >>> import array
        >>> a = array.array('i', [1,2,3,4,5])
        >>> m = memoryview(a)
        >>> len(m)
        5
        >>> m.nbytes
        20
        >>> y = m[::2]
        >>> len(y)
        3
        >>> y.nbytes
        12
        >>> len(y.tobytes())
        12

    Πολυδιάστατοι πίνακες:

        >>> import struct
        >>> buf = struct.pack("d"*12, *[1.5*x for x in range(12)])
        >>> x = memoryview(buf)
        >>> y = x.cast('d', shape=[3,4])
        >>> y.tolist()
        [[0.0, 1.5, 3.0, 4.5], [6.0, 7.5, 9.0, 10.5], [12.0, 13.5, 15.0, 16.5]]
        >>> len(y)
        3
        >>> y.nbytes
        96

    Added in version 3.3.

  readonly

    Ένα bool που υποδεικνύει εάν η μνήμη είναι μόνο για ανάγνωση.

  format

    Μια συμβολοσειρά που περιέχει τη μορφή (σε module style `struct`) για κάθε στοιχείο σε μια όψη. Μπορεί να δημιουργηθεί ένα memoryview από εξαγωγείς με συμβολοσειρές αυθαίρετης μορφής, αλλά ορισμένες μέθοδοι (π.χ. `tolist()`) είναι περιορισμένες σε εγγενείς μορφές ενός στοιχείου.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.3: η μορφή `'B'` αντιμετωπίζεται πλέον σύμφωνα με τη σύνταξη ενός struct module. Αυτό σημαίνει ότι `memoryview(b'abc')[0] == b'abc'[0] == 97`.

  itemsize

    Το μέγεθος σε bytes κάθε στοιχείου στο memoryview:

        >>> import array, struct
        >>> m = memoryview(array.array('H', [32000, 32001, 32002]))
        >>> m.itemsize
        2
        >>> m[0]
        32000
        >>> struct.calcsize('H') == m.itemsize
        True

  ndim

    Ένα ακέραιος αριθμός που δείχνει πόσες διαστάσεις ενός πολυδιάστατου πίνακα αντιπροσωπεύει η μνήμη.

  shape

    Μια πλειάδα (tuple) ακεραίων με μήκος `ndim` δίνοντας το σχήμα της μνήμης ως πίνακα N-διαστάσεων.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Μια κενή πλειάδα (tuple) αντί για `None` όταν ndim = 0.

  strides

    Μια πλειάδα ακεραίων με μήκος `ndim` που δίνει το μέγεθος σε bytes για την πρόσβαση σε κάθε στοιχείο για κάθε διάσταση του πίνακα.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Μια κενή πλειάδα (tuple) αντί για `None` όταν ndim = 0.

  suboffsets

    Χρησιμοποιείται εσωτερικά για συστοιχίες τύπου PIL. Η τιμή είναι μόνο ενημερωτική.

  c_contiguous

    Ένα bool που υποδεικνύει εάν η μνήμη είναι C-contiguous.

    Added in version 3.3.

  f_contiguous

    Ένα bool που υποδεικνύει εάν η μνήμη είναι Fortran contiguous.

    Added in version 3.3.

  contiguous

    Ένα bool που υποδεικνύει εάν η μνήμη είναι contiguous.

    Added in version 3.3.

## Τύποι Συνόλου (Set) — `set`, `frozenset`

Ένα αντικείμενο set είναι μια μη ταξινομημένη συλλογή από διακριτά αντικείμενα hashable. Οι συνήθεις χρήσεις περιλαμβάνουν τη δοκιμή ιδιότητας μέλους, την αφαίρεση διπλότυπων από μια ακολουθία και τον υπολογισμό μαθηματικών πράξεων όπως τομή, ένωση, διαφορά, και συμμετρική διαφορά. (Για άλλα containers, δείτε τις ενσωματωμένες κλάσεις `dict`, `list`, και `tuple` και το module `collections`).

Όπως και άλλες συλλογές, τα σύνολα (sets) υποστηρίζουν `x in set`, `len(set)`, και `for x in set`. Όντως μια μη ταξινομημένη συλλογή, τα σύνολα δεν καταγράφουν τη θέση του στοιχείου ή τη σειρά εισαγωγής. Συνεπώς, τα σύνολα (sets) δεν υποστηρίζουν λειτουργίες ευρετηριοποίησης, τμηματοποίησης ή άλλη συμπεριφορά ακολουθίας.

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή δύο ενσωματωμένοι τύποι συνόλου, `set` και `frozenset`. Ο τύπος `set` είναι ευμετάβλητος — τα περιεχόμενα του μπορούν να αλλάξουν χρησιμοποιώντας μεθόδους όπως `add()` και `remove()`. Δεδομένου ότι είναι ευμετάβλητο, δεν έχει τιμή κατακερματισμού και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ούτε ως κλειδί λεξικού ούτε ως στοιχείο ενός άλλου συνόλου (set). Ο τύπος `frozenset` είναι αμετάβλητος και hashable — το περιεχόμενό του δεν μπορεί να αλλάξει μετά τη δημιουργία του· μπορεί επομένως να χρησιμοποιηθεί ως κλειδί λεξικού ή ως στοιχείο άλλου συνόλου (set).

Μπορούν να δημιουργηθούν μη κενά σύνολα (όχι παγωμένα σύνολα (frozensets)) τοποθετώντας μια λίστα στοιχείων διαχωρισμένων με κόμμα μέσα σε αγκύλες, για παράδειγμα: `{'jack', 'sjoerd'}`, επιπλέον με τη χρήση του constructor του `set`.

Οι constructors και για τις δύο κλάσεις λειτουργούν το ίδιο:

class set([iterable])
class frozenset([iterable])

  Επιστρέφει ένα νέο σύνολο (set) ή ένα παγωμένο σύνολο (frozenset) των οποίων τα στοιχεία έχουν ληφθεί από το iterable. Τα στοιχεία ενός συνόλου πρέπει να είναι hashable. Για να αναπαραστήσουν σύνολα συνόλων, τα εσωτερικά σύνολα πρέπει να είναι `frozenset` αντικείμενα. Εάν δεν έχει καθοριστεί το iterable, επιστρέφεται ένα νέο κενό σύνολο.

  Τα σύνολα μπορούν να δημιουργηθούν με διάφορους τρόπους:

  - Χρησιμοποιώντας μια λίστα στοιχείων διαχωρισμένη με κόμματα: `{'jack', 'sjoerd'}`

  - Χρησιμοποιώντας ένα set comprehension: `{c for c in 'abracadabra' if c not in 'abc'}`

  - Χρησιμοποιώντας τον τύπο constructor: `set()`, `set('foobar')`, `set(['a', 'b', 'foo'])`

  Τα στιγμιότυπα των `set` και `frozenset` παρέχουν τις ακόλουθες λειτουργίες:

  len(s)

    Επιστρέφει τον αριθμό των στοιχείων στο σύνολο s (πληθικότητα του s).

  x in s

    Ελέγχει αν το x είναι μέρος στο s.

  x not in s

    Ελέγχει αν το x δεν είναι μέρος στο s.

  isdisjoint(other)

    Επιστρέφει `True` εάν το σύνολο δεν έχει κοινά στοιχεία με το other. Τα σύνολα είναι ασύνδετα εάν και μόνο εάν η τομή τους είναι το κενό σύνολο.

  issubset(other)
  set <= other

    Ελέγχει εάν κάθε στοιχείο στο σύνολο βρίσκεται στο other.

  set < other

    Ελέγχει εάν το σύνολο είναι σωστό υποσύνολο του other, δηλαδή, `set <= other and set != other`.

  issuperset(other)
  set >= other

    Ελέγχει αν κάθε στοιχείο του other είναι στο σύνολο.

  set > other

    Ελέγχει αν το σύνολο είναι σωστό υπερσύνολο του other, δηλαδή, `set >= other and set != other`.

  union(*others)
  set | other | ...

    Επιστρέφει ένα νέο σύνολο με στοιχεία από το σύνολο και όλα τα άλλα.

  intersection(*others)
  set & other & ...

    Επιστρέφει ένα νέο σύνολο με στοιχεία κοινά στο σύνολο και σε όλα τα άλλα.

  difference(*others)
  set - other - ...

    Επιστρέφει ένα νέο σύνολο με στοιχεία στο σύνολο που δεν υπάρχουν στα άλλα.

  symmetric_difference(other)
  set ^ other

    Επιστρέφει ένα νέο σύνολο με στοιχεία είτε στο σύνολο είτε στο other αλλά όχι και στα δύο.

  copy()

    Επιστρέφει ένα ρηχό αντίγραφο του συνόλου.

  Σημείωση, οι εκδόσεις μη τελεστών των μεθόδων `union()`, `intersection()`, `difference()`, `symmetric_difference()`, `issubset()`, και `issuperset()` θα δεχτούν οποιοδήποτε iterable ως όρισμα. Αντίθετα, οι αντίστοιχοι τελεστές απαιτούν να οριστούν τα ορίσματά τους για να γίνουν σύνολα. Αυτό αποκλείει κατασκευαστές επιρρεπείς σε σφάλματα όπως `set('abc') & 'cbs'` υπέρ του πιο ευανάγνωστου `set('abc').intersection('cbs')`.

