# 3. Μοντέλο Δεδομένων

## 3.1. Αντικείμενα, τιμές και τύποι

Το Objects είναι μια αφαιρετική αναπαράσταση της Python για τα δεδομένα. Όλα τα δεδομένα σε ένα Python πρόγραμμα αναπαριστώνται από αντικείμενα ή από συσχετίσεις μεταξύ αντικειμένων. (Κατά μία έννοια, και σύμφωνα με το μοντέλο του Von Neumann για έναν «υπολογιστή αποθηκευμένου προγράμματος», ο κώδικας αντιπροσωπεύεται επίσης από αντικείμενα.)

Κάθε αντικείμενο έχει μια ταυτότητα, έναν τύπο και μια τιμή. Η ταυτότητα ενός αντικειμένου δεν αλλάζει ποτέ αφού δημιουργηθεί∙ μπορείτε να το σκεφτείτε ως τη διεύθυνση του αντικειμένου στη μνήμη. Ο τελεστής `is` συγκρίνει την ταυτότητα δύο αντικειμένων∙ η συνάρτηση `id()` επιστρέφει έναν ακέραιο αριθμό που αντιπροσωπεύει την ταυτότητά του.

Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Για την CPython, το `id(x)` είναι η διεύθυνση μνήμης όπου είναι αποθηκευμένο το `x`.

Ο τύπος ενός αντικειμένου καθορίζει τις λειτουργίες που υποστηρίζει το αντικείμενο (π.χ., «έχει μήκος;») και ορίζει επίσης τις πιθανές τιμές για αντικείμενα αυτού του τύπου. Η συνάρτηση `type()` επιστρέφει τον τύπο ενός αντικειμένου (που είναι το ίδιο το αντικείμενο). Όπως και η ταυτότητά, το type ενός αντικειμένου είναι επίσης αμετάβλητο. [1]

Η τιμή ορισμένων αντικειμένων μπορεί να αλλάξει. Τα αντικείμενα των οποίων η τιμή μπορεί να αλλάξει λέγονται μεταβλητά*∙ τα αντικείμενα των οποίων η τιμή είναι αμετάβλητη μόλις δημιουργηθούν ονομάζονται *αμετάβλητα. (Η τιμή ενός αμετάβλητου container αντικειμένου που περιέχει μια αναφορά σε ένα μεταβλητό αντικείμενο μπορεί να αλλάξει όταν αλλάξει η τιμή του τελευταίου. Ωστόσο, το container δεν μπορεί να θεωρείται ακόμα αμετάβλητο, επειδή η συλλογή δεν μπορεί να αλλάξει. Έτσι, η αμετάβλητη δεν είναι αυστηρά ίδια με την αμετάβλητη τιμή, είναι πιο λεπτή.) Η μεταβλητότητα ενός αντικειμένου καθορίζεται από τον τύπο του∙ για παράδειγμα οι αριθμοί, οι συμβολοσειρές και οι πλειάδες είναι αμετάβλητα, ενώ τα λεξικά και οι λίστες είναι μεταβλητά.

Τα αντικείμενα δεν καταστρέφονται ποτέ ρητά∙ ωστόσο, όταν γίνονται απρόσιτα μπορεί να συλλεχθούν ως σκουπίδια. Μια υλοποίηση επιτρέπεται να αναβάλει τη συλλογή σκουπιδιών ή να την παραλείψει εντελώς — είναι θέμα ποιότητας υλοποίησης πώς θα υλοποιηθεί η συλλογή απορριμμάτων, εφόσον δεν συλλέγονται αντικείμενα που είναι ακόμα προσβάσιμα.

Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Η CPython χρησιμοποιεί επί του παρόντος ένα σχήμα μέτρησης αναφορών με (προαιρετικό) καθυστερημένο εντοπισμό κυκλικά συνδεδεμένων σκουπιδιών, το οποίο συλλέγει τα περισσότερα αντικείμενα μόλις γίνουν απρόσιτα, αλλά δεν είναι εγγυημένο ότι συλλέγει σκουπίδια που κάνουν κυκλικές αναφορές. Δείτε την τεκμηρίωση του module `gc` για πληροφορίες σχετικά με τον έλεγχο της συλλογής κυκλικών σκουπιδιών. Άλλες υλοποιήσεις ενεργούν διαφορετικά και η CPython μπορεί να αλλάξει. Μην εξαρτάστε από την άμεση οριστικοποίηση των αντικειμένων όταν γίνονται απρόσιτα (έτσι θα πρέπει πάντα να κλείνετε ρητά τα αρχεία).

Λάβετε υπόψη ότι η χρήση των υπηρεσιών ανίχνευσης ή εντοπισμού σφαλμάτων της υλοποίησης μπορεί να διατηρήσει ζωντανά αντικείμενα που κανονικά θα μπορούσαν να συλλεχθούν. Επίσης σημειώστε ότι η σύλληψη μιας εξαίρεσης με μια δήλωση `try`…`except`, μπορεί να κρατήσει ζωντανά αντικείμενα.

Ορισμένα αντικείμενα περιέχουν αναφορές σε «εξωτερικούς» πόρους, όπως ανοιχτά αρχεία ή παράθυρα. Είναι κατανοητό ότι αυτοί οι πόροι ελευθερώνονται όταν το αντικείμενο συλλέγεται από σκουπίδια, αλλά επειδή η συλλογή απορριμμάτων δεν είναι εγγυημένη, τέτοια αντικείμενα παρέχουν επίσης έναν σαφή τρόπο απελευθέρωσης του εξωτερικού πόρου, συνήθως μια μέθοδο `close()`. Συνιστώνται προγράμματα για τη ρητό κλείσιμο τέτοιων αντικειμένων. Η δήλωση `try`…`finally` και η δήλωση `with` παρέχουν βολικούς τρόπους για να το κάνετε αυτό.

Μερικά αντικείμενα περιέχουν αναφορές σε άλλα αντικείμενα· αυτά ονομάζονται containers. Παραδείγματα containers είναι πλειάδες, λίστες και λεξικά. Οι αναφορές αποτελούν μέρος της τιμής ενός container. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν μιλάμε για την αξία ενός container, υπονοούμε τις τιμές, όχι τις ταυτότητες των αντικειμένων που περιέχονται. Ωστόσο, όταν μιλάμε για τη μεταβλητότητα ενός δοχείου υπονοούνται μόνο οι ταυτότητες των αμέσως περιεχομένων αντικειμένων. Έτσι, εάν ένα αμετάβλητο container (όπως μια πλειάδα) περιέχει μια αναφορά σε ένα μεταβλητό αντικείμενο, η τιμή του αλλάζει εάν αυτό το μεταβλητό αντικείμενο αλλάξει.

Types affect almost all aspects of object behavior. Even the importance of object identity is affected in some sense: for immutable types, operations that compute new values may actually return a reference to any existing object with the same type and value, while for mutable objects this is not allowed. E.g., after `a = 1; b = 1`, `a` and `b` may or may not refer to the same object with the value one, depending on the implementation, but after `c = []; d = []`, `c` and `d` are guaranteed to refer to two different, unique, newly created empty lists. (Note that `c = d = []` assigns the same object to both `c` and `d`.)

## 3.2. Η τυπική ιεραρχία τύπου

Ακολουθεί μια λίστα με τους τύπους που είναι ενσωματωμένοι στην Python. Τα modules επέκτασης (γραμμένες σε C, Java, ή άλλες γλώσσες, ανάλογα με την υλοποίηση) μπορούν να ορίσουν πρόσθετους τύπους. Οι μελλοντικές εκδόσεις της Python ενδέχεται να προσθέσουν τύπους στην ιεραρχία τύπων (π.χ. ορθολογικοί αριθμοί, αποτελεσματικά αποθηκευμένοι πίνακες ακεραίων κ.λπ.), ν και αντ” αυτού παρέχονται τυπικές βιβλιοθήκες.

Ορισμένες από τις παρακάτω περιγραφές τύπων περιέχουν μια παράγραφο με “ειδικά χαρακτηριστικά.” Αυτά είναι χαρακτηριστικά που παρέχουν πρόσβαση στην υλοποίηση και δεν προορίζονται για γενική χρήση ο ορισμός τους μπορεί να αλλάξει στο μέλλον.

### 3.2.1. None

Αυτό ο τύπος έχει μια ενιαία τιμή. Υπάρχει ένα μεμονωμένο αντικείμενο με αυτήν την τιμή. Η πρόσβαση σε αυτό το αντικείμενο γίνεται μέσω του ενσωματωμένου ονόματος `None`. Χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την απουσία τιμής σε πολλές περιπτώσεις, π.χ. επιστρέφεται από συναρτήσεις που δεν επιστρέφουν ρητά τίποτα. Η τιμή αλήθειας του είναι ψευδής.

### 3.2.2. NotImplemented

Αυτός ο τύπος έχει μια ενιαία τιμή. Υπάρχει ένα μεμονωμένο αντικείμενο με αυτήν την τιμή. Η πρόσβαση σε αυτό το αντικείμενο γίνεται μέσω του ενσωματωμένου ονόματος `NotImplemented`. Οι αριθμητικές μέθοδοι και οι μέθοδοι εμπλουτισμένης σύγκρισης θα πρέπει να επιστρέφουν αυτήν την τιμή εάν δεν εφαρμόζουν τη λειτουργία για τους τελεστές που παρέχονται. (Ο διερμηνέας θα δοκιμάσει την ανακλώμενη λειτουργία ή κάποια άλλη εναλλακτική, ανάλογα με τον τελεστή.) Δεν πρέπει να αξιολογείται σε ένα boolean πλαίσιο.

Δείτε το Implementing the arithmetic operations για περισσότερες λεπτομέρειες.

Άλλαξε στην έκδοση 3.9: Η αξιολόγηση του `NotImplemented` σε ένα boolean πλαίσιο έχει καταργηθεί. Ενώ αυτή τη στιγμή αξιολογείται ως αληθές, θα κάνει raise ένα `DeprecationWarning`. Ενώ αυτή τη στιγμή αξιολογείται ως αληθές, θα κάνει ένα `TypeError` σε μια μελλοντική έκδοση της Python.

### 3.2.3. Ellipsis

Αυτός ο τύπος έχει μια ενιαία τιμή. Υπάρχει ένα μεμονωμένο αντικείμενο με αυτή την τιμή. Η πρόσβαση σε αυτό το αντικείμενο γίνεται μέσω του literal `...` ή του ενσωματωμένου ονόματος `Ellipsis`. Η τιμή αλήθειας του είναι αληθής.

### 3.2.4. `numbers.Number`

Αυτά δημιουργούνται από αριθμητικά literals και επιστρέφονται ως αποτελέσματα από αριθμητικούς τελεστές και αριθμητικές ενσωματωμένες συναρτήσεις. Τα αριθμητικά αντικείμενα είναι αμετάβλητα∙ μόλις δημιουργηθούν, η τιμή τους δεν αλλάζει ποτέ. Οι αριθμοί Python φυσικά σχετίζονται στενά με τους μαθηματικούς αριθμούς, αλλά υπόκεινται στους περιορισμούς της αριθμητικής αναπαράστασης στους υπολογιστές.