  Τόσο το `set` και `frozenset` υποστηρίζουν τη σύγκριση μεταξύ συνόλων. Δύο σύνολα είναι ίσα εάν και μόνο εάν κάθε στοιχείο κάθε συνόλου περιέχεται στο άλλο (το καθένα είναι υποσύνολο του άλλου). Ένα σύνολο είναι μικρότερο από ένα άλλο σύνολο εάν και μόνο αν το πρώτο σύνολο είναι σωστό υποσύνολο του δεύτερου συνόλου (είναι υποσύνολο, αλλά δεν είναι ίσο), ένα σύνολο είναι μεγαλύτερο από ένα άλλο σύνολο, αν και μόνο αν το πρώτο σύνολο είναι σωστό υπερσύνολο του δεύτερου συνόλου (είναι υπερσύνολο αλλά δεν είναι ίσο).

  Τα στιγμιότυπα της `set` συγκρίνονται με τα στιγμιότυπα της `frozenset` με βάση τα μέλη τους. Για παράδειγμα, το `set('abc') == frozenset('abc')` επιστρέφει `True` και το ίδιο συμβαίνει και με το `set('abc') in set([frozenset('abc')])`.

  Οι συγκρίσεις υποσυνόλου και ισότητας δεν γενικεύονται σε μια συνάρτηση ολικής ταξινόμησης. Για παράδειγμα, οποιαδήποτε δύο μη κενά συνεχή σύνολα δεν είναι ίσα και δεν είναι υποσύνολα το ένα του άλλου, επομένως όλα τα ακόλουθα επιστρέφουν `False`: `a<b`, `a==b`, or `a>b`.

  Δεδομένου ότι τα σύνολα ορίζουν μόνο μερική σειρά (σχέσεις υποσυνόλων), η έξοδος της μεθόδου `list.sort()` δεν έχει οριστεί για λίστες συνόλων.

  Τα στοιχεία συνόλου, όπως τα κλειδιά λεξικού, πρέπει να είναι hashable.

  Δυαδικές πράξεις που συνδυάζουν στιγμιότυπα `set` με `frozenset` επιστρέφουν τον τύπο του πρώτου τελεστή. Για παράδειγμα: `frozenset('ab') | set('bc')` επιστρέφει ένα στιγμιότυπο του `frozenset`.

  Ο παρακάτω πίνακας παραθέτει λειτουργίες που είναι διαθέσιμες για `set` που δεν ισχύουν για αμετάβλητα στιγμιότυπα της `frozenset`:

  update(*others)
  set |= other | ...

    Ενημερώνει το σύνολο (set), προσθέτοντας στοιχεία από όλα τα άλλα.

  intersection_update(*others)
  set &= other & ...

    Ενημερώνει το σύνολο, διατηρώντας μόνο τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτό και όλα τα άλλα.

  difference_update(*others)
  set -= other | ...

    Ενημερώνει το σύνολο, αφαιρώντας στοιχεία που βρίσκονται σε άλλα.

  symmetric_difference_update(other)
  set ^= other

    Ενημερώνει το σύνολο, διατηρώντας μόνο τα στοιχεία που βρίσκονται σε κάθε σύνολο, αλλά όχι και στα δύο.

  add(elem)

    Προσθέτει το στοιχείο elem στο σύνολο.

  remove(elem)

    Αφαιρεί το στοιχείο elem από το σύνολο. Κάνει raise τη `KeyError` εάν το elem δεν περιέχεται στο σύνολο.

  discard(elem)

    Αφαιρεί το στοιχείο elem από το σύνολο εάν υπάρχει.

  pop()

    Αφαιρεί και επιστρέφει ένα αυθαίρετο στοιχείο από το σύνολο. Κάνει raise μια `KeyError` εάν το σύνολο είναι κενό.

  clear()

    Αφαιρεί όλα τα στοιχεία από το σύνολο (set).

  Σημείωση, οι εκδόσεις μη-τελεστή μεθόδων `update()`, `intersection_update()`, `difference_update()`, και `symmetric_difference_update()` θα δέχονται οποιοδήποτε επαναλαμβανόμενο στοιχείο ως όρισμα.

  Σημείωση, το όρισμα elem για τις μεθόδους `__contains__()`, `remove()`, και `discard()` μπορεί να είναι ένα σύνολο. Για την υποστήριξη της αναζήτησης για ένα ισοδύναμο παγωμένο σύνολο (frozenset), ένα προσωρινό δημιουργείται από το elem.

## Τύποι αντιστοίχισης — `dict`

Ένα αντικείμενο mapping αντιστοιχίζει hashable τιμές σε αυθαίρετα αντικείμενα. Οι αντιστοιχίσεις είναι μεταβλητά αντικείμενα. Υπάρχει επί του παρόντος μόνο ένα τυπικός τύπο αντιστοίχισης, το dictionary. (Για άλλα containers δείτε τις ενσωματωμένες (built-in) `list`, `set`, και `tuple` κλάσεις, και το module `collections`.)

Τα κλειδιά ενός λεξικού είναι σχεδόν αυθαίρετες τιμές. Οι τιμές που δεν είναι hashable, δηλαδή, τιμές που περιέχουν λίστες, λεξικά ή άλλους μεταβλητούς τύπους (που συγκρίνονται βάσει τιμής και όχι βάσει ταυτότητας αντικειμένου) δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κλειδιά. Οι τιμές που συγκρίνονται ίσες (όπως `1`, `1.0`, και `True`) μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά για το index της ίδιας καταχώρισης λεξικού.

class dict(**kwargs)
class dict(mapping, **kwargs)
class dict(iterable, **kwargs)

  Επιστρέφει ένα νέο λεξικό που έχει αρχικοποιηθεί από ένα προαιρετικό όρισμα θέσης και ένα πιθανό κενό σύνολο ορισμάτων λέξεων-κλειδιών.

  Τα λεξικά μπορούν να δημιουργηθούν με διάφορους τρόπους:

  - Χρησιμοποιήστε μια λίστα διαχωρισμένων με κόμματα ζευγών `key: value` μέσα σε αγκύλες: `{'jack': 4098, 'sjoerd': 4127}` or `{4098: 'jack', 4127: 'sjoerd'}`

  - Χρησιμοποιήστε ένα comprehension λεξικού: `{}`, `{x: x ** 2 for x in range(10)}`

  - Χρησιμοποιήστε τον κατασκευαστή τύπου: `dict()`, `dict([('foo', 100), ('bar', 200)])`, `dict(foo=100, bar=200)`

  Εάν δεν δοθεί όρισμα θέσης, δημιουργείται ένα κενό λεξικό. Εάν δοθεί ένα όρισμα θέσης και ορίζει μια μέθοδο `keys()`, δημιουργείται ένα λεξικό καλώντας το `__getitem__()` στο όρισμα με κάθε κλειδί που επιστρέφεται από τη μέθοδο. Διαφορετικά, το όρισμα θέσης πρέπει να είναι ένα αντικείμενο iterable. Κάθε στοιχείο στο iterable πρέπει από μόνο του να είναι ένας iterable με ακριβώς δύο στοιχεία. Το πρώτο στοιχείο κάθε στοιχείου γίνεται κλειδί στο νέο λεξικό και το δεύτερο στοιχείο η αντίστοιχη τιμή. Εάν ένα κλειδί εμφανίζεται περισσότερες από μία φορές, η τελευταία τιμή για αυτό το κλειδί γίνεται η αντίστοιχη τιμή στο νέο λεξικό.

  Εάν δίνονται ορίσματα λέξης-κλειδιού, τα ορίσματα λέξης-κλειδιού και οι τιμές τους προστίθενται στο λεξικό που δημιουργήθηκε από το όρισμα θέσης. Εάν υπάρχει ήδη ένα κλειδί που προστίθεται, η τιμή από το όρισμα λέξης-κλειδιού αντικαθιστά την τιμή από το όρισμα θέσης.

  Για επεξήγηση, τα ακόλουθα παραδείγματα επιστρέφουν όλα ένα λεξικό ίσο με `{"one": 1, "two": 2, "three": 3}`:

      >>> a = dict(one=1, two=2, three=3)
      >>> b = {'one': 1, 'two': 2, 'three': 3}
      >>> c = dict(zip(['one', 'two', 'three'], [1, 2, 3]))
      >>> d = dict([('two', 2), ('one', 1), ('three', 3)])
      >>> e = dict({'three': 3, 'one': 1, 'two': 2})
      >>> f = dict({'one': 1, 'three': 3}, two=2)
      >>> a == b == c == d == e == f
      True

  Η παροχή ορισμάτων λέξεων-κλειδιών όπως στο πρώτο παράδειγμα λειτουργεί μόνο για κλειδιά που είναι έγκυρα αναγνωριστικά Python. Διαφορετικά, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οποιαδήποτε έγκυρα κλειδιά.

  Αυτές είναι οι λειτουργίες που υποστηρίζουν τα λεξικά (και επομένως, θα πρέπει να υποστηρίζουν και προσαρμοσμένους τύπους αντιστοίχισης επίσης):

  list(d)

    Επιστρέφει μια λίστα με όλα τα κλειδιά που χρησιμοποιούνται στο λεξικό d.

  len(d)

    Επιστρέφει τον αριθμό των στοιχείων στο λεξικό d.

  d[key]

    Επιστρέφει το στοιχείο του d με το κλειδί key. Κάνει raise μια `KeyError` εάν το key δεν υπάρχει για να αντιστοιχηθεί.

    Εάν μια υποκλάση ενός λεξικού ορίζει μια μέθοδο `__missing__()` και το key δεν υπάρχει, η λειτουργία `d[key]` καλεί αυτήν την μέθοδο με το κλειδί key ως όρισμα. Στη συνέχεια, η λειτουργία `d[key]` επιστρέφει ή κάνει raise ό, τι επιστρέφεται ή γίνεται raise από την κλήση `__missing__(key)`. Καμία άλλη λειτουργία ή μέθοδος δεν επικαλεί την `__missing__()`. Εάν το `__missing__()` δεν έχει οριστεί, γίνεται raise `KeyError`. To `__missing__()` πρέπει να είναι μέθοδος∙ δεν μπορεί να είναι ένα στιγμιότυπο μεταβλητής:

        >>> class Counter(dict):
        ...     def __missing__(self, key):
        ...         return 0
        ...
        >>> c = Counter()
        >>> c['red']
        0
        >>> c['red'] += 1
        >>> c['red']
        1

    Το παραπάνω παράδειγμα δείχνει μέρος της υλοποίησης του `collections.Counter`. Μια διαφορετική μέθοδος `__missing__` χρησιμοποιείται από την `collections.defaultdict`.

  d[key] = value

    Ορίζει το `d[key]` στο value.

  del d[key]

    Αφαιρεί το `d[key]` από το d. Κάνει raise ένα `KeyError` εάν το key δεν υπάρχει για αντιστοίχιση.

  key in d

    Επιστρέφει `True` εάν το d έχει ένα κλειδί key, διαφορετικά `False`.

  key not in d

    Ισοδυναμεί με `not key in d`.

  iter(d)

    Επιστρέφει έναν iterator πάνω από τα κλειδιά του λεξικού. Αυτή είναι μια συντόμευση για `iter(d.keys())`.

  clear()

    Αφαιρεί όλα τα στοιχεία από το λεξικό.

  copy()

    Επιστρέφει ένα ρηχό αντίγραφο του λεξικού.

  classmethod fromkeys(iterable, value=None, /)

    Δημιουργεί ένα νέο λεξικό με κλειδιά από το iterable και τιμές ως value.

    Το `fromkeys()` είναι μια μέθοδος κλάσης που επιστρέφει ένα νέο λεξικό. Η τιμή value ορίζεται από προεπιλογή σε `None`. Όλες οι τιμές αναφέρονται σε ένα μόνο στιγμιότυπο, επομένως γενικά δεν έχει νόημα για το value να είναι μεταβλητό αντικείμενο, όπως μια κενή λίστα. Για να λάβετε διαφορετικές τιμές, χρησιμοποιήστε αντ” αυτού ένα dict comprehension.

  get(key, default=None, /)

    Επιστρέφει την τιμή για το key εάν το key είναι στο λεξικό, αλλιώς default. Εάν το default δεν δίνεται, ορίζεται από προεπιλογή σε `None`, έτσι ώστε αυτή η μέθοδος να μην κάνει raise μια `KeyError`.

  items()

    Επιστρέφει μια νέα όψη των στοιχείων του λεξικού (`(key, value)` ζεύγη). Δείτε την documentation of view objects.

  keys()

    Επιστρέφει μια νέα όψη των κλειδιών του λεξικού. Δείτε το documentation of view objects.

  pop(key[, default])

    Εάν το key βρίσκεται στο λεξικό, αφαιρείται και επιστρέφει την τιμή του, διαφορετικά επιστρέφει default. Εάν default δεν δίνεται και το key δεν είναι στο λεξικό, γίνεται raise ένα `KeyError`.

  popitem()

    Αφαιρεί και επιστρέφει ένα ζεύγος `(key, value)` από το λεξικό. Τα ζεύγη επιστρέφονται με τη σειρά LIFO.

    Η μέθοδος `popitem()` είναι χρήσιμη για καταστροφική επανάληψη σε ένα λεξικό, όπως χρησιμοποιείται συχνά σε αλγόριθμους συνόλου. Εάν το λεξικό είναι κενό, η κλήση της `popitem()` κάνει raise ένα `KeyError`.

    Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Η σειρά LIFO είναι πλέον εγγυημένη. Σε προηγούμενες εκδόσεις, η `popitem()` επιστρέφει ένα αυθαίρετο ζεύγος κλειδιού/τιμής.

  reversed(d)

    Επιστρέφει έναν αντίστροφο iterator πάνω από τα κλειδιά του λεξικού. Αυτή είναι μια συντόμευση για `reversed(d.keys())`.

    Added in version 3.8.

  setdefault(key, default=None, /)

    Εάν το key βρίσκεται στο λεξικό, επιστρέφει την τιμή του. Εάν όχι, εισάγετε το key με τιμή default και επιστρέφει default. Το default από προεπιλογή είναι `None`.

  update([other])

    Ενημερώνει το λεξικό με τα ζεύγη κλειδιών/τιμών από το other, αντικαθιστώντας τα υπάρχοντα κλειδιά. Επιστρέφει `None`.

    Η `update()` δέχεται είτε ένα άλλο αντικείμενο με τη μέθοδο `keys()` (στην περίπτωση αυτή το `__getitem__()` καλείται με κάθε κλειδί που επιστρέφεται από τη μέθοδο) είτε ένα iterable από ζεύγη κλειδιών/τιμών (ως πλειάδες ή άλλα iterables μήκους δύο). Εάν καθορίζονται ορίσματα λέξεων-κλειδιών, το λεξικό ενημερώνεται στη συνέχεια με αυτά τα ζεύγη κλειδιών/τιμών: `d.update(red=1, blue=2)`.

  values()

    Επιστρέφει μια νέα όψη των τιμών του λεξικού. Δείτε την documentation of view objects.

    Μια σύγκριση ισότητας μεταξύ μιας όψης `dict.values()` και μιας άλλης θα επιστρέφει πάντα `False`. Αυτό ισχύει επίσης όταν συγκρίνετε το `dict.values()` με τον εαυτό της:

        >>> d = {'a': 1}
        >>> d.values() == d.values()
        False

  d | other

    Δημιουργεί ένα νέο λεξικό με τα συγχωνευμένα κλειδιά και τις τιμές των d και other, τα οποία πρέπει να είναι και τα δύο λεξικά. Οι τιμές του other έχουν προτεραιότητα όταν τα κλειδιά των d και other είναι κοινά.

    Added in version 3.9.

  d |= other

    Ενημερώνει το λεξικό d με κλειδιά και τιμές από το other, που μπορεί να είναι είτε mapping είτε iterable ζευγάρι κλειδιών/τιμών. Οι τιμές του other έχουν προτεραιότητα όταν τα κλειδιά των το d και other είναι κοινά.

    Added in version 3.9.

  Τα λεξικά συγκρίνονται ως ίσα εάν και μόνο εάν έχουν τα ίδια ζεύγη `(key, value)` (ανεξάρτητα από τη σειρά). Οι συγκρίσεις διάταξης (“<”, “<=”, “>=”, “>”) κάνουν raise την `TypeError`.

  Τα λεξικά διατηρούν τη σειρά εισαγωγής. Σημειώστε ότι η ενημέρωση ενός κλειδιού δεν επηρεάζει τη σειρά. Τα κλειδιά που προστέθηκαν μετά τη διαγραφή εισάγονται στο τέλος.

      >>> d = {"one": 1, "two": 2, "three": 3, "four": 4}
      >>> d
      {'one': 1, 'two': 2, 'three': 3, 'four': 4}
      >>> list(d)
      ['one', 'two', 'three', 'four']
      >>> list(d.values())
      [1, 2, 3, 4]
      >>> d["one"] = 42
      >>> d
      {'one': 42, 'two': 2, 'three': 3, 'four': 4}
      >>> del d["two"]
      >>> d["two"] = None
      >>> d
      {'one': 42, 'three': 3, 'four': 4, 'two': None}

  Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Η σειρά λεξικού είναι εγγυημένη ότι είναι η σειρά εισαγωγής. Αυτή η συμπεριφορά ήταν μια λεπτομέρεια υλοποίηση της CPython από την έκδοση 3.6.

  Τα λεξικά και οι όψεις λεξικών είναι αναστρέψιμες.

      >>> d = {"one": 1, "two": 2, "three": 3, "four": 4}
      >>> d
      {'one': 1, 'two': 2, 'three': 3, 'four': 4}
      >>> list(reversed(d))
      ['four', 'three', 'two', 'one']
      >>> list(reversed(d.values()))
      [4, 3, 2, 1]
      >>> list(reversed(d.items()))
      [('four', 4), ('three', 3), ('two', 2), ('one', 1)]

  Άλλαξε στην έκδοση 3.8: Τα λεξικά είναι πλέον αναστρέψιμα.

Δείτε επίσης

Η `types.MappingProxyType` μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μιας όψης μόνο για ανάγνωση μιας `dict`.