Οι αναπαραστάσεις συμβολοσειρών των αριθμητικών κλάσεων, που υπολογίζονται από την `__repr__()` και από τη `__str__()`, έχουν τις ακόλουθες ιδιότητες:

- Είναι έγκυρα αριθμητικά γράμματα τα οποία, όταν περάσουν στον κατασκευαστή της κλάσης τους, παράγουν ένα αντικείμενο που έχει την τιμή του αρχικού αριθμητικού.

- Η αναπαράσταση είναι στη βάση του 10, όταν αυτό είναι εφικτό.

- Τα προηγούμενα μηδενικά, ενδεχομένως με εξαίρεση ένα μόνο μηδέν πριν από μια υποδιαστολή, δεν εμφανίζονται.

- Τα μηδενικά που ακολουθούν, ενδεχομένως με εξαίρεση ένα μεμονωμένο μηδέν μετά από μια υποδιαστολή, δεν εμφανίζονται.

- Ένα πρόσημο εμφανίζεται μόνο όταν ο αριθμός είναι αρνητικός.

Python distinguishes between integers, floating point numbers, and complex numbers:

#### 3.2.4.1. `numbers.Integral`

Αυτά αντιπροσωπεύουν στοιχεία από το μαθηματικό σύνολο ακεραίων (θετικών και αρνητικών).

Σημείωση

Οι κανόνες για την αναπαράσταση ακεραίων έχουν σκοπό να δώσουν την πιο ουσιαστική ερμηνεία των πράξεων μετατόπισης και κάλυψης που περιλαμβάνουν αρνητικούς ακέραιους αριθμούς.

Υπάρχουν δύο τύποι ακεραίων:

Ακέραιοι (`int`)

  Αυτές αντιπροσωπεύουν αριθμούς σε απεριόριστο εύρος, υπόκεινται μόνο στη διαθέσιμη (εικονική) μνήμη. Για τους σκοπούς των λειτουργιών μετατόπισης και κάλυψης, θεωρείται μια δυαδική αναπαράσταση και οι αρνητικοί αριθμοί αντιπροσωπεύονται σε μια παραλλαγή του συμπληρώματος του 2 που δίνει την ψευδαίσθηση μιας άπειρης συμβολοσειράς bits από bits προσήμου που εκτείνονται προς τα αριστερά.

Booleans (`bool`)

  Αυτά αντιπροσωπεύουν τις τιμές αλήθειας False και True. Τα δύο αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν τις τιμές `False` και `True` είναι τα μόνα Boolean αντικείμενα. Ο Boolean τύπος είναι ένας υποτύπος του ακεραίου τύπου και οι Boolean τιμές συμπεριφέρονται όπως οι τιμές 0 και 1, αντίστοιχα, σχεδόν σε όλα τα περιβάλλοντα, οι εξαιρέσεις που μετατρέπονται σε string είναι `"False"` ή `"True"` επιστρέφονται, αντίστοιχα.

#### 3.2.4.2. `numbers.Real` (`float`)

These represent machine-level double precision floating point numbers. You are at the mercy of the underlying machine architecture (and C or Java implementation) for the accepted range and handling of overflow. Python does not support single-precision floating point numbers; the savings in processor and memory usage that are usually the reason for using these are dwarfed by the overhead of using objects in Python, so there is no reason to complicate the language with two kinds of floating point numbers.

#### 3.2.4.3. `numbers.Complex` (`complex`)

These represent complex numbers as a pair of machine-level double precision floating point numbers. The same caveats apply as for floating point numbers. The real and imaginary parts of a complex number `z` can be retrieved through the read-only attributes `z.real` and `z.imag`.

### 3.2.5. Ακολουθίες

Αυτά αντιπροσωπεύουν πεπερασμένα διατεταγμένα σύνολα ευρετηριασμένα με μη αρνητικούς αριθμούς. Η ενσωματωμένη συνάρτηση `len()` επιστρέφει τον αριθμός των στοιχείων μιας ακολουθίας. Όταν το μήκος μια ακολουθίας είναι n, το σύνολο δεικτών περιέχει τους αριθμούς 0, 1, …, n-1. Το στοιχείο i της ακολουθίας a επιλέγεται από το `a[i]`. Ορισμένες ακολουθίες, συμπεριλαμβανομένων των ενσωματωμένων ακολουθιών, ερμηνεύουν αρνητικούς δείκτες προσθέτοντας το μήκος της ακολουθίας. Για παράδειγμα, το `a[-2]` ισούται με `a[n-2]`, το δεύτερο έως το τελευταίο στοιχείο της ακολουθίας a με μήκος `n`.

Οι ακολουθίες υποστηρίζουν επίσης την τμηματοποίηση: το `a[i:j]` επιλέγει όλα τα στοιχεία με ευρετήριο k έτσι ώστε i `<=` k `<` j. Όταν χρησιμοποιείται ως έκφραση, ένα τμήμα είναι μια ακολουθία του ίδιου τύπου. Το παραπάνω σχόλιο σχετικά με τους αρνητικούς δείκτες ισχύει και για αρνητικές θέσεις.

Ορισμένες ακολουθίες υποστηρίζουν επίσης την «εκτεταμένη τμηματοποίηση» με μια τρίτη παράμετρο «βήμα»: το `a[i:j:k]` επιλέγει όλα τα στοιχεία του a με ευρετήριο x όπου `x = i + n*k`, n `>=` `0` και i `<=` x `<` j.

Οι ακολουθίες διακρίνονται ανάλογα με τη μεταβλητότητά τους:

#### 3.2.5.1. Αμετάβλητες ακολουθίες

Ένα αντικείμενο ενός τύπου αμετάβλητης ακολουθίας δεν μπορεί να αλλάξει μόλις δημιουργηθεί. (Εάν το αντικείμενο περιέχει αναφορές σε άλλα αντικείμενα, αυτά τα άλλα αντικείμενα μπορεί να είναι μεταβλητά και μπορεί να αλλάξουν∙ ωστόσο, η συλλογή αντικειμένων που αναφέρονται απευθείας από ένα αμετάβλητο αντικείμενο δεν μπορεί να αλλάξει.)

Οι ακόλουθοι τύποι είναι αμετάβλητες ακολουθίες:

Συμβολοσειρές

  Μια συμβολοσειρά είναι μια ακολουθία τιμών που αντιπροσωπεύουν σημεία κώδικα Unicode. Όλα τα σημεία κώδικα στο εύρος `U+0000 - U+10FFFF` μπορούν να αναπαρασταθούν σε μια συμβολοσειρά. Η Python δεν έχει τύπο char ∙ αντίθετα, κάθε σημείο κώδικα στη συμβολοσειρά αντιπροσωπεύεται ως αντικείμενο συμβολοσειράς με μήκος `1`. Η ενσωματωμένη συνάρτηση `ord()` μετατρέπει ένα σημείο κώδικα από τη μορφή συμβολοσειράς του σε έναν ακέραιο στο εύρος `0 - 10FFFF` ∙ η `chr()` μετατρέπει έναν ακέραιο στο εύρος `0 - 10FFFF` στο αντικείμενο συμβολοσειράς αντίστοιχου μήκους `1`. Η `str.encode()` μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μετατροπή μιας `str` σε `bytes` χρησιμοποιώντας τη δεδομένη κωδικοποίηση κειμένου και η `bytes.decode()` μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιτευχθεί το αντίθετο.

Πλειάδες (Tuples)

  Τα στοιχεία της πλειάδας είναι αυθαίρετα αντικείμενα Python. Οι πλειάδες δύο ή περισσότερων αντικειμένων σχηματίζονται από λίστες εκφράσεων διαχωρισμένων με κόμμα. Μια πλειάδα ενός στοιχείο (ενός «singleton») μπορεί να σχηματιστεί με την τοποθέτηση ενός κόμματος σε μια έκφραση (μια έκφραση από μόνη της δεν δημιουργεί πλειάδα, αφού οι παρενθέσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ομαδοποίηση εκφράσεων). Μια κενή πλειάδα μπορεί να σχηματιστεί από ένα κενό ζευγάρι παρενθέσεων.

Bytes

  A bytes object is an immutable array. The items are 8-bit bytes, represented by integers in the range 0 <= x < 256. Bytes literals (like `b'abc'`) and the built-in `bytes()` constructor can be used to create bytes objects. Also, bytes objects can be decoded to strings via the `decode()` method.

#### 3.2.5.2. Μεταβλητές ακολουθίες

Οι μεταβλητές ακολουθίες μπορούν να αλλάξουν αφού δημιουργηθούν. Οι σημειώσεις εγγραφής και τμηματοποίησης μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως στόχος εκχώρησης και δηλώσεων `del` (delete).

Σημείωση

Τα modules `collections` και `array` παρέχουν πρόσθετα παραδείγματα μεταβλητών τύπων ακολουθιών.

Υπάρχει επί του παρόντος δύο εγγενείς τύποι μεταβλητών ακολουθιών:

Λίστες

  Τα στοιχεία μιας λίστας είναι αυθαίρετα αντικείμενα Python. Οι λίστες σχηματίζονται τοποθετώντας μια λίστα εκφράσεων διαχωρισμένων με κόμματα σε αγκύλες. (Σημειώστε ότι δεν χρειάζονται ειδικές περιπτώσεις για να σχηματιστούν λίστες μήκους 0 ή 1.)

Πίνακες Byte

  Ένα αντικείμενο bytearray είναι ένα ευμετάβλητος πίνακας. Δημιουργούνται από τον ενσωματωμένο κατασκευαστή `bytearray()`. Εκτός από το ότι είναι μεταβλητοί (και επομένως μη κατακερματισμένοι), οι πίνακες byte κατά τα άλλα παρέχουν την ίδια διεπαφή και λειτουργικότητα με τα αμετάβλητα αντικείμενα `bytes`.

### 3.2.6. Σύνολο τύπων

Αυτά αντιπροσωπεύουν μη διατεταγμένα, πεπερασμένα, σύνολα μοναδικών, αμετάβλητων αντικειμένων. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να ευρετηριοποιηθούν από κανένα δείκτη. Ωστόσο, μπορούν να επαναληφθούν και η ενσωματωμένη συνάρτηση `len()` επιστρέφει τον αριθμό των στοιχείων σε ένα σύνολο. Συνήθεις χρήσεις για τα σύνολα είναι ο γρήγορος έλεγχος ιδιότητας μέλους, η αφαίρεση διπλότυπων από μια αλληλουχία, μη συνδυαστική λειτουργία, και συμμετρική διαφορά.

Για τα στοιχεία συνόλου ισχύουν οι ίδιοι κανόνες αμετάβλητης όπως και για τα κλειδιά λεξικού. Λάβετε υπόψη ότι οι αριθμητικοί τύποι λειτουργία στους κανονικούς κανόνες για αριθμητική σύγκριση: εάν δύο αριθμοί συγκρίνονται ίσοι (π.χ. `1` και `1.0`), μόνο ένας από αυτούς μπορεί να περιέχεται σε ένα σύνολο.