### Αντικείμενα όψης λεξικού

Τα αντικείμενα που επιστρέφονται από τις `dict.keys()`, `dict.values()` and `dict.items()` είναι όψεις αντικειμένων (view objects). Παρέχουν μια δυναμική όψη στις εγγραφές του λεξικού, που σημαίνει ότι όταν αλλάζει το λεξικό, η όψη αντικατοπτρίζει αυτές τις αλλαγές.

Οι όψεις λεξικού μπορούν να γίνουν iterate για την απόδοση των αντίστοιχων δεδομένων τους και την υποστήριξη ελέγχων για το αν είναι μέρος του:

len(dictview)

  Επιστρέφει τον αριθμό των καταχωρήσεων στο λεξικό.

iter(dictview)

  Επιστρέφει έναν iterator πάνω στα κλειδιά, τις τιμές ή τα στοιχεία (που αντιπροσωπεύονται ως πλειάδες (tuples) του `(key, value)` στο λεξικό.

  Τα κλειδιά και οι τιμές επαναλαμβάνονται με την σειρά εισαγωγής. Αυτό επιτρέπει τη δημιουργία ζευγών `(value, key)` χρησιμοποιώντας τη `zip()`: `pairs = zip(d.values(), d.keys())`. Ένας άλλος τρόπος είναι να δημιουργήσετε την ίδια λίστα είναι `pairs = [(v, k) for (k, v) in d.items()]`.

  Το iterate όψεων κατά την προσθήκη ή τη διαγραφή καταχωρήσεων στο λεξικό μπορεί να κάνει raise μια `RuntimeError` ή να αποτύχει το iterate σε όλες τις καταχωρήσεις.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Η σειρά λεξικού είναι εγγυημένη σειρά εισαγωγής.

x in dictview

  Επιστρέφει `True` εάν το x βρίσκεται στα κλειδιά του λεξικού, τις τιμές ή τα στοιχεία του υποκείμενου λεξικού (στην τελευταία περίπτωση, το x θα πρέπει να είναι μια `(key, value)` πλειάδα (tuple)).

reversed(dictview)

  Επιστρέφει έναν αντίστροφο iterator πάνω στα κλειδιά, τις τιμές ή τα στοιχεία του λεξικού. Η όψη θα γίνει iterate με την αντίστροφη σειρά από την εισαγωγή.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.8: Οι όψεις λεξικού είναι πλέον αναστρέψιμες.

dictview.mapping

  Επιστρέφει μια `types.MappingProxyType` που αναδιπλώνει το αρχικό λεξικό στο οποίο αναφέρεται η όψη.

  Added in version 3.10.

Οι όψεις κλειδιών μοιάζουν με σύνολο καθώς οι καταχωρίσεις τους είναι μοναδικές και hashable. Οι όψεις στοιχείων έχουν επίσης λειτουργίες που μοιάζουν με σύνολο, καθώς τα ζεύγη (κλειδί, τιμή) είναι μοναδικά και τα κλειδιά μπορούν να κατακερματιστούν. Εάν όλες οι τιμές σε μία όψη στοιχείων μπορούν επίσης να κατακερματιστούν, τότε η όψη στοιχείων μπορεί να διαλειτουργήσει με άλλα σύνολα. (Οι όψεις τιμών δεν αντιμετωπίζονται ως σύνολο, καθώς οι καταχωρίσεις δεν είναι γενικά μοναδικές.) Για όψεις που μοιάζουν με σύνολο, όλες οι λειτουργίες που ορίζονται για την αφηρημένη βασική κλάση `collections.abc.Set` είναι διαθέσιμες (για παράδειγμα, )``==``, `<`, or `^`). Κατά τη χρήση τελεστών συνόλου, οι όψεις που μοιάζουν με σύνολο δέχονται οποιοδήποτε iterable ως άλλο τελεστή, σε αντίθεση με τα σύνολα που δέχονται μόνο σύνολα ως είσοδο.

Ένα παράδειγμα χρήσης όψης λεξικού:

    >>> dishes = {'eggs': 2, 'sausage': 1, 'bacon': 1, 'spam': 500}
    >>> keys = dishes.keys()
    >>> values = dishes.values()

    >>> # iteration
    >>> n = 0
    >>> for val in values:
    ...     n += val
    ...
    >>> print(n)
    504

    >>> # keys and values are iterated over in the same order (insertion order)
    >>> list(keys)
    ['eggs', 'sausage', 'bacon', 'spam']
    >>> list(values)
    [2, 1, 1, 500]

    >>> # view objects are dynamic and reflect dict changes
    >>> del dishes['eggs']
    >>> del dishes['sausage']
    >>> list(keys)
    ['bacon', 'spam']

    >>> # set operations
    >>> keys & {'eggs', 'bacon', 'salad'}
    {'bacon'}
    >>> keys ^ {'sausage', 'juice'} == {'juice', 'sausage', 'bacon', 'spam'}
    True
    >>> keys | ['juice', 'juice', 'juice'] == {'bacon', 'spam', 'juice'}
    True

    >>> # get back a read-only proxy for the original dictionary
    >>> values.mapping
    mappingproxy({'bacon': 1, 'spam': 500})
    >>> values.mapping['spam']
    500

## Τύποι Διαχείρισης Περιεχομένου

Η δήλωση `with` της Python υποστηρίζει την έννοια ενός περιεχομένου χρόνου εκτέλεσης που ορίζεται από έναν διαχειριστή περιεχομένου. Αυτό υλοποιείται χρησιμοποιώντας ένα ζεύγος μεθόδων που επιτρέπουν σε κλάσεις που ορίζονται από το χρήστη να ορίζουν περιεχόμενο χρόνου εκτέλεσης που εισάγεται πριν από την εκτέλεση του σώματος της δήλωσης και να κάνει έξοδο όταν τερματιστεί η δήλωση:

contextmanager.__enter__()

  Εισάγει το περιεχόμενο εκτέλεσης και επιστρέφει είτε αυτό το αντικείμενο είτε ένα άλλο που σχετίζεται με το περιεχόμενο χρόνου εκτέλεσης. Η τιμή που επιστρέφεται από αυτήν την μέθοδο είναι δεσμευμένη στο αναγνωριστικό στην πρόταση `as` των δηλώσεων `with` διαχείρισης περιεχομένου.

  Ένα παράδειγμα ενός διαχειριστή περιεχομένου που επιστρέφει ο ίδιος είναι ένα file object. Τα αντικείμενα αρχείου επιστρέφουν μόνα τους από __enter__() για να επιτρέψουν στο `open()` να χρησιμοποιηθεί ως έκφραση περιεχομένου σε μια δήλωση `with`.

  Ένα παράδειγμα διαχείρισης περιεχομένου που επιστρέφει ένα σχετικό αντικείμενο είναι αυτό που επιστρέφεται από το `decimal.localcontext()`. Αυτοί οι διαχειριστές ορίζουν το ενεργό δεκαδικό περιεχόμενο σε ένα αντίγραφο του αρχικού δεκαδικού περιεχομένου και στη συνέχεια επιστρέφουν το αντίγραφο. Αυτό επιτρέπει την πραγματοποίηση αλλαγών στο τρέχον δεκαδικό πλαίσιο στο σώμα της δήλωσης `with`, χωρίς να επηρεάζεται ο κώδικας εκτός της δήλωσης `with`.

contextmanager.__exit__(exc_type, exc_val, exc_tb)

  Τερματίζει από το περιεχόμενο χρόνου εκτέλεσης και επιστρέφει ένα Boolean δείκτη που υποδεικνύει εάν κάποια εξαίρεση που προέκυψε θα πρέπει να καταργηθεί. Εάν προκύψει μια εξαίρεση κατά την εκτέλεση του σώματος της δήλωσης `with`, τα ορίσματα περιέχουν τον τύπο εξαίρεσης, την τιμή και τις πληροφορίες ανίχνευσης. Διαφορετικά, και τα τρία ορίσματα είναι `None`.

  Η επιστροφή μιας πραγματικής τιμής από αυτήν την μέθοδο θα έχει ως αποτέλεσμα η δήλωση `with` να καταργήσει την εξαίρεση και να συνεχίσει την εκτέλεση με τη δήλωση αμέσως μετά τη δήλωση `with`. Διαφορετικά, η εξαίρεση θα συνεχίσει να διαδίδεται μετά την ολοκλήρωση αυτής της μεθόδου. Οι εξαιρέσεις που προκύπτουν κατά την εκτέλεση αυτής της μεθόδου θα αντικαταστήσουν κάθε εξαίρεση που προέκυψε στο σώμα της δήλωσης `with`.

  Η εξαίρεση που διαβιβάστηκε δεν θα πρέπει ποτέ να επανατοποθετηθεί ρητά - αντίθετα, αυτή η μέθοδος θα πρέπει να επιστρέψει μια ψευδή τιμή για να υποδείξει ότι η μέθοδος ολοκληρώθηκε με επιτυχία και δεν θέλει να αποκρύψει την εξαίρεση που έχει γίνει raise. Αυτό επιτρέπει στον κώδικα διαχείρισης περιεχομένου να εντοπίζει εύκολα εάν μια μέθοδος `__exit__()` έχει πράγματι αποτύχει.

Η Python ορίζει αρκετούς διαχειριστές περιεχομένου για να υποστηρίζουν τον εύκολο συγχρονισμό νημάτων, το άμεσο κλείσιμο αρχείων ή άλλων αντικειμένων και τον απλούστερο χειρισμό του ενεργού δεκαδικού αριθμητικού περιεχομένου. Οι συγκεκριμένοι τύποι δεν αντιμετωπίζονται ειδικά πέρα από την εφαρμογή τους πρωτοκόλλου διαχείρισης περιεχομένου. Δείτε το module `contextlib` για μερικά παραδείγματα.

Οι decorators της Python generators και `contextlib.contextmanager` παρέχουν έναν βολικό τρόπο υλοποίησης αυτών των πρωτοκόλλων. Εάν μια συνάρτηση γεννήτριας είναι decorated με τον `contextlib.contextmanager` decorator, θα επιστρέψει έναν διαχειριστή περιεχομένου που εφαρμόζει τις απαραίτητες μεθόδους `__enter__()` και `__exit__()`, αντί του iterator που παράγεται από μια undecorated συνάρτηση γεννήτριας.

Λάβετε υπόψη ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη υποδοχή για καμία από αυτές τις μεθόδους στη δομή τύπου για αντικείμενα Python στο Python/C API. Οι τύποι επεκτάσεων που θέλουν να ορίσουν αυτές τις μεθόδους πρέπει να τις παρέχουν ως μια κανονική μέθοδο προσβάσιμη στην Python. Σε σύγκριση με την επιβάρυνση της ρύθμισης στο πλαίσιο του χρόνου εκτέλεσης, η επιβάρυνση μιας απλής αναζήτησης κλάσης λεξικού είναι αμελητέα.

## Τύποι Annotation τύπου — Generic Alias, Union

Οι βασικοί ενσωματωμένοι τύποι για type annotations είναι Generic Alias και Union.

### Τύπος Generic Alias

Τα αντικείμενα `GenericAlias` δημιουργούνται γενικά με subscripting κλάση. Χρησιμοποιούνται πιο συχνά με container classes, όπως `list` ή `dict`.Για παράδειγμα, το `list[int]` είναι ένα αντικείμενο `GenericAlias` που δημιουργήθηκε με την εγγραφή της κλάσης `list` με το όρισμα `int`. Τα αντικείμενα `GenericAlias` προορίζονται κυρίως για χρήση με type annotations.

Σημείωση

Γενικά είναι δυνατή η εγγραφή μιας κλάσης μόνο εάν η κλάση εφαρμόζει την ειδική μέθοδο `__class_getitem__()`.

Ένα αντικείμενο `GenericAlias` λειτουργεί ως διακομιστής μεσολάβησης (proxy) για έναν generic type, υλοποιώντας parameterized generics.

Για μια κλάση container, το(α) όρισμα(τα) που παρέχει σε μια subscription της κλάσης μπορεί να υποδεικνύει τον(ους) τύπο(ους) των στοιχείων που περιέχει ένα αντικείμενο. Για παράδειγμα, το `set[bytes]` μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε annotations τύπου για να υποδηλώσει ένα `set` στο οποίο όλα τα στοιχεία είναι τύπου `bytes`.

Για μια κλάση που ορίζει `__class_getitem__()` αλλά δεν είναι container, τα ορίσματα που παρέχονται σε μια συνδρομή της κλάσης θα υποδεικνύουν συχνά τον τύπο ή τους τύπους επιστροφής μιας ή περισσότερων μεθόδων που ορίζονται σε ένα αντικείμενο. Για παράδειγμα, το `regular expressions` μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο στον τύπο δεδομένων `str` όσο και στον τύπο δεδομένων `bytes`:

- Εάν `x = re.search('foo', 'foo')`, το `x` θα είναι ένα αντικείμενο re.Match όπου επιστρέφονται οι τιμές του το `x.group(0)` και το `x[0]` θα είναι και τα δύο τύπου `str`. Μπορούμε να αναπαραστήσουμε αυτό το είδος αντικειμένου σε σχολιασμούς τύπου με το `GenericAlias` `re.Match[str]`.

- Εάν `y = re.search(b'bar', b'bar')`, (σημειώστε το `b` για `bytes`), το `y` θα είναι επίσης μια παρουσία του `re.Match`, αλλά οι επιστρεφόμενες τιμές των `y.group(0)` και `y[0]` θα είναι και οι δύο τύπου `bytes`. Στους τύπους annotations, θα αντιπροσωπεύαμε αυτήν την ποικιλία αντικειμένων re.Match με το `re.Match[bytes]`.

Τα αντικείμενα `GenericAlias` είναι στιγμιότυπα της κλάσης `types.GenericAlias`, τα οποία μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την δημιουργία αντικειμένων `GenericAlias` απευθείας.

T[X, Y, ...]

  Δημιουργεί ένα `GenericAlias` που αντιπροσωπεύει έναν τύπο `T` παραμετροποιημένο από τύπους X, Y, και άλλα ανάλογα με το `T` που χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα, μια συνάρτηση που αναμένει μια `list` που περιέχει στοιχεία της `float`:

      def average(values: list[float]) -> float:
          return sum(values) / len(values)

  Ένα άλλο παράδειγμα για αντικείμενα mapping, χρησιμοποιώντας ένα `dict`,που είναι ένας generic τύπος που αναμένει δύο παραμέτρους τύπου που αντιπροσωπεύουν τον τύπο κλειδιού και τον τύπο τιμής. Σε αυτό το παράδειγμα, η συνάρτηση αναμένει ένα `dict` με κλειδιά τύπου `str` και τιμές τύπου `int`:

      def send_post_request(url: str, body: dict[str, int]) -> None:
          ...

Οι ενσωματωμένες συναρτήσεις (built-in) `isinstance()` και `issubclass()` δεν δέχονται τους τύπους `GenericAlias` για το δεύτερο όρισμά τους:

    >>> isinstance([1, 2], list[str])
    Traceback (most recent call last):
      File "<stdin>", line 1, in <module>
    TypeError: isinstance() argument 2 cannot be a parameterized generic

Ο χρόνος εκτέλεσης Python δεν επιβάλλει type annotations. Αυτό επεκτείνεται σε generic τύπους και στις παραμέτρους τύπου τους. Κατά τη δημιουργία ενός αντικειμένου container από ένα `GenericAlias`, τα στοιχεία στο container δεν ελέγχονται ως προς τον τύπο τους. Για παράδειγμα, ο ακόλουθος κώδικας αποθαρρύνεται, αλλά θα εκτελεστεί χωρίς σφάλματα:

    >>> t = list[str]
    >>> t([1, 2, 3])
    [1, 2, 3]

Επιπλέον, τα παραμετροποιημένα generics διαγράφουν τις παραμέτρους τύπου κατά τη δημιουργία αντικειμένου:

    >>> t = list[str]
    >>> type(t)
    <class 'types.GenericAlias'>

    >>> l = t()
    >>> type(l)
    <class 'list'>

Η κλήση `repr()` ή `str()` σε ένα generic δείχνει τον παραμετροποιημένο τύπο:

    >>> repr(list[int])
    'list[int]'

    >>> str(list[int])
    'list[int]'

Η μέθοδος `__getitem__()` των generic containers θα κάνει raise μια εξαίρεση για την απαγόρευση λαθών όπως `dict[str][str]`:

    >>> dict[str][str]
    Traceback (most recent call last):
      ...
    TypeError: dict[str] is not a generic class

Ωστόσο, τέτοιες εκφράσεις είναι έγκυρες όταν χρησιμοποιούνται μεταβλητές τύπου type variables. Το ευρετήριο πρέπει να έχει τόσα στοιχεία όσα και τα στοιχεία μεταβλητής τύπου στο αντικείμενο `GenericAlias` `__args__`.

    >>> from typing import TypeVar
    >>> Y = TypeVar('Y')
    >>> dict[str, Y][int]
    dict[str, int]

#### Τυπικές Γενικές Κλάσεις

Οι ακόλουθες τυπικές κλάσεις βιβλιοθήκης υποστηρίζουν γενικά παραμετροποιημένα. Αυτή η λίστα δεν είναι εξαντλητική.