Υπάρχουν επί του παρόντος δύο εγγενείς τύποι συνόλων:

Σύνολα

  Αυτά αντιπροσωπεύουν ένα μεταβλητό σύνολο. Δημιουργούνται από τον ενσωματωμένο κατασκευαστή `set()` και μπορούν να τροποποιηθούν στη συνέχεια με διάφορες μεθόδους, όπως `add()`.

Frozen σύνολα

  Αυτά αντιπροσωπεύουν ένα αμετάβλητο σύνολο. Δημιουργούνται από τον ενσωματωμένο κατασκευαστή `frozenset()`. Καθώς ένα παγωμένο σύνολο είναι αμετάβλητο και το hashable, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά ως στοιχείο ενός άλλου συνόλου ή ως κλειδί λεξικού.

### 3.2.7. Αντιστοιχίσεις

Αυτά αντιπροσωπεύουν πεπερασμένα σύνολα αντικειμένων που ευρετηριάζονται από αυθαίρετα σύνολα ευρετηρίου. Ο συμβολικός συμβολισμός `a[k]` επιλέγει το στοιχείο που ευρετηριάζεται με `k` από την αντιστοίχιση `a` · αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκφράσεις και ως στόχος αναθέσεων ή δηλώσεων `del`. Η ενσωματωμένη συνάρτηση `len()` επιστρέφει τον αριθμό των στοιχείων σε μια αντιστοίχιση.

Υπάρχει επί του παρόντος ένας ενιαίος εγγενής τύπος αντιστοίχισης:

#### 3.2.7.1. Λεξικά

Αυτά αντιπροσωπεύουν πεπερασμένα σύνολα αντικειμένων που ευρετηριάζονται με σχεδόν αυθαίρετες τιμές. Οι μόνοι τύποι τιμών που δεν είναι αποδεκτοί ως κλειδιά είναι τιμές που περιέχουν λίστες ή λεξικά ή άλλους μεταβλητούς τύπους που συγκρίνονται με βάση την τιμή και όχι με την ταυτότητα αντικειμένου, ο λόγος είναι ότι η αποτελεσματική υλοποίηση λεξικών απαιτεί τιμή κατακερματισμού ενός κλειδιού να παραμένει σταθερή. Οι αριθμητικοί τύποι που χρησιμοποιούνται για κλειδιά υπακούουν στους κανονικούς κανόνες για αριθμητική σύγκριση: εάν δύο αριθμοί συγκρίνονται ίσοι (π.χ. `1` και `1.0`), τότε μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά για την ευρετηρίαση της ίδιας καταχώρησης λεξικού.

Τα λεξικά διατηρούν τη σειρά εισαγωγής, πράγμα που σημαίνει ότι τα κλειδιά θα παράγονται με την ίδια σειρά που προστέθηκαν διαδοχικά στο λεξικό. Η αντικατάσταση ενός υπάρχοντος κλειδιού δεν αλλάζει τη σειρά, ωστόσο η αφαίρεση ενός κλειδιού και η επανεισαγωγή του θα προσθέσει στο τέλος αντί να διατηρήσει την παλιά του θέση.

Dictionaries are mutable; they can be created by the `{...}` notation (see section Dictionary displays).

Τα modules επέκτασης `dbm.ndbm` και `dbm.gnu` παρέχουν πρόσθετα παραδείγματα τύπων αντιστοίχισης, όπως και το module `collections`.

Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Τα λεξικά δεν διατήρησαν τη σειρά εισαγωγής σε εκδόσεις της Python πριν από την 3.6. Στη CPython 3.6, η σειρά εισαγωγής διατηρήθηκε, αλλά θεωρήθηκε ως λεπτομέρεια υλοποίησης εκείνη τη στιγμή και όχι ως εγγύηση γλώσσας.

### 3.2.8. Τύποι με δυνατότητα κλήσης

Αυτοί είναι οι τύποι στους οποίους μπορεί να εφαρμοστεί η λειτουργία κλήσης συνάρτησης (βλ. ενότητα Calls) :

#### 3.2.8.1. Συναρτήσεις που καθορίζονται από το χρήστη

Ένα αντικείμενο συνάρτησης που ορίζεται από τον χρήστη δημιουργείται από έναν ορισμό συνάρτησης (βλ. ενότητα Function definitions). Θα πρέπει να καλείται με μια λίστα ορισμών που περιέχει τον ίδιο αριθμό στοιχείων με την επίσημη λίστα παραμέτρων της συνάρτησης.

##### 3.2.8.1.1. Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση

Χαρακτηριστικό | Έννοια
--- | ---

function.__globals__

Μια αναφορά στη `dictionary` που περιέχει τις global variables – τον καθολικό χώρο ονομάτων του module στην οποία ορίστηκε η συνάρτηση.

function.__closure__

Το `None` ή μια `tuple` κελιών που περιέχουν δεσμεύσεις για τις ελεύθερες μεταβλητές της συνάρτησης.

Ένα αντικείμενο κελιού έχει το χαρακτηριστικό `cell_contents`. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ληφθεί η τιμή του κελιού, καθώς και να οριστεί η τιμή.

##### 3.2.8.1.2. Ειδικά εγγράψιμα χαρακτηριστικά

Τα περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά ελέγχουν τον τύπο της εκχωρημένης τιμής:

Χαρακτηριστικό | Έννοια
--- | ---

function.__doc__

The function’s documentation string, or `None` if unavailable. Not inherited by subclasses.

function.__name__

Το όνομα της συνάρτησης. Δείτε επίσης `__name__ attributes`.

function.__qualname__

Η συνάρτηση είναι qualified name. Δείτε επίσης `__qualname__ attributes`.

Νέο στην έκδοση 3.3.

function.__module__

Το όνομα του module στην οποία ορίστηκε η συνάρτηση ή `None` εάν δεν είναι διαθέσιμη.

function.__defaults__

Ένα `tuple` που περιέχει προεπιλεγμένες τιμές parameter για εκείνες τις παραμέτρους που έχουν προεπιλογές ή `None` εάν καμία παράμετρος δεν έχει προεπιλεγμένη τιμή.

function.__code__

Το αντικείμενο code object που αντιπροσωπεύει το μεταγλωττισμένο σώμα συνάρτησης.

function.__dict__

Ο χώρος ονομάτων που υποστηρίζει αυθαίρετα χαρακτηριστικά συνάρτησης. Δείτε επίσης `__dict__ attributes`.

function.__annotations__

Μια `dictionary` που περιέχει annotations για parameters. Τα κλειδιά του λεξικού είναι τα ονόματα των παραμέτρων και `'return'`, για το annotation επιστροφής, εάν παρέχεται. Δείτε επίσης: Annotations Best Practices.

function.__kwdefaults__

Μια `dictionary` που περιέχει προεπιλογές για λέξεις-κλειδιά μόνο parameters.

Τα αντικείμενα συναρτήσεων υποστηρίζουν επίσης τη λήψη και τον καθορισμό αυθαίρετων χαρακτηριστικών , τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν, για παράδειγμα, για την επισύναψη μεταδεδομένων σε συναρτήσεις. Η τυπική σημειογραφία σημείων χαρακτηριστικών χρησιμοποιείται για τη λήψη και τον ορισμό τέτοιων χαρακτηριστικών.

Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Η τρέχουσα υλοποίηση του CPython υποστηρίζει μόνο χαρακτηριστικά συναρτήσεων σε συναρτήσεις που καθορίζονται από τον χρήστη. Τα χαρακτηριστικά συναρτήσεων σε built-in functions ενδέχεται να υποστηρίζονται στο μέλλον.

Μπορούν να ανακτηθούν πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τον ορισμό μιας συνάρτησης από το αντικείμενο code object (προσβάσιμο μέσω του χαρακτηριστικού `__code__`).

#### 3.2.8.2. Μέθοδοι Στιγμιοτύπου

Ένα αντικείμενο μεθόδου στιγμιοτύπου συνδυάζει μια κλάση, ένα στιγμιότυπο κλάσης και οποιοδήποτε αντικείμενο που μπορεί να κληθεί (συνήθως μια συνάρτηση που ορίζεται από τον χρήστη.)

Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση:

method.__self__

Αναφέρεται στο αντικείμενο στιγμιοτύπου κλάσης στο οποίο βρίσκεται η μέθοδος bound

method.__func__

Αναφέρεται στο αρχικό function object

method.__doc__

Η τεκμηρίωση της μεθόδου (ίδια με την `method.__func__.__doc__`). Μια `string` εάν η αρχική συνάρτηση είχε docstring, αλλιώς `None`.

method.__name__

Το όνομα της μεθόδου (ίδιο με το `method.__func__.__name__`)

method.__module__

Το όνομα του module στην οποία ορίστηκε η μέθοδος, ή `None` εάν δεν είναι διαθέσιμη.

Οι μέθοδοι υποστηρίζουν επίσης την πρόσβαση (αλλά όχι τη ρύθμιση) των αυθαίρετων χαρακτηριστικών συνάρτησης στο υποκείμενο αντικείμενο function object.

Τα αντικείμενα μεθόδου που ορίζονται από το χρήστη μπορούν να δημιουργηθούν όταν λαμβάνεται ένα χαρακτηριστικό μιας κλάσης (ίσως μέσω ενός στιγμιοτύπου αυτής της κλάσης), εάν αυτό το χαρακτηριστικό είναι ένα αντικείμενο function object ή ένα αντικείμενο `classmethod`.

Όταν δημιουργείται ένα αντικείμενο μεθόδου στιγμιοτύπου ανακτώντας ένα αντικείμενο function object που ορίζεται από το χρήστη από μια κλάση, το χαρακτηριστικό `__self__` είναι το στιγμιότυπο και το αντικείμενό της μεθόδου λέγεται ότι είναι δεσμευμένο. Το χαρακτηριστικό `__func__` της νέας μεθόδου είναι το αρχικό αντικείμενο συνάρτησης.

Όταν ένα αντικείμενο μεθόδου παρουσίας δημιουργείται με ανάκτηση ενός αντικειμένου `classmethod` από μια κλάση ή στιγμιότυπο, το χαρακτηριστικό `__self__` είναι η ίδια κλάση και το χαρακτηριστικό `__func__` είναι το αντικείμενο συνάρτησης που βρίσκεται κάτω από τη μέθοδο κλάσης.

Όταν καλείται ένα αντικείμενο μεθόδου στιγμιοτύπου, καλείται η υποκείμενη συνάρτηση (`__func__`), εισάγοντας το στιγμιότυπο κλάσης (`__self__`) μπροστά από τη λίστα ορισμάτων. Για παράδειγμα, όταν η `C` είναι μια κλάση που περιέχει έναν ορισμό για μια συνάρτηση `f()`, και το `x` είναι ένα στιγμιότυπο της `C`, η κλήση του `x.f(1)` ισοδυναμεί με την κλήση του `C.f(x, 1)`.

Όταν ένα αντικείμενο μεθόδου στιγμιοτύπου προέρχεται από ένα αντικείμενο `classmethod`, το «στιγμιότυπο κλάσης» που είναι αποθηκευμένο στη `__self__` θα είναι στη πραγματικότητα η ίδια η κλάση, έτσι ώστε η κλήση είτε του `x.f(1)` ή του `C.f(1)` ισοδυναμεί με την κλήση του `f(C,1)` όπου το `f` είναι η υποκείμενη συνάρτηση.

Note that the transformation from function object to instance method object happens each time the attribute is retrieved from the instance. In some cases, a fruitful optimization is to assign the attribute to a local variable and call that local variable. Also notice that this transformation only happens for user-defined functions; other callable objects (and all non-callable objects) are retrieved without transformation. It is also important to note that user-defined functions which are attributes of a class instance are not converted to bound methods; this only happens when the function is an attribute of the class.

#### 3.2.8.3. Generator Συναρτήσεις

Μια συνάρτηση ή μέθοδος που χρησιμοποιεί τη δήλωση `yield` (βλ. ενότητα The yield statement) ονομάζεται generator function. Μια τέτοια συνάρτηση, όταν καλείται, επιστρέφει πάντα ένα αντικείμενο iterator που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτέλεση του σώματος της συνάρτησης: καλώντας τη μέθοδο `iterator.__next__()` του iterator θα προκαλέσει την εκτέλεση της συνάρτησης έως ότου παρέχει μια τιμή χρησιμοποιώντας τη δήλωση `yield`. Όταν η συνάρτηση εκτελεί μια δήλωση `return` ή πέσει στο τέλος, γίνεται raise μια εξαίρεση `StopIteration` και ο iterator θα έχει φτάσει στο τέλος του συνόλου τιμών που θα επιστραφεί.

#### 3.2.8.4. Coroutine συναρτήσεις

Μια συνάρτηση ή μέθοδος που ορίζεται χρησιμοποιώντας `async def` ονομάζεται μια coroutine function. Μια τέτοια συνάρτηση, όταν καλείται, επιστρέφει ένα αντικείμενο coroutine. Μπορεί να περιέχει εκφράσεις `await`, καθώς και `async with` και `async for`. Δείτε επίσης την ενότητα Coroutine Αντικείμενα.

#### 3.2.8.5. Asynchronous generator συναρτήσεις

Μια συνάρτηση ή μέθοδος που ορίζεται χρησιμοποιώντας `async def` και που χρησιμοποιεί την πρόταση `yield` ονομάζεται asynchronous generator function. Μια τέτοια συνάρτηση, όταν καλείται, επιστρέφει ένα αντικείμενο asynchronous iterator που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μια δήλωση `async for` για την εκτέλεση του σώματος της συνάρτησης.

Η κλήση της μεθόδου `aiterator.__anext__` του ασύγχρονου iterator θα επιστρέψει ένα awaitable το οποίο όταν αναμένεται θα εκτελεστεί έως ότου δώσει μια τιμή χρησιμοποιώντας την έκφραση `yield`. Όταν η συνάρτηση εκτελεί μια κενή εντολή `return` ή πέφτει στο τέλος, γίνεται raise μια εξαίρεση `StopAsyncIteration` και ο ασύγχρονος iterator θα έχει φτάσει στο τέλος του συνόλου τιμών που θα αποδοθούν.

#### 3.2.8.6. Ενσωματωμένες συναρτήσεις

Ένα αντικείμενο ενσωματωμένης συνάρτησης είναι ένας wrapper γύρω από μια συνάρτηση C. Παραδείγματα ενσωματωμένων συναρτήσεων είναι οι `len()` και `math.sin()` (`math` είναι ένα ενσωματωμένο module). Ο αριθμός και ο τύπος των ορισμάτων καθορίζονται από τη συνάρτηση C. Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση:

- Η `__doc__` είναι η συμβολοσειρά τεκμηρίωσης της συνάρτησης, ή `None` εάν δεν είναι διαθέσιμη . Δείτε `function.__doc__`.

- Η `__name__` είναι το όνομα της συνάρτησης. Δείτε `function.__name__`.

- Η `__self__` έχει οριστεί σε `None` (αλλά δείτε το επόμενο στοιχείο).

- Η `__module__` είναι το όνομα του module στην οποία ορίστηκε η συνάρτηση ή `None` εάν δεν είναι διαθέσιμη. Δείτε `function.__module__`.

#### 3.2.8.7. Ενσωματωμένες μεθόδους

Αυτή είναι πραγματικά μια διαφορετική μεταμφίεση μιας ενσωματωμένης συνάρτησης, αυτή τη φορά που περιέχει ένα αντικείμενο που μεταβιβάστηκε στη συνάρτηση C ως ένα έμμεσο επιπλέον όρισμα. Ένα παράδειγμα ενσωματωμένης μεθόδου είναι η `alist.append()`, υποθέτοντας ότι το alist είναι αντικείμενο λίστας. Σε αυτήν την περίπτωση, το ειδικό χαρακτηριστικό μόνο για ανάγνωση `__self__` ορίζεται στο αντικείμενο που συμβολίζεται με alist. (Το χαρακτηριστικό έχει την ίδια σημασιολογία με το `other instance methods`.)

#### 3.2.8.8. Κλάσεις

Οι κλάσεις μπορούν να κληθούν. Αυτά τα αντικείμενα λειτουργούν κανονικά ως εργοστάσια (factories) για νέα στιγμιότυπα του εαυτού τους, αλλά είναι δυνατές παραλλαγές για τύπους κλάσεων που παρακάμπτουν το `__new__()`. Τα ορίσματα της κλήσης μεταβιβάζονται στην `__new__()` και, στην τυπική περίπτωση, στη `__init__()` για να αρχικοποιηθεί το νέο στιγμιότυπο.

#### 3.2.8.9. Στιγμιότυπα Κλάσης

Τα στιγμιότυπα αυθαίρετων κλάσεων μπορούν να έχουν την δυνατότητα κλήσης ορίζοντας μια μέθοδο `__call__()` στην κλάση τους.

### 3.2.9. Modules

Τα modules είναι μια βασική οργανωτική μονάδα κώδικα Python, και δημιουργούνται από το import system όπως καλείται είτε από τη δήλωση `import` είτε με κλήση συναρτήσεων όπως `importlib.import_module()` και το ενσωματωμένο `__import__()`. Ένα αντικείμενο module έχει έναν χώρο ονομάτων που υλοποιείται από ένα αντικείμενο `dictionary` (αυτό είναι το λεξικό που αναφέρεται από τη συνάρτηση `__globals__` των συναρτήσεων που ορίζονται στο module). Οι αναφορές χαρακτηριστικών μεταφράζονται σε αναζητήσεις σε αυτό το λεξικό, π.χ., το `m.x` ισοδυναμεί με `m.__dict__["x"]`. Ένα αντικείμενο module δεν περιέχει το αντικείμενο κώδικα που χρησιμοποιείται για την προετοιμασία του module (καθώς δεν χρειάζεται μόλις ολοκληρωθεί η προετοιμασία).

Η εκχώρηση χαρακτηριστικών ενημερώνει το λεξικό χώρου ονομάτων του module, π.χ., `m.x = 1` ισοδυναμεί με `m.__dict__["x"] = 1`.

Predefined (writable) attributes:

> `__name__`

>   The module’s name.

> `__doc__`

>   The module’s documentation string, or `None` if unavailable.

> `__file__`

>   The pathname of the file from which the module was loaded, if it was loaded from a file. The `__file__` attribute may be missing for certain types of modules, such as C modules that are statically linked into the interpreter. For extension modules loaded dynamically from a shared library, it’s the pathname of the shared library file.

> `__annotations__`

>   Ένα λεξικό που περιέχει variable annotations που συλλέγονται κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του σώματος του module. Για βέλτιστες πρακτικές για την εργασία με `__annotations__`, παρακαλούμε δείτε Annotations Best Practices.

Special read-only attribute: `__dict__` is the module’s namespace as a dictionary object.

Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Λόγω του τρόπου με τον οποίο η CPython διαγράφει τα λεξικά των modules το λεξικό του module θα διαγραφεί όταν το module πέσει εκτός πεδίου εφαρμογής, ακόμα κι αν το λεξικό εξακολουθεί να έχει ζωντανές αναφορές. Για να αποφύγετε αυτό, αντιγράψτε το λεξικό ή κρατήστε το module ενώ χρησιμοποιείται απευθείας το λεξικό της.

### 3.2.10. Προσαρμοσμένες κλάσεις

Custom class types are typically created by class definitions (see section Class definitions). A class has a namespace implemented by a dictionary object. Class attribute references are translated to lookups in this dictionary, e.g., `C.x` is translated to `C.__dict__["x"]` (although there are a number of hooks which allow for other means of locating attributes). When the attribute name is not found there, the attribute search continues in the base classes. This search of the base classes uses the C3 method resolution order which behaves correctly even in the presence of “diamond” inheritance structures where there are multiple inheritance paths leading back to a common ancestor. Additional details on the C3 MRO used by Python can be found in the documentation accompanying the 2.3 release at https://www.python.org/download/releases/2.3/mro/.

Όταν μια αναφορά χαρακτηριστικού κλάσης (για την κλάση `C`, ας πούμε) θα έδινε ένα αντικείμενο μεθόδου κλάσης, μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο μεθόδου παρουσίας του οποίου το χαρακτηριστικό `__self__` είναι `C`. Όταν θα έδινε ένα αντικείμενο `staticmethod`, μετατρέπεται στο αντικείμενο που είναι wrapped από το αντικείμενο στατικής μεθόδου. Δείτε την ενότητα Υλοποίηση Περιγραφέων για έναν άλλο τρόπο με το οποίο τα χαρακτηριστικά που ανακτώνται από μια κλάση μπορεί να διαφέρουν από αυτά που πραγματικά περιέχονται στο `__dict__` της.

Οι αναθέσεις χαρακτηριστικών κλάσης ενημερώνουν το λεξικό της κλάσης, ποτέ το λεξικό μιας βασικής κλάσης.

Ένα αντικείμενο κλάσης μπορεί να κληθεί (δείτε παραπάνω) για να δώσει ένα στιγμιότυπο κλάσης (δείτε παρακάτω).

Special attributes:

> `__name__`

>   The class name.

> `__module__`

>   Το όνομα του module στην οποία ορίστηκε η κλάση.

> `__dict__`

>   The dictionary containing the class’s namespace.

> `__bases__`

>   A tuple containing the base classes, in the order of their occurrence in the base class list.

> `__doc__`

>   The class’s documentation string, or `None` if undefined.

> `__annotations__`

>   A dictionary containing variable annotations collected during class body execution. For best practices on working with `__annotations__`, please see Annotations Best Practices.