- `tuple`

- `list`

- `dict`

- `set`

- `frozenset`

- `type`

- `asyncio.Future`

- `asyncio.Task`

- `collections.deque`

- `collections.defaultdict`

- `collections.OrderedDict`

- `collections.Counter`

- `collections.ChainMap`

- `collections.abc.Awaitable`

- `collections.abc.Coroutine`

- `collections.abc.AsyncIterable`

- `collections.abc.AsyncIterator`

- `collections.abc.AsyncGenerator`

- `collections.abc.Iterable`

- `collections.abc.Iterator`

- `collections.abc.Generator`

- `collections.abc.Reversible`

- `collections.abc.Container`

- `collections.abc.Collection`

- `collections.abc.Callable`

- `collections.abc.Set`

- `collections.abc.MutableSet`

- `collections.abc.Mapping`

- `collections.abc.MutableMapping`

- `collections.abc.Sequence`

- `collections.abc.MutableSequence`

- `collections.abc.ByteString`

- `collections.abc.MappingView`

- `collections.abc.KeysView`

- `collections.abc.ItemsView`

- `collections.abc.ValuesView`

- `contextlib.AbstractContextManager`

- `contextlib.AbstractAsyncContextManager`

- `dataclasses.Field`

- `functools.cached_property`

- `functools.partialmethod`

- `os.PathLike`

- `queue.LifoQueue`

- `queue.Queue`

- `queue.PriorityQueue`

- `queue.SimpleQueue`

- re.Pattern

- re.Match

- `shelve.BsdDbShelf`

- `shelve.DbfilenameShelf`

- `shelve.Shelf`

- `types.MappingProxyType`

- `weakref.WeakKeyDictionary`

- `weakref.WeakMethod`

- `weakref.WeakSet`

- `weakref.WeakValueDictionary`

#### Ειδικά Χαρακτηριστικά αντικειμένων `GenericAlias`

Όλα τα παραμετροποιημένα generics εφαρμόζουν ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση.

genericalias.__origin__

  Αυτό το χαρακτηριστικό δείχνει στη μη παραμετροποιημένη γενική κλάση:

      >>> list[int].__origin__
      <class 'list'>

genericalias.__args__

  Αυτό το χαρακτηριστικό είναι μια `tuple` (πιθανώς μήκους 1) generic τύπων που μεταβιβάστηκαν στο αρχικό `__class_getitem__()` της generic κλάσης:

      >>> dict[str, list[int]].__args__
      (<class 'str'>, list[int])

genericalias.__parameters__

  Αυτό το χαρακτηριστικό είναι μία νωχελικά υπολογισμένη πλειάδα (tuple) (πιθανώς κενή) μεταβλητών μοναδικού τύπου που βρίσκονται στο `__args__`:

      >>> from typing import TypeVar

      >>> T = TypeVar('T')
      >>> list[T].__parameters__
      (~T,)

  Σημείωση

  Ένα αντικείμενο `GenericAlias` με παραμέτρους `typing.ParamSpec` ενδέχεται να μην έχει σωστές `__parameters__` μετά την αντικατάσταση επειδή το `typing.ParamSpec` προορίζεται κυρίως για έλεγχο στατικού τύπου.

genericalias.__unpacked__

  Ένα boolean που ισχύει αν το alias έχει αποσυμπιεστεί χρησιμοποιώντας τον τελεστή `*` (δείτε το `TypeVarTuple`).

  Added in version 3.11.

Δείτε επίσης

PEP 484 - Type Hints

  Παρουσιάζοντας το framework της Python για τύπους annotations.

PEP 585 - Τύπος Generics Συμβουλών στις Τυπικές Συλλογές

  Εισαγωγή της δυνατότητας εγγενούς παραμετροποίησης κλάσεων τυπικής βιβλιοθήκης, υπό την προϋπόθεση ότι εφαρμόζουν τη μέθοδο ειδικής κλάσης `__class_getitem__()`.

Τα Generics, user-defined generics και `typing.Generic`

  Τεκμηρίωση για τον τρόπο υλοποίησης generic κλάσεων που μπορούν να παραμετροποιηθούν κατά το χρόνο εκτέλεσης και να κατανοηθούν από στατικούς ελεγκτές τύπων.

Added in version 3.9.

### Τύπος Ένωσης

Ένα αντικείμενο ένωσης διατηρεί την τιμή της λειτουργίας `|` (κατά bit or) σε πολλαπλά αντικείμενα type objects. Αυτοί οι τύποι προορίζονται κυρίως για type annotations. Η έκφραση τύπου ένωσης επιτρέπει την καθαρότερη σύνταξη υπόδειξης σε σύγκριση με το `typing.Union`.

X | Y | ...

  Ορίζει ένα αντικείμενο ένωσης που περιέχει τύπους X, Y, και ούτω καθεξής. Το `X | Y` σημαίνει είτε X είτε Y. Είναι ισοδύναμο με το `typing.Union[X, Y]`. Για παράδειγμα, η ακόλουθη συνάρτηση αναμένει ένα όρισμα τύπου `int` or `float`:

      def square(number: int | float) -> int | float:
          return number ** 2

  Σημείωση

  Ο τελεστής `|` δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά το χρόνο εκτέλεσης για να ορίσει ενώσεις όπου ένα ή περισσότερα μέλη είναι μια μπροστινή αναφορά. Για παράδειγμα το `int | "Foo"`, όπου το `"Foo"` είναι μια αναφορά σε μια κλάση που δεν έχει ακόμη καθοριστεί, θα αποτύχει κατά το χρόνο εκτέλεσης. Για ενώσεις που περιλαμβάνουν μπροστινές αναφορές, παρουσιάζει ολόκληρη την έκφραση ως συμβολοσειρά, π.χ. `"int | Foo"`.

union_object == other

  Τα αντικείμενα ένωσης μπορούν να ελεγχθούν για ισότητα με άλλα αντικείμενα ένωσης. Λεπτομέρειες:

  - Οι ενώσεις των ενώσεων ισοπεδώνονται:

        (int | str) | float == int | str | float

  - Οι περιττοί τύποι καταργούνται:

        int | str | int == int | str

  - Κατά τη σύγκριση των ενώσεων, η σειρά αγνοείται:

        int | str == str | int

  - Είναι συμβατό με το `typing.Union`:

        int | str == typing.Union[int, str]

  - Οι προαιρετικοί τύποι μπορούν να γραφτούν ως ένωση με `None`:

        str | None == typing.Optional[str]

isinstance(obj, union_object)

issubclass(obj, union_object)

  Οι κλήσεις σε `isinstance()` και `issubclass()` υποστηρίζονται επίσης με ένα αντικείμενο ένωσης:

      >>> isinstance("", int | str)
      True

  Ωστόσο, το parameterized generics σε αντικείμενα ένωσης δεν μπορούν να ελεγχθούν:

      >>> isinstance(1, int | list[int])  # short-circuit evaluation
      True
      >>> isinstance([1], int | list[int])
      Traceback (most recent call last):
        ...
      TypeError: isinstance() argument 2 cannot be a parameterized generic

Ο τύπος που εκτίθεται από τον χρήστη για το αντικείμενο ένωσης μπορεί να προσπελαστεί από το `types.UnionType` και να χρησιμοποιηθεί για ελέγχους `isinstance()`. Δεν είναι δυνατή η δημιουργία ενός αντικειμένου από τον τύπο:

    >>> import types
    >>> isinstance(int | str, types.UnionType)
    True
    >>> types.UnionType()
    Traceback (most recent call last):
      File "<stdin>", line 1, in <module>
    TypeError: cannot create 'types.UnionType' instances

Σημείωση

Η μέθοδος `__or__()` για αντικείμενα τύπου προστέθηκε για να υποστηρίξει τη σύνταξη `X | Y`. Εάν μια μετακλάση υλοποιεί `__or__()`, η Ένωση μπορεί να την παρακάμψει:

    >>> class M(type):
    ...     def __or__(self, other):
    ...         return "Hello"
    ...
    >>> class C(metaclass=M):
    ...     pass
    ...
    >>> C | int
    'Hello'
    >>> int | C
    int | C

Δείτε επίσης

PEP 604 – Το PEP προτείνει τη σύνταξη `X | Y` και τον τύπο Ένωση.

Added in version 3.10.

## Άλλοι Ενσωματωμένοι (built-in) Τύποι

Ο διερμηνέας υποστηρίζει πολλά άλλα είδη αντικειμένων. Τα περισσότερα από αυτά υποστηρίζουν μόνο μία ή δύο λειτουργίες.

### Modules

Η μόνη ειδική λειτουργία σε ένα module είναι η πρόσβαση χαρακτηριστικών: `m.name`, όπου το m είναι ένα module και το name έχει πρόσβαση σε ένα όνομα που ορίζεται στον πίνακα συμβόλων του m. Τα χαρακτηριστικά του module μπορούν να εκχωρηθούν. (Σημειώστε ότι η δήλωση `import` δεν είναι, αυστηρά, μια λειτουργία σε ένα αντικείμενο module· το `import foo` δεν απαιτεί να υπάρχει ένα αντικείμενο module με το όνομα foo αλλά απαιτεί έναν (εξωτερικό) definition για ένα module που ονομάζεται foo κάπου.)

Ένα ειδικό χαρακτηριστικό κάθε module είναι `__dict__`. Αυτό είναι το λεξικό που περιέχει τον πίνακα συμβόλων της ενότητας. Η τροποποίηση αυτού του λεξικού θα αλλάξει στην πραγματικότητα τον πίνακα συμβόλων του module, αλλά η απευθείας εκχώρηση στο χαρακτηριστικό `__dict__` δεν είναι δυνατή (μπορείτε να γράψετε `m.__dict__['a'] = 1`, που ορίζει το `m.a` να είναι `1`, αλλά δεν μπορείτε να γράψετε `m.__dict__ = {}`). Δεν συνίσταται η απευθείας τροποποίηση του `__dict__`.

Τα modules που είναι ενσωματωμένες στον διερμηνέα γράφονται ως εξής: `<module 'sys' (built-in)>`. Εάν φορτωθούν από ένα αρχείο, γράφονται ως `<module 'os' from '/usr/local/lib/pythonX.Y/os.pyc'>`.

### Κλάσεις και Στιγμιότυπα Κλάσης

Δείτε Objects, values and types και Class definitions για αυτά.