### 3.2.11. Στιγμιότυπα κλάσης

Ένα στιγμιότυπο κλάσης δημιουργείται καλώντας ένα αντικείμενο κλάσης (δείτε παραπάνω). Ένα στιγμιότυπο κλάσης έχει έναν χώρο ονομάτων που υλοποιείται ως λεξικό που είναι το πρώτο μέρος στο οποίο αναζητούνται οι αναφορές χαρακτηριστικών. Όταν ένα χαρακτηριστικό δεν βρίσκεται εκεί και η κλάση του στιγμιοτύπου έχει ένα χαρακτηριστικό με αυτό το όνομα, η αναζήτηση συνεχίζεται με τα χαρακτηριστικά κλάσης. Εάν βρεθεί ένα χαρακτηριστικό κλάσης που είναι ένα αντικείμενο συνάρτησης που ορίζεται από το χρήστη, μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο μεθόδου στιγμιοτύπου του οποίου το χαρακτηριστικό `__self__` είναι το στιγμιότυπο. Τα αντικείμενα στατικής μεθόδου και μεθόδου κλάσης μετασχηματίζονται επίσης· δείτε παραπάνω στην ενότητα «Κλάσεις». Δείτε την ενότητα Υλοποίηση Περιγραφέων για έναν άλλο τρόπο με τον οποίο τα χαρακτηριστικά μιας κλάσης που ανακτώνται μέσω των στιγμιοτύπων της μπορεί να διαφέρουν από τα αντικείμενα που είναι πραγματικά αποθηκευμένα στο `__dict__` της κλάσης. Εάν δεν βρεθεί χαρακτηριστικό κλάσης και η κλάση του αντικειμένου έχει μια μέθοδο `__getattr__()`, αυτή καλείται να ικανοποιήσει την αναζήτηση.

Οι αναθέσεις χαρακτηριστικών ενημερώνουν το λεξικό της παρουσίας και πότε το λεξικό μιας κλάσης. Εάν η κλάση έχει μια μέθοδο `__setattr__()` ή `__delattr__()`, καλείται αντί να ενημερώνεται απευθείας το λεξικό του στιγμιοτύπου.

Τα στιγμιότυπα κλάσεων μπορούν να προσποιηθούν ότι είναι αριθμοί, ακολουθίες ή αντιστοιχίσεις εάν έχουν μεθόδους με συγκεκριμένα ειδικά ονόματα. Δείτε την ενότητα Ειδικά ονόματα μεθόδων.

Special attributes: `__dict__` is the attribute dictionary; `__class__` is the instance’s class.

### 3.2.12. Αντικείμενα εισόδου/εξόδου (γνωστά και ως αντικείμενα αρχείου)

Ένα αντικείμενο file object αντιπροσωπεύει ένα ανοιχτό αρχείο. Διάφορες συντομεύσεις είναι διαθέσιμες για τη δημιουργία αντικειμένων αρχείου: η ενσωματωμένη συνάρτηση `open()`, και επίσης `os.popen()`, `os.fdopen()`, και τη μέθοδο `makefile()` των αντικειμένων socket (και ίσως από άλλες συναρτήσεις ή μεθόδους που παρέχονται από modules επέκτασης).

Τα αντικείμενα `sys.stdin`, `sys.stdout` και `sys.stderr` αρχικοποιούνται για να αρχειοθετούν αντικείμενα που αντιστοιχούν στις τυπικές ροές εισόδου, εξόδου και σφαλμάτων του διερμηνέα· είναι όλα ανοιχτά σε λειτουργία κειμένου και επομένως ακολουθούν τη διεπαφή που ορίζεται από την αφηρημένη κλάση `io.TextIOBase`.

### 3.2.13. Εσωτερικοί τύποι

Μερικοί τύποι που χρησιμοποιούνται εσωτερικά από τον διερμηνέα εκτίθενται στο χρήστη. Οι ορισμοί τους μπορεί να αλλάξουν με μελλοντικές εκδόσεις του διερμηνέα, αλλά αναφέρονται εδώ για πληρότητα.

#### 3.2.13.1. Αντικείμενα κώδικα

Τα αντικείμενα κώδικα αντιπροσωπεύουν byte-compiled εκτελέσιμο κώδικα Python, ή bytecode. Η διαφορά μεταξύ ενός αντικειμένου κώδικα και ενός αντικειμένου συνάρτησης είναι ότι το αντικείμενο συνάρτησης περιέχει μια ρητή αναφορά στα καθολικά της συνάρτησης (το module στο οποίο ορίστηκε), ενώ ένα αντικείμενο κώδικα δεν περιέχει πλαίσιο· επίσης, οι προεπιλεγμένες τιμές ορίσματος αποθηκεύονται στο αντικείμενο συνάρτησης, όχι στο αντικείμενο κώδικα (επειδή αντιπροσωπεύουν τιμές που υπολογίζονται κατά τον χρόνο εκτέλεσης). Σε αντίθεση με τα αντικείμενα συνάρτησης, τα αντικείμενα κώδικα είναι αμετάβλητα και δεν περιέχουν αναφορές (άμεσα ή έμμεσα) σε μεταβλητά αντικείμενα.

##### 3.2.13.1.1. Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση

codeobject.co_name

Το όνομα της συνάρτησης

codeobject.co_qualname

Το πλήρως αναγνωρισμένο όνομα συνάρτησης

Νέο στην έκδοση 3.11.

codeobject.co_argcount

Ο συνολικός αριθμός των θέσεων parameters (συμπεριλαμβανομένων των παραμέτρων μόνο θέσης και παραμέτρων με προεπιλεγμένες τιμές) που έχει η συνάρτηση

codeobject.co_posonlyargcount

Ο αριθμός των parameters θέσεως (συμπεριλαμβανομένων ορισμάτων με προεπιλεγμένες τιμές) που έχει η συνάρτηση

codeobject.co_kwonlyargcount

Ο αριθμός των parameters λέξεων κλειδιών (συμπεριλαμβανομένων ορισμάτων με προεπιλεγμένες τιμές) που έχει η συνάρτηση

codeobject.co_nlocals

Ο αριθμός των local variables που χρησιμοποιούνται από τη συνάρτηση (συμπεριλαμβανομένων των παραμέτρων)

codeobject.co_varnames

Μια `tuple` που περιέχει τα ονόματα των τοπικών μεταβλητών στη συνάρτηση (ξεκινώντας με τα ονόματα των παραμέτρων)

codeobject.co_cellvars

Μια `tuple` που περιέχει τα ονόματα των local variables που αναφέρονται από ένθετες συναρτήσεις μέσα στη συνάρτηση

codeobject.co_freevars

Μια `tuple` που περιέχει τα ονόματα των ελεύθερων μεταβλητών στη συνάρτηση

codeobject.co_code

Μια συμβολοσειρά που αντιπροσωπεύει την ακολουθία εντολών bytecode στη συνάρτηση

codeobject.co_consts

Μια `tuple` που περιέχει τα literals που χρησιμοποιούνται από το bytecode στη συνάρτηση

codeobject.co_names

Μια `tuple` που περιέχει τα ονόματα που χρησιμοποιούνται από τον bytecode στην συνάρτηση

codeobject.co_filename

Το όνομα του αρχείου από το οποίο συντάχθηκε ο κώδικας

codeobject.co_firstlineno

Ο αριθμός γραμμής της πρώτης γραμμής της συνάρτησης

codeobject.co_lnotab

Μια συμβολοσειρά που κωδικοποιεί την αντιστοίχιση από τον bytecode μετατοπίζεται σε αριθμούς γραμμών. Για λεπτομέρειες, ανατρέξτε στον πηγαίο κώδικα του διερμηνέα.

codeobject.co_stacksize

Το απαιτούμενο μέγεθος στοίβας του αντικειμένου κώδικα

codeobject.co_flags

Μια `integer` που κωδικοποιεί έναν αριθμό flags για τον διερμηνέα.

Τα ακόλουθα flag bits ορίζονται για `co_flags`: το bit `0x04` ορίζεται εάν η συνάρτηση χρησιμοποιεί τη σύνταξη `*arguments` για να αποδεχτεί έναν αυθαίρετο αριθμό ορισμάτων θέσης· το bit `0x08` ορίζεται εάν η συνάρτηση χρησιμοποιεί τη σύνταξη `**keywords` για να δέχεται αυθαίρετα ορίσματα λέξεων-κλειδιών· το bit `0x20` ορίζεται εάν η συνάρτηση είναι γεννήτρια. Δείτε το Code Objects Bit Flags για λεπτομέρειες σχετικά με τη σημασιολογία κάθε σημαίας που μπορεί να υπάρχει.

Οι δηλώσεις μελλοντικών χαρακτηριστικών (`from __future__ import division`) χρησιμοποιούν επίσης bit στο `co_flags` για να υποδείξουν εάν ένα αντικείμενο κώδικα έχει μεταγλωττιστεί με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ενεργοποιημένο: το bit `0x2000` ορίζεται εάν η συνάρτηση μεταγλωττίστηκε με ενεργοποιημένη τη μελλοντική διαίρεση· τα bits `0x10` και `0x1000` χρησιμοποιήθηκαν σε προηγούμενες εκδόσεις της Python.

Άλλα bits στο `co_flags` είναι δεσμευμένα για εσωτερική χρήση.

Εάν ένα αντικείμενο κώδικα αντιπροσωπεύει μια συνάρτηση, το πρώτο στοιχείο στο `co_consts` είναι η συμβολοσειρά τεκμηρίωσης της συνάρτησης ή `None` εάν δεν έχει οριστεί.

##### 3.2.13.1.2. Μέθοδοι σε αντικείμενα κώδικα

codeobject.co_positions()

  Επιστρέφει έναν iterable πάνω από τις θέσεις του πηγαίου κώδικα κάθε εντολής bytecode στο αντικείμενο κώδικα.

  Ο iterator επιστρέφει `tuple`s που περιέχει το `(start_line, end_line, start_column, end_column)`. Η πλειάδα i-th αντιστοιχεί στη θέση του πηγαίου κώδικα που μεταγλωττίστηκε στην εντολή i-th. Οι πληροφορίες στηλών είναι μετατοπίσεις utf-8 byte με ευρετήριο 0 στη δεδομένη γραμμή πηγής.

  Αυτές οι πληροφορίες θέσης μπορεί να λείπουν. Μια μη εξαντλητική λίστα περιπτώσεων όπου αυτό μπορεί να συμβεί:

  - Εκτέλεση του διερμηνέα με `-X` `no_debug_ranges`.

  - Φόρτωση ενός αρχείου pyc που έχει μεταγλωττιστεί κατά τη χρήση του `-X` `no_debug_ranges`.

  - Τοποθετεί τις πλειάδες που αντιστοιχούν σε τεχνικές οδηγίες.

  - Αριθμοί γραμμών και στηλών που δεν μπορούν να αναπαρασταθούν λόγω περιορισμών για την υλοποίηση.

  Όταν συμβαίνει αυτό, ορισμένα η όλα τα πολλαπλά στοιχεία μπορεί να είναι `None`.

  Νέο στην έκδοση 3.11.

  Σημείωση

  Αυτή η δυνατότητα απαιτεί αποθήκευση θέσεων στηλών σε αντικείμενα κώδικα που μπορεί να οδηγήσει σε μικρή αύξηση της χρήσης δίσκου των μεταγλωττισμένων αρχείων Python ή της χρήσης μνήμης διερμηνέα. Για να αποφύγετε την αποθήκευση των επιπλέον πληροφοριών ή/και να απενεργοποιήσετε την εκτύπωση των επιπλέον πληροφοριών παρακολούθησης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η σημαία (flag) γραμμής εντολών `-X` `no_debug_ranges` ή η μεταβλητή περιβάλλοντος `PYTHONNODEBUGRANGES`.

codeobject.co_lines()

  Επιστρέφει έναν iterator που παράγει πληροφορίες σχετικά με διαδοχικά εύρη bytecodes. Κάθε στοιχείο που αποδίδεται είναι μια `(start, end, lineno)` `tuple`:

  - Το `start` (ένα `int`) αναπαριστά τη μετατόπιση (συμπεριλαμβανομένης) της έναρξης του εύρους bytecode

  - Το `end` (ένα `int`) αναπαριστά τη μετατόπιση (αποκλειστική) του τέλους του εύρους bytecode

  - Το `lineno` είναι ένα `int` που αναπαριστά τον αριθμό γραμμής του εύρους bytecode ή `None` εάν τα bytecodes στη δεδομένη περιοχή δεν έχουν αριθμό γραμμής

  Τα στοιχεία που θα προκύψουν θα έχουν τις ακόλουθες ιδιότητες:

  - Το πρώτο εύρος που θα προκύψει θα έχει ένα `start` 0.

  - Τα εύρη `(start, end)` θα είναι μη φθίνουσες και διαδοχικές. Δηλαδή, για οποιοδήποτε ζεύγος `tuple`s, το `start` του δεύτερου θα είναι ίσο με το το `end` του πρώτου.

  - Κανένα εύρος δεν θα είναι προς τα πίσω: `end >= start` για όλες τις τριάδες.

  - Το τελευταίο `tuple` που θα αποφέρει θα έχει `end` ίσο με το μέγεθος του bytecode.

  Εύρος μηδενικού πλάτους, όπου `start == end`, επιτρέπονται. Τα εύρη μηδενικού πλάτους χρησιμοποιούνται για γραμμές που υπάρχουν στον πηγαίο κώδικα, αλλά έχουν εξαλειφθεί από τον μεταγλωττιστή bytecode.

  Νέο στην έκδοση 3.10.

  Δείτε επίσης

  PEP 626 - Ακριβείς αριθμοί γραμμών για εντοπισμό σφαλμάτων και άλλα εργαλεία.

    Το PEP που εισήγαγε τη μέθοδο `co_lines()`.

codeobject.replace(**kwargs)

  Επιστρέφει ένα αντίγραφο του αντικειμένου κώδικα με νέες τιμές για τα καθορισμένα πεδία.

  Νέο στην έκδοση 3.8.

#### 3.2.13.2. Πλαίσιο αντικειμένων

Τα αντικείμενα πλαισίου αναπαριστούν πλαίσια εκτέλεσης. Μπορούν να εμφανίζονται σε traceback objects, και επίσης μεταβιβάζονται σε καταχωρημένες συναρτήσεις ανίχνευσης.

##### 3.2.13.2.1. Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση

frame.f_back

Δείχνει το προηγούμενο πλαίσιο στοίβας (προς από εκεί που καλείται), ή `None` αν αυτό είναι το πλαίσιο της κάτω στοίβας

frame.f_code

Το αντικείμενο code object εκτελείται σε αυτό το πλαίσιο. Η πρόσβαση σε αυτό το χαρακτηριστικό κάνει raise σε ένα συμβάν auditing event `object.__getattr__` με ορίσματα `obj` και `"f_code"`.

frame.f_locals

Το λεξικό που χρησιμοποιείται από το πλαίσιο για την αναζήτηση σε local variables

frame.f_globals

Το λεξικό που χρησιμοποιείται από το πλαίσιο για την αναζήτηση global variables

frame.f_builtins

Το λεξικό που χρησιμοποιείται από το πλαίσιο για την αναζήτηση built-in (intrinsic) names

frame.f_lasti

Η «ακριβής εντολή» του αντικειμένου πλαισίου (αυτό είναι ένα ευρετήριο στη συμβολοσειρά bytecode του αντικειμένου code object)

##### 3.2.13.2.2. Ειδικά εγγράψιμα χαρακτηριστικά

frame.f_trace

Εάν όχι `None`, αυτή είναι μια συνάρτηση που καλείται για διάφορα συμβάντα κατά την εκτέλεση κώδικα (αυτό χρησιμοποιείται από προγράμματα εντοπισμού σφαλμάτων). Κανονικά ένα συμβάν ενεργοποιείται για κάθε νέα γραμμή πηγαίου κώδικα (δείτε `f_trace_lines`).

frame.f_trace_lines

Ορίστε αυτό το χαρακτηριστικό σε `False` για να απενεργοποιήσετε την ενεργοποίηση ενός συμβάντος ανίχνευσης για κάθε γραμμή πηγαίου κώδικα.

frame.f_trace_opcodes

Ορίζει αυτό το χαρακτηριστικό σε `True` για να επιτρέψετε να ζητηθούν συμβάντα ανά opcode. Σημειώστε ότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απροσδιόριστη συμπεριφορά διερμηνέα εάν οι εξαιρέσεις που προκύπτουν από τη συνάρτηση ανίχνευσης διαφεύγουν στη συνάρτηση που παρακολουθείται.

frame.f_lineno

Ο τρέχων αριθμός γραμμής του πλαισίου – η εγγραφή σε αυτό μέσα από μια συνάρτηση ανίχνευσης μεταβαίνει στη δεδομένη γραμμή (μόνο για το πιο κάτω πλαίσιο). Ένας εντοπισμός σφαλμάτων μπορεί να εφαρμόσει μια εντολή Μετάβασης (γνωστή και ως Ορισμός Επόμενης Δήλωσης) γράφοντας σε αυτό το χαρακτηριστικό.

##### 3.2.13.2.3. Μέθοδοι αντικειμένων πλαισίου

Τα αντικείμενα πλαισίου υποστηρίζουν μια μέθοδο:

frame.clear()

  Αυτή η μέθοδος διαγράφει όλες τις αναφορές σε local variables που τηρούνται από το πλαίσιο. Επίσης, εάν το πλαίσιο ανήκε σε ένα generator, η γεννήτρια έχει οριστικοποιηθεί. Αυτό βοηθά στη διακοπή των κύκλων αναφοράς που περιλαμβάνουν αντικείμενα πλαισίου (για παράδειγμα, όταν γίνεται catch μια exception και αποθηκεύετε το traceback για μετέπειτα χρήση).

  Το `RuntimeError` γίνεται raise εάν το πλαίσιο εκτελείται αυτή την στιγμή.

  Νέο στην έκδοση 3.4.

#### 3.2.13.3. Αντικείμενα ανίχνευσης

Τα αντικείμενα ανίχνευσης αντιπροσωπεύουν το ίχνος στοίβας μιας exception. Ένα αντικείμενο traceback δημιουργείται σιωπηρά όταν εμφανίζεται μια εξαίρεση και μπορεί επίσης να δημιουργηθεί ρητά καλώντας το `types.TracebackType`.

Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Τα αντικείμενα Traceback μπορούν τώρα να δημιουργηθούν ρητά από τον κώδικα Python.

Για εμμέσως δημιουργημένα tracebacks, όταν η αναζήτηση για έναν χειριστή εξαιρέσεων ξετυλίγει τη στοίβα εκτέλεσης, σε κάθε επίπεδο ξετυλίγματος εισάγεται ένα αντικείμενο traceback μπροστά από το τρέχον traceback. Όταν εισάγεται ένα χειριστής εξαίρεσης, το ίχνος στοίβας διατίθεται στο πρόγραμμα. (Δείτε την ενότητα The try statement.) Είναι προσβάσιμο ως το τρίτο στοιχείο της πλειάδα που επιστρέφεται από το `sys.exc_info()` και έχει ως το χαρακτηριστικό `__traceback__` της εξαίρεσης που έχει εντοπιστεί.

Όταν το πρόγραμμα δεν περιέχει ον κατάλληλο χειριστή, το ίχνος στοίβας γράφεται (όμορφα μορφοποιημένο) στην τυπική ροή σφαλμάτων· εάν ο διερμηνέα είναι διαδραστικός, διατίθεται επίσης στον χρήστη ως `sys.last_traceback`.

Για ρητά δημιουργημένα tracebacks, εναπόκειται στον δημιουργό του traceback να καθορίσει πως θα πρέπει να συνδεθούν, τα χαρακτηριστικά `tb_next` για να σχηματίσουν ένα ίχνος πλήρους στοίβας.

Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση:

traceback.tb_frame

Δείχνει την εκτέλεση frame του τρέχοντος επιπέδου.

Η πρόσβαση σε αυτό το χαρακτηριστικό κάνει raise ένα auditing event `object.__getattr__` με ορίσματα `obj` και `"tb_frame"`.

traceback.tb_lineno

Δίνει τον αριθμό γραμμής όπου προέκυψε η εξαίρεση

traceback.tb_lasti

Δηλώνει την «ακριβή οδηγία».

Ο αριθμός γραμμής και η τελευταία εντολή στο traceback μπορεί να διαφέρουν από τον αριθμό γραμμής του αντικειμένου frame object εάν η εξαίρεση εμφανίστηκε σε μια πρόταση `try` χωρίς αντιστοίχιση εκτός από τον όρο ή με έναν όρο `finally`.

traceback.tb_next

  Το ειδικό εγγράψιμο χαρακτηριστικό `tb_next` είναι το επόμενο επίπεδο στο ίχνος στοίβας (προς το πλαίσιο όπου σημειώθηκε η εξαίρεση), ή `None` εάν δεν υπάρχει επόμενο επίπεδο.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Αυτό το χαρακτηριστικό είναι τώρα εγγράψιμο

#### 3.2.13.4. Αντικείμενα τμηματοποίησης

Τα αντικείμενα τμηματοποίησης χρησιμοποιούνται για να αναπαραστήσουν τμήματα για μεθόδους `__getitem__()`. Δημιουργούνται επίσης από την ενσωματωμένη συνάρτηση `slice()`.

Ειδικά χαρακτηριστικά μόνο για ανάγνωση: το `start` είναι το κάτω όριο∙ το `stop` είναι το άνω όριο∙ και το `step` είναι το βήμα∙ κάθε ένα είναι `None` αν παραλειφθεί. Τα χαρακτηριστικά μπορούν να έχουν οποιονδήποτε τύπο.

Τα αντικείμενα slice υποστηρίζουν μια μέθοδο:

slice.indices(self, length)

  Αυτή η μέθοδος παίρνει ένα μόνο ακέραιο όρισμα length και υπολογίζει πληροφορίες σχετικά το slice που θα περιέγραφε το αντικείμενο slice εάν εφαρμοστεί σε μια ακολουθία στοιχείων length. Επιστρέφει μια πλειάδα τριών ακεραίων αριθμών∙ αντίστοιχα αυτοί είναι δείκτες start και stop και το step ή το μήκος του βήματος του τμήματος. Οι δείκτες που λείπουν ή είναι εκτός ορίων αντιμετωπίζονται με τρόπο που συνάδει με τα κανονικά slices.

#### 3.2.13.5. Αντικείμενα στατικών μεθόδων

Τα αντικείμενα στατικής μεθόδου παρέχουν έναν τρόπο εξουδετέρωσης του μετασχηματισμού αντικειμένων συνάρτησης σε αντικείμενα μεθόδου που περιγράφονται παραπάνω. Ένα αντικείμενο στατικής μεθόδου είναι ένα περιτύλιγμα γύρω από οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο , συνήθως ένα αντικείμενο μεθόδου που ορίζεται από το χρήστη. Όταν ένα αντικείμενο στατικής μεθόδου ανακτάται από μια κλάση ή ένα στιγμιότυπο κλάσης, το αντικείμενο που επιστρέφεται στην πραγματικότητα είναι το τυλιγμένο αντικείμενο, το οποίο δεν υπόκειται σε περαιτέρω μετασχηματισμό. Τα αντικείμενα στατικής μεθόδου μπορούν επίσης να κληθούν. Τα αντικείμενα στατικής μεθόδου δημιουργούνται από τον ενσωματωμένο κατασκευαστή `staticmethod()`.

#### 3.2.13.6. Αντικείμενα μεθόδων κλάσεων

Ένα αντικείμενο μεθόδου κλάσης, όπως ένα αντικείμενο στατικής μεθόδου, είναι ένα περιτύλιγμα γύρω από ένα άλλο αντικείμενο που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ανακτάται αυτό το αντικείμενο από κλάσεις και στιγμιότυπα κλάσεων. Η συμπεριφορά των αντικειμένων της μεθόδου κλάσης κατά την ανάκτηση αυτή περιγράφεται παραπάνω, στην ενότητα «instance methods». Τα αντικείμενα της μεθόδου κλάσης δημιουργούνται από τον ενσωματωμένο κατασκευαστή `classmethod()`.

## 3.3. Ειδικά ονόματα μεθόδων

Μια κλάση μπορεί να εφαρμόσει ορισμένες πράξεις που καλούνται από ειδική σύνταξη (όπως αριθμητικές πράξεις ή εγγραφή και κοπή) ορίζονται μεθόδους με ειδικά ονόματα. Αυτή είναι η προσέγγιση της Python για το operator overloading, επιτρέποντας στις κλάσεις να ορίσουν τη δική τους συμπεριφορά σε σχέση με τους τελεστές γλώσσας. Για παράδειγμα, εάν μια κλάση ορίζει μια μέθοδο με το όνομα `__getitem__()`, και το `x` είναι ένα στιγμιότυπο αυτής της κλάσης, τότε το `x[i]` είναι περίπου ισοδύναμο με το `type(x).__getitem__(x, i)`. Εκτός από τις περιπτώσεις που αναφέρονται, οι προσπάθειες εκτέλεσης μιας λειτουργίας δημιουργούν εξαίρεση όταν δεν ορίζεται κατάλληλη μέθοδος (συνήθως `AttributeError` ή `TypeError`).

Ο ορισμός μιας ειδική μεθόδου σε `None` σημαίνει ότι η αντίστοιχη λειτουργία δεν είναι διαθέσιμη. Για παράδειγμα, εάν μια κλάση ορίσει την `__iter__()` σε `None` η κλάση δεν είναι iterable, επομένως η κλήση `iter()` στα στιγμιότυπα της θα κάνει raise μια `TypeError` (χωρίς να επιστρέψουμε στο `__getitem__()`). [2]

Κατά την υλοποίηση μιας κλάσης που προσομοιώνει οποιονδήποτε ενσωματωμένο τύπο, είναι σημαντικό η εξομοίωση να υλοποιείται μόνο στο βαθμό που έχει νόημα για το αντικείμενο που μοντελοποιείται. Για παράδειγμα, ορισμένες ακολουθίες μπορεί να λειτουργούν καλά με την ανάκτηση μεμονωμένων στοιχείων, αλλά η εξαγωγή ενός τμήματος μπορεί να μην έχει νόημα. (Ένα παράδειγμα αυτού είναι η διεπαφή `NodeList` στο Μοντέλο Αντικειμένου Εγγράφου του W3C.)

### 3.3.1. Βασική προσαρμογή

object.__new__(cls[, ...])

  Καλείται για τη δημιουργία ενός νέου στιγμιοτύπου κλάσης cls. Η `__new__()` είναι μια στατική μέθοδος (ειδική περίπτωση, επομένως δεν χρειάζεται να τη δηλώνετε ως τέτοια) που παίρνει την κλάση της οποίας ζητήθηκε ένα στιγμιότυπο ως πρώτο όρισμα. Τα υπόλοιπα ορίσματα είναι αυτά που μεταβιβάζονται στην έκφραση του κατασκευαστή αντικειμένου (η κλήση στην κλάση). Η επιστρεφόμενη τιμή του `__new__()` θα πρέπει να είναι το νέο στιγμιότυπο αντικειμένου (συνήθως ένα στιγμιότυπο του cls).

  Οι τυπικές υλοποιήσεις δημιουργούν ένα νέο στιγμιότυπο κλάσης επικαλώντας τη μέθοδο `__new__()` της υπερκλάσης χρησιμοποιώντας `super().__new__(cls[, ...])` με κατάλληλα ορίσματα και στη συνέχεια τροποποιώντας τη νεο-δημιουργηθείσα παρουσία όπως απαιτείται πριν την επιστρέψει.

  Εάν το `__new__()` καλείται κατά την κατασκευή αντικειμένου και επιστρέφει ένα στιγμιότυπο του cls, τότε η μέθοδος `__init__()` του νέου στιγμιοτύπου θα κληθεί όπως `__init__(self[, ...])`, όπου το self είναι το νέο στιγμιότυπο και τα υπόλοιπα ορίσματα είναι τα ίδια με αυτά που διαβιβάστηκαν στον κατασκευαστή του αντικειμένου.

  Εάν το `__new__()` δεν επιστρέφει ένα στιγμιότυπο του cls, τότε η μέθοδος `__init__()` του νέου στιγμιοτύπου δεν θα κληθεί.

  Το `__new__()` προορίζεται κυρίως για να επιτρέψει σε υποκλάσεις αμετάβλητων τύπων (όπως int, str, ή tuple) να προσαρμόσουν τη δημιουργία στιγμιοτύπων. Επίσης συνήθως παρακάμπτεται σε προσαρμοσμένες μετακλάσεις προκειμένου να προσαρμόσουν τη δημιουργία κλάσεων.

object.__init__(self[, ...])

  Καλείται μετά τη δημιουργία του στιγμιοτύπου (από `__new__()`), αλλά πριν επιστραφεί εκεί που καλέστηκε. Τα ορίσματα είναι αυτά που μεταβιβάζονται στην έκφραση του κατασκευαστή κλάσης. Εάν μια κλάση βάσης έχει μια μέθοδο `__init__()`, η μέθοδος `__init__()` της παραγόμενης κλάσης, εάν υπάρχει πρέπει να την καλέσει ρητά για να διασφαλιστεί η σωστή προετοιμασία του τμήματος της βασικής κλάσης του στιγμιοτύπου∙ για παράδειγμα: `super().__init__([args...])`.

  Επειδή τα `__new__()` και `__init__()` συνεργάζονται για την κατασκευή αντικειμένων (`__new__()` για να το δημιουργήσετε, και `__init__()` για να το προσαρμόσετε), δεν επιτρέπεται να επιστραφεί καμία τιμή μη-`None` από το `__init__()` ∙ αν το κάνετε αυτό, θα εμφανιστεί ένα `TypeError` κατά το χρόνο εκτέλεσης.

object.__del__(self)

  Καλείται όταν το παράδειγμα πρόκειται να καταστραφεί. Αυτό ονομάζεται επίσης τελικό ή (κακώς) καταστροφέας. Εάν μια βασική κλάση έχει μια μέθοδο `__del__()`, η μέθοδος `__del__()` της παράγωγης κλάσης, εάν υπάρχει, πρέπει να την καλέσει ρητά για να διασφαλιστεί η σωστή διαγραφή του τμήματος της βασικής κλάσης του στιγμιοτύπου.

  Είναι δυνατό (αν και δεν συνίσταται!) η μέθοδος `__del__()` να αναβάλει την καταστροφή του στιγμιότυπου δημιουργώντας μια νέα αναφορά σε αυτό. Αυτό ονομάζεται αντικείμενο ανάσταση (resurrection). Εξαρτάται από την υλοποίηση εάν το `__del__()` καλείται δεύτερη φορά όταν ένα αναστημένο αντικείμενο πρόκειται να καταστραφεί εξαρτάται από την υλοποίηση∙ η τρέχουσα υλοποίηση του CPython την καλεί μόνο μία φορά.

  It is not guaranteed that `__del__()` methods are called for objects that still exist when the interpreter exits.

  Σημείωση

  Το `del x` δεν καλεί απευθείας το `x.__del__()` — το πρώτο μειώνει το πλήθος αναφοράς για το `x` κατά ένα και το δεύτερο καλείται μόνο όταν το πλήθος αναφοράς του `x` φτάσει στο μηδέν.

  Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Είναι δυνατό για έναν κύκλο αναφοράς να εμποδίσει το πλήθος αναφοράς ενός να μηδενιστεί. Σε αυτήν την περίπτωσης, ο κύκλος θα εντοπιστεί αργότερα και θα διαγραφεί από τον cyclic garbage collector. Μια κοινή αιτία κύκλων αναφοράς είναι όταν μια εξαίρεση έχει εντοπιστεί σε μια τοπική μεταβλητή. Στη συνέχεια, τα τοπικά του πλαισίου αναφέρονται στην εξαίρεση, η οποία αναφέρεται στο δικό του traceback, το οποίο αναφέρεται στους τοπικούς αριθμούς όλων των καρέ που έχουν εντοπιστεί στο traceback.

  Δείτε επίσης

  Τεκμηρίωση για το module `gc`.

  Προειδοποίηση

  Λόγω των επισφαλών συνθηκών υπό τις οποίες καλούνται οι μέθοδοι `__del__()`, οι εξαιρέσεις που προκύπτουν κατά την εκτέλεση τους αγνοούνται και αντ” αυτού εκτυπώνεται μια προειδοποίηση στο `sys.stderr`. Ειδικότερα:

  - Η `__del__()` μπορεί να καλεστεί, όταν καλείται αυθαίρετος κώδικα, συμπεριλαμβανομένου οποιουδήποτε αυθαίρετου νήματος. Εάν η `__del__()` χρειάζεται να κλειδώσει ή να επικαλεστεί οποιονδήποτε άλλο πόρο αποκλεισμού, μπορεί να είναι αδιέξοδο καθώς ο πόρος μπορεί να έχει ήδη ληφθεί από τον κώδικα που διακόπτεται για να εκτελεστεί `__del__()`.