### Συναρτήσεις

Τα αντικείμενα συναρτήσεων δημιουργούνται από ορισμούς συναρτήσεων. Η μόνη λειτουργία σε ένα αντικείμενο συνάρτησης είναι να το ονομάσουμε: `func(argument-list)`.

Υπάρχουν πραγματικά δύο είδη αντικειμένων συναρτήσεων: ενσωματωμένες συναρτήσεις και συναρτήσεις που καθορίζονται από τον χρήστη. Και οι δύο υποστηρίζουν την ίδια λειτουργία (για να καλέσετε τη συνάρτηση), αλλά η υλοποίηση είναι διαφορετική, εξ ου και οι διαφορετικοί τύποι αντικειμένων.

Δείτε το Function definitions για περισσότερες πληροφορίες.

### Μέθοδοι

Οι μέθοδοι είναι συναρτήσεις που καλούνται χρησιμοποιώντας το notation χαρακτηριστικών. Υπάρχουν δύο είδη: built-in methods (όπως η `append()` στις λίστες) και class instance method. Οι ενσωματωμένες μέθοδοι περιγράφονται με τους τύπους που τις υποστηρίζουν.

Εάν αποκτήσετε πρόσβαση σε μια μέθοδο (μια συνάρτηση που ορίζεται μια namespace κλάση) μέσω ενός στιγμιοτύπου, λαμβάνετε ένα ειδικό αντικείμενο: ένα αντικείμενο bound method (ονομάζεται επίσης instance method). Όταν καλείται, θα προσθέσει το όρισμα `self` στη λίστα ορισμάτων. Οι δεσμευμένες μέθοδοι έχουν δύο ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση: `m.__self__` είναι το αντικείμενο στο οποίο λειτουργεί η μέθοδος και `m.__func__` είναι η συνάρτηση που υλοποιεί την μέθοδο. Η κλήση του `m(arg-1, arg-2, ..., arg-n)` είναι απολύτως ισοδύναμη με την κλήση του `m.__func__(m.__self__, arg-1, arg-2, ..., arg-n)`.

Όπως τα function objects, τα αντικείμενα δεσμευμένης μεθόδου υποστηρίζουν τη λήψη αυθαίρετων χαρακτηριστικών. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα χαρακτηριστικά της μεθόδου αποθηκεύονται στην πραγματικότητα στο υποκείμενο αντικείμενο συνάρτησης (`method.__func__`), ο ορισμός χαρακτηριστικών μεθόδου σε δεσμευμένες μεθόδους δεν επιτρέπεται. Η προσπάθεια ορισμού ενός χαρακτηριστικού σε μια μέθοδο έχει ως αποτέλεσμα να γίνει raise η `AttributeError`. Για να ορίσετε ένα χαρακτηριστικό μεθόδου πρέπει να το ορίσετε ρητά στο υποκείμενο αντικείμενο συνάρτησης:

    >>> class C:
    ...     def method(self):
    ...         pass
    ...
    >>> c = C()
    >>> c.method.whoami = 'my name is method'  # can't set on the method
    Traceback (most recent call last):
      File "<stdin>", line 1, in <module>
    AttributeError: 'method' object has no attribute 'whoami'
    >>> c.method.__func__.whoami = 'my name is method'
    >>> c.method.whoami
    'my name is method'

Δείτε το Instance methods για περισσότερες πληροφορίες.

### Αντικείμενα Κώδικα

Τα αντικείμενα κώδικα χρησιμοποιούνται από την υλοποίηση για να αναπαραστήσουν τον «ψευδο-μεταγλωττισμένο» εκτελέσιμο κώδικα Python, όπως ένα σώμα συνάρτησης. Διαφέρουν από τα αντικείμενα συνάρτησης επειδή δεν περιέχουν αναφορά στο παγκόσμιο (global) περιβάλλον εκτέλεσης τους. Τα αντικείμενα κώδικα επιστρέφονται από την ενσωματωμένη συνάρτηση `compile()` και μπορεί να εξαχθεί από τα αντικείμενα συνάρτησης μέσω του χαρακτηριστικού τους `__code__`. Δείτε επίσης το module `code`.

Η πρόσβαση στη `__code__` κάνει raise ένα auditing event `object.__getattr__` με ορίσματα `obj` και `"__code__"`.

Ένα αντικείμενο κώδικα μπορεί να εκτελεστεί ή να αξιολογηθεί περνώντας το (αντί για πηγαία συμβολοσειρά) στις ενσωματωμένες συναρτήσεις `exec()` ή `eval()`.

Δείτε The standard type hierarchy για περισσότερες πληροφορίες.

### Τύποι Αντικειμένων

Τα αντικείμενα τύπου αντιπροσωπεύουν τους διάφορους τύπους αντικειμένων. Ο τύπος ενός αντικειμένου προσεγγίζεται από την ενσωματωμένη συνάρτηση `type()`. Δεν υπάρχουν ειδικές λειτουργίες στους τύπους. Το τυπικό (standard) module `types` ορίζει ονόματα για όλους τους τυπικούς ενσωματωμένους τύπους.

Οι τύποι γράφονται ως εξής: `<class 'int'>`.

### Το Αντικείμενο Null

Αυτό το αντικείμενο επιστρέφεται από συναρτήσεις που δεν επιστρέφουν ρητά μια τιμή. Δεν υποστηρίζει ειδικές λειτουργίες. Υπάρχει ακριβώς ένα μηδενικό αντικείμενο, που ονομάζεται `None` (ένα ενσωματωμένο όνομα). Το `type(None)()` παράγει το ίδιο singleton.

Γράφεται ως `None`.

### Το αντικείμενο Ellipsis

Αυτό το αντικείμενο χρησιμοποιείται συνήθως με λειτουργία τμηματοποίησης (δείτε Slicings). Δεν υποστηρίζει ειδικές λειτουργίες. Υπάρχει ακριβώς ένα αντικείμενο έλλειψης, που ονομάζεται `Ellipsis` (ένα ενσωματωμένο όνομα). Το `type(Ellipsis)()` παράγει το `Ellipsis` singleton.

Γράφεται ως `Ellipsis` ή `...`.

### Το NotImplemented Αντικείμενο

Αυτό το αντικείμενο επιστρέφεται από συγκρίσεις και δυαδικές λειτουργίες όταν τους ζητείται να λειτουργήσουν σε τύπους που δεν υποστηρίζουν. Δείτε το Comparisons για περισσότερες πληροφορίες. Υπάρχει ακριβώς ένα αντικείμενο `NotImplemented`. Το `type(NotImplemented)()` παράγει το στιγμιότυπο singleton.

Είναι γραμμένο ως `NotImplemented`.

### Εσωτερικά Αντικείμενα

Δείτε The standard type hierarchy για αυτές τις πληροφορίες. Περιγράφει stack frame objects, traceback objects, και αντικείμενα τμηματοποίησης.

## Ειδικά Χαρακτηριστικά

Η υλοποίηση προσθέτει μερικά ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση σε διάφορους τύπους αντικειμένων, όπου είναι σχετικά. Ορισμένα από αυτά δεν αναφέρονται από την ενσωματωμένη συνάρτηση `dir()`.

definition.__name__

  Το όνομα της κλάσης, της συνάρτησης, της μεθόδου, του descriptor ή του στιγμιοτύπου generator.

definition.__qualname__

  Το qualified name της κλάσης, της συνάρτησης, της μεθόδου, του descriptor, ή του στιγμιοτύπου generator.

  Added in version 3.3.

definition.__module__

  Το όνομα του module στο οποίο ορίστηκε μια κλάση ή μια συνάρτηση.

definition.__doc__

  Η συμβολοσειρά τεκμηρίωσης μιας κλάσης ή συνάρτησης ή `None` εάν δεν έχει οριστεί.

definition.__type_params__

  Οι παράμετροι type parameters των γενικών κλάσεων, συναρτήσεων και type aliases. Για κλάσεις και συναρτήσεις που δεν είναι γενικές, αυτή θα είναι μια κενή πλειάδα.

  Added in version 3.12.

## Περιορισμός μήκους μετατροπής συμβολοσειράς ακέραιου αριθμού

Η CPython έχει ένα παγκόσμιο όριο για τη μετατροπή μεταξύ `int` and `str` για τον μετριασμό των επιθέσεων άρνησης υπηρεσίας. Αυτό το όριο ισχύει μόνο για δεκαδικές ή άλλες βάσεις αριθμών που δεν έχουν την δύναμη του δύο. Οι δεξαεξαδικές, οκταδικές, και δυαδικές μετατροπές είναι απεριόριστες. Το όριο μπορεί να διαμορφωθεί.

Ο τύπος `int` στην CPython είναι ένας αυθαίρετος αριθμός μήκους που είναι αποθηκευμένος σε δυαδική μορφή (κοινώς γνωστός ως «bignum»). Δεν υπάρχει αλγόριθμος που να μπορεί να μετατρέψει μια συμβολοσειρά σε δυαδικό ακέραιο ή δυαδικό ακέραιο σε μια συμβολοσειρά σε γραμμικό χρόνο, εκτός εάν η βάση είναι δύναμη του 2. Ακόμη και οι πιο γνωστοί αλγόριθμοι για τη βάση 10 έχουν υποτετραγωνική πολυπλοκότητα. Η μετατροπή μιας μεγάλης τιμής όπως `int('1' * 500_000)` μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα δευτερόλεπτο σε μια γρήγορη CPU.