  - Η `__del__()` μπορεί να εκτελεστεί κατά τη διάρκεια του τερματισμού λειτουργίας του διερμηνέα. Κατά συνέπεια, οι καθολικές μεταβλητές στις οποίες χρειάζεται πρόσβαση (συμπεριλαμβανομένων άλλως modules) μπορεί να έχουν ήδη διαγραφεί ή να έχουν οριστεί σε `None`. Η Python εγγυάται ότι τα καθολικά των οποίων το όνομα αρχίζει με μία μόνο υπογράμμιση διαγράφονται από το module τους πριν διαγραφούν άλλα καθολικά∙ εάν δεν υπάρχουν άλλες αναφορές σε τέτοια καθολικά, αυτό μπορεί να βοηθήσει στη διασφάλιση ότι τα εισαγόμενα modules εξακολουθούν να είναι διαθέσιμες τη στιγμή που καλείται η μέθοδος `__del__()`.

object.__repr__(self)

  Καλείται από την ενσωματωμένη συνάρτηση `repr()` για τον υπολογισμό της «official» αναπαράστασης συμβολοσειράς ενός αντικειμένου. Εάν είναι δυνατόν, αυτό θα πρέπει να μοιάζει με μια έγκυρη έκφραση Python που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αναδημιουργία ενός αντικειμένου με την ίδια τιμή (δεδομένου ενός κατάλληλου περιβάλλοντος). Εάν αυτό δεν είναι δυνατό, θα πρέπει να επιστραφεί μια συμβολοσειρά της μορφής `<...κάποια χρήσιμη περιγραφή...>`. Η τιμή επιστροφής πρέπει να είναι αντικείμενο συμβολοσειράς. Εάν μια κλάση ορίζει `__repr__()` αλλά όχι `__str__()`, τότε η `__repr__()` χρησιμοποιείται επίσης όταν απαιτείται μια «ανεπίσημη» αναπαράσταση συμβολοσειράς στιγμιοτύπων αυτής της κλάσης.

  This is typically used for debugging, so it is important that the representation is information-rich and unambiguous.

object.__str__(self)

  Called by `str(object)` and the built-in functions `format()` and `print()` to compute the «informal» or nicely printable string representation of an object. The return value must be a string object.

  Αυτή η μέθοδος διαφέρει από τη `object.__repr__()` στο ότι δεν υπάρχει καμία προσδοκία ότι η `__str__()` θα επιστρέψει μια έγκυρη έκφραση Python: μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια πιο βολική ή συνοπτική αναπαράσταση.

  Η προεπιλεγμένη υλοποίηση που ορίζεται από τον ενσωματωμένο τύπο `object` καλεί την `object.__repr__()`.

object.__bytes__(self)

  Called by bytes to compute a byte-string representation of an object. This should return a `bytes` object.

object.__format__(self, format_spec)

  Καλείται από την ενσωματωμένη συνάρτηση `format()` και κατ” επέκταση, αξιολόγηση των formatted string literals και της μεθόδου `str.format()`, για την παραγωγή μιας «μορφοποιημένης» συμβολοσειράς αναπαράστασης ενός αντικειμένου. Το όρισμα format_spec είναι μια συμβολοσειρά που περιέχει μια περιγραφή των επιλογών μορφοποίησης που επιθυμείτε. Η ερμηνεία του ορίσματος format_spec εξαρτάται από τον τύπο που υλοποιεί τη `__format__()`, ωστόσο οι περισσότερες κλάσεις είτε θα αναθέσουν τη μορφοποίηση σε έναν από τους ενσωματωμένους τύπους είτε θα χρησιμοποιήσουν παρόμοια σύνταξη επιλογής μορφοποίησης.

  Δείτε το Format Specification Mini-Language για μια περιγραφή της τυπικής σύνταξης μορφοποίησης.

  Η τιμή επιστροφής πρέπει να είναι αντικείμενο συμβολοσειράς.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.4: Η ίδια μέθοδος __format__ του `object` κάνει raise μια `TypeError` εάν περάσει οποιαδήποτε μη κενή συμβολοσειρά.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Το `object.__format__(x, '')` είναι πλέον ισοδύναμο με το `str(x)` αντί για το `format(str(x), '')`.

object.__lt__(self, other)
object.__le__(self, other)
object.__eq__(self, other)
object.__ne__(self, other)
object.__gt__(self, other)
object.__ge__(self, other)

  Αυτές είναι οι λεγόμενες μέθοδοι «πλούσιας σύγκρισης (rich comparison)». Η αντιστοιχία μεταξύ των συμβόλων των τελεστών και των ονομάτων των μεθόδων έχει ως εξής: `x<y` καλεί `x.__lt__(y)`, `x<=y` καλεί `x.__le__(y)`, `x==y` καλεί `x.__eq__(y)`, `x!=y` καλεί `x.__ne__(y)`, `x>y` καλεί `x.__gt__(y)`, και `x>=y` καλεί `x.__ge__(y)`.

  Μια μέθοδος πλούσια σύγκρισης μπορεί να επιστρέψει το singleton `NotImplemented` εάν δεν υλοποιήσει τη λειτουργία για ένα δεδομένο ζεύγος ορισμάτων. Σύμφωνα με τη σύμβαση, επιστρέφονται οι τιμές `False` και `True` για μια επιτυχημένη σύγκριση. Ωστόσο, αυτές οι μέθοδοι μπορούν αν επιστρέψουν οποιαδήποτε τιμή, επομένως εάν ο τελεστής σύγκρισης χρησιμοποιείται σε ένα Boolean περιβάλλον (π.χ., στη συνθήκη μιας πρότασης `if`), η Python θα καλέσει τη συνάρτηση `bool()` στην τιμή για να προσδιορίσει εάν το αποτέλεσμα είναι αληθές ή ψευδές.

  Από προεπιλογή, το `object` υλοποιεί την `__eq__()` χρησιμοποιώντας την `is`, επιστρέφοντας `NotImplemented` σε περίπτωση ψευδούς σύγκρισης: `True if x is y else NotImplemented`. Για την `__ne__()`, από προεπιλογή αναθέτει σε `__eq__()` και αντιστρέφει το αποτέλεσμα εκτός αν είναι `NotImplemented`. Δεν υπάρχουν άλλες σιωπηρές σχέσεις μεταξύ των τελεστών σύγκρισης ή των προεπιλεγμένων υλοποιήσεων∙ για παράδειγμα, το αληθές του `(x<y or x==y)` δεν συνεπάγεται `x<=y`. Για να δημιουργήσετε αυτόματα λειτουργίες ταξινόμησης από μία μόνο ριζική λειτουργία, ανατρέξτε στο `functools.total_ordering()`.

  Δείτε την παράγραφο σχετικά με το `__hash__()` για μερικές σημαντικές σημειώσεις σχετικά με τη δημιουργία αντικειμένων hashable τα οποία υποστηρίζουν προσαρμοσμένες λειτουργίες σύγκρισης και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κλειδιά λεξικού.

  Δεν υπάρχουν εκδόσεις αυτών των μεθόδων με εναλλασσόμενα ορίσματα (που χρησιμοποιούνται όταν το αριστερό όρισμα δεν υποστηρίζει τη λειτουργία, αλλά το δεξί όρισμα υποστηρίζει)∙ αντίθετα, οι `__lt__()` και `__gt__()` είναι η αντανάκλαση η μία της άλλης, οι `__le__()` και `__ge__()` είναι η αντανάκλαση η μία της άλλης, και οι `__eq__()` και `__ne__()` είναι η δική τους αντανάκλαση. Εάν οι τελεστέοι είναι διαφορετικών τύπων και ο τύπος του δεξιού τελεστέου είναι μια άμεση ή έμμεση υποκλάση του τύπου του αριστερού τελεστέου, η ανακλώμενη μέθοδος του δεξιού τελεστέου έχει προτεραιότητα, διαφορετικά η μέθοδος του αριστερού τελεστέου έχει προτεραιότητα. Η εικονική υποκλάση δεν λαμβάνεται υπόψη.

  Όταν καμία κατάλληλη μέθοδος δεν επιστρέφει καμία τιμή εκτός από την `NotImplemented`, οι τελεστές `==` και `!=` θα επιστρέψουν στις τιμές `is` και `is not`, αντίστοιχα.

object.__hash__(self)

  Καλείται από την ενσωματωμένη συνάρτηση `hash()` και για λειτουργίες σε μέλη κατακερματισμένων συλλόγων, συμπεριλαμβανομένων των `set`, `frozenset`, and `dict`. Η μέθοδος `__hash__()` θα πρέπει να επιστρέφει έναν ακέραιο αριθμό. Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι ότι τα αντικείμενα που συγκρίνονται ίσα έχουν την ίδια τιμή κατακερματισμού. Συνίσταται να αναμειγνύεται τις τιμές κατακερματισμού των στοιχείων του αντικειμένου που παίζουν επίσης ρόλο στη σύγκριση αντικειμένων, συσκευάζοντας τα σε μια πλειάδα και κατακερματίζοντας την πλειάδα. Παράδειγμα:

      def __hash__(self):
          return hash((self.name, self.nick, self.color))

  Σημείωση

  Η `hash()` περικόπτει την τιμή που επιστρέφεται από την προσαρμοσμένη μέθοδο `__hash__()` ενός αντικειμένου στο μέγεθος `Py_ssize_t`. Αυτό είναι συνήθως 8 byte σε εκδόσεις 64-bit και 4 byte σε εκδόσεις 32-bit. Εάν η `__hash__()` ενός αντικειμένου πρέπει να διαλειτουργήσει σε εκδόσεις διαφορικών μεγεθών bit, φροντίστε να ελέγξετε το πλάτος σε όλες τις υποστηριζόμενες εκδόσεις. Ένας εύκολος τρόπος για να το κάνετε αυτό είναι με την `python -c "import sys; print(sys.hash_info.width)"`.

  Εάν μια κλάση δεν ορίζει μια μέθοδο `__eq__()`, δεν θα πρέπει να ορίζει ούτε μια λειτουργία `__hash__()` ∙ εάν ορίζει τη `__eq__()` αλλά όχι τη `__hash__()`, τα στιγμιότυπα της δεν θα είναι χρησιμοποιήσιμες ως στοιχεία σε συλλογές που μπορούν να κατακερματιστούν. Εάν μια κλάση ορίζει αντικείμενα που μπορούν να μεταβληθούν και υλοποιεί μια μέθοδο `__eq__()`, δεν θα πρέπει να υλοποιεί τη `__hash__()`, καθώς η υλοποίηση των συλλογών hashable απαιτεί η τιμή hash ενός κλειδιού να είναι αμετάβλητη (εάν η τιμή hash του αντικειμένου αλλάξει, θα βρίσκεται σε λάθος κάδο hash).

  User-defined classes have `__eq__()` and `__hash__()` methods by default; with