Ο περιορισμός του μεγέθους μετατροπής προσφέρει έναν πρακτικό τρόπο αποφυγής του CVE 2020-10735.

Το όριο εφαρμόζεται στον αριθμό των ψηφιακών χαρακτήρων στη συμβολοσειρά εισόδου ή εξόδου όταν εμπλέκεται ένας μη γραμμικός αλγόριθμος μετατροπής. Τα underscores και το πρόσημο δεν υπολογίζονται στο όριο.

Όταν μια λειτουργία υπερβαίνει το όριο, γίνεται raise μια `ValueError`:

    >>> import sys
    >>> sys.set_int_max_str_digits(4300)  # Illustrative, this is the default.
    >>> _ = int('2' * 5432)
    Traceback (most recent call last):
    ...
    ValueError: Exceeds the limit (4300 digits) for integer string conversion: value has 5432 digits; use sys.set_int_max_str_digits() to increase the limit
    >>> i = int('2' * 4300)
    >>> len(str(i))
    4300
    >>> i_squared = i*i
    >>> len(str(i_squared))
    Traceback (most recent call last):
    ...
    ValueError: Exceeds the limit (4300 digits) for integer string conversion; use sys.set_int_max_str_digits() to increase the limit
    >>> len(hex(i_squared))
    7144
    >>> assert int(hex(i_squared), base=16) == i*i  # Hexadecimal is unlimited.

Το προεπιλεγμένο όριο είναι 4300 ψηφία όπως προβλέπεται στο `sys.int_info.default_max_str_digits`. Το κατώτατο όριο που μπορεί να διαμορφωθεί είναι 640 ψηφία όπως προβλέπεται στο `sys.int_info.str_digits_check_threshold`.

Επαλήθευση:

    >>> import sys
    >>> assert sys.int_info.default_max_str_digits == 4300, sys.int_info
    >>> assert sys.int_info.str_digits_check_threshold == 640, sys.int_info
    >>> msg = int('578966293710682886880994035146873798396722250538762761564'
    ...           '9252925514383915483333812743580549779436104706260696366600'
    ...           '571186405732').to_bytes(53, 'big')
    ...

Added in version 3.11.

### Επηρεασμένα APIs

Ο περιορισμός ισχύει μόνο για δυνητικά αργές μετατροπές μεταξύ `int` και `str` ή `bytes`:

- `int(string)` με default βάση το 10.

- `int(string, base)` για όλες τις βάσεις που δεν είναι δύναμη του 2.

- `str(integer)`.

- `repr(integer)`.

- οποιαδήποτε άλλη μετατροπή συμβολοσειράς στη βάση 10, για παράδειγμα `f"{integer}"`, `"{}".format(integer)`, ή `b"%d" % integer`.

Οι περιορισμοί δεν ισχύουν για συναρτήσεις με γραμμικό αλγόριθμο:

- `int(string, base)` με βάση 2, 4, 8, 16, ή 32.

- `int.from_bytes()` και `int.to_bytes()`.

- `hex()`, `oct()`, `bin()`.

- Format Specification Mini-Language για δεκαεξαδικούς, οκταδικούς και δυαδικούς αριθμούς.

- `str` σε `float`.

- `str` σε `decimal.Decimal`.

### Διαμόρφωση ορίου

Πριν από την εκκίνηση της Python, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια μεταβλητή περιβάλλοντος ή ένα δείκτη γραμμής εντολών διερμηνέα για να διαμορφώσετε το όριο:

- `PYTHONINTMAXSTRDIGITS`, π.χ. `PYTHONINTMAXSTRDIGITS=640 python3` για να ορίσετε το όριο σε 640 ή `PYTHONINTMAXSTRDIGITS=0 python3` για να απενεργοποιήσετε τον περιορισμό.

- `-X int_max_str_digits`, π.χ. `python3 -X int_max_str_digits=640`

- Το `sys.flags.int_max_str_digits` περιέχει την τιμή `PYTHONINTMAXSTRDIGITS` ή `-X int_max_str_digits`. Εάν και η επιλογή env var και η επιλογή `-X` είναι καθορισμένη, η επιλογή `-X` έχει προτεραιότητα. Μια τιμή -1 υποδεικνύει ότι και τα δύο δεν ορίστηκαν, επομένως χρησιμοποιήθηκε μια τιμή `sys.int_info.default_max_str_digits` κατά την προετοιμασία.

Από τον κώδικα, μπορείτε να επιθεωρήσετε το τρέχον όριο και να ορίσετε ένα νέο χρησιμοποιώντας αυτά τα `sys` APIs:

- Οι `sys.get_int_max_str_digits()` και `sys.set_int_max_str_digits()` είναι ένας getter και setter για το όριο σε όλο τον διερμηνέα. Οι δευτερεύοντες διερμηνείς έχουν το δικό τους όριο.

Πληροφορίες σχετικά με την προεπιλογή και το ελάχιστο μπορούν να βρεθούν στο `sys.int_info`:

- Το `sys.int_info.default_max_str_digits` είναι το μεταγλωττισμένο προεπιλεγμένο όριο.

- Το `sys.int_info.str_digits_check_threshold` είναι η χαμηλότερη αποδεκτή τιμή για το όριο (εκτός από το 0 που το απενεργοποιεί).

Added in version 3.11.

Προσοχή

Ο ορισμός ενός χαμηλού ορίου μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα. Αν και σπάνιος, υπάρχει κώδικας που περιέχει ακέραιες σταθερές σε δεκαδικό αριθμό στην πηγή τους που υπερβαίνουν το ελάχιστο όριο. Συνέπεια της ρύθμισης του ορίου είναι ότι ο πηγαίος κώδικας Python που περιέχει δεκαδικούς ακέραιους αριθμούς μεγαλύτερους από το όριο θα αντιμετωπίσει σφάλμα κατά την ανάλυση, συνήθως κατά την εκκίνηση ή την ώρα της εισαγωγής ή ακόμα και κατά την εγκατάσταση - ανά πάσα στιγμή είναι ενημερωμένο `.pyc` δεν υπάρχει ήδη για τον κώδικα. Μια λύση για τον πηγαίο που περιέχει τόσο μεγάλες σταθερές είναι να τις μετατρέψετε σε δεκαεξαδική μορφή `0x` καθώς δεν έχει όριο.

Δοκιμάστε σχολαστικά την εφαρμογή σας εάν χρησιμοποιείτε χαμηλό όριο. Βεβαιωθείτε ότι οι δοκιμές σας εκτελούνται με το όριο που έχει οριστεί νωρίς μέσω του περιβάλλοντος ή του δείκτη, ώστε να ισχύει κατά την εκκίνηση και ακόμη και κατά τη διάρκεια οποιουδήποτε βήματος εγκατάστασης που μπορεί να καλέσει την Python για να μεταγλωττίσει εκ των προτέρων το `.py` πηγαίο σε αρχεία `.pyc`.

### Προτεινόμενη διαμόρφωση

Το προεπιλεγμένο `sys.int_info.default_max_str_digits` αναμένεται να είναι λογικό για τις περισσότερες εφαρμογές. Εάν η εφαρμογή σας απαιτεί διαφορετικό όριο, ορίστε το από το κύριο σημείο εισόδου σας χρησιμοποιώντας τον συμβατό με τον κώδικα της έκδοσης Python, καθώς αυτά τα API προστέθηκαν στην ενημερωμένη έκδοση κώδικα ασφαλείας σε εκδόσεις πριν από την 3.12.

Παράδειγμα:

    >>> import sys
    >>> if hasattr(sys, "set_int_max_str_digits"):
    ...     upper_bound = 68000
    ...     lower_bound = 4004
    ...     current_limit = sys.get_int_max_str_digits()
    ...     if current_limit == 0 or current_limit > upper_bound:
    ...         sys.set_int_max_str_digits(upper_bound)
    ...     elif current_limit < lower_bound:
    ...         sys.set_int_max_str_digits(lower_bound)

Εάν πρέπει να το απενεργοποιήσετε εντελώς, ορίστε το σε `0`.

Υποσημειώσεις

[1]

Πρόσθετε πληροφορίες σχετικά με αυτές τις ειδικές μεθόδους μπορείτε να βρείτε στο Εγχειρίδιο Αναφοράς Python (Basic customization).

[2]

Σαν συνέπεια, η λίστα `[1, 2]` θεωρείται ίση με `[1.0, 2.0]`, και ομοίως για πλειάδες (tuples).

[3]

Πρέπει να έχουν, αφού ο parser δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον τύπο των τελεστών.

[4] (1,2,3,4)

Οι χαρακτήρες με πεζά είναι αυτοί με την ιδιότητα γενικής κατηγορίας να είναι ένας από τους «Lu» (Γράμμα, κεφαλαίο), «Ll» (Γράμμα, πεζά), ή «Lt» (Γράμμα, κεφαλαία).

[5] (1,2)

Για να μορφοποιήσετε μόνο μια πλειάδα (tuple) θα πρέπει επομένως να παρέχετε μια πλειάδα singleton της οποίας το μόνο στοιχείο είναι η πλειάδα που πρόκειται να μορφοποιηθεί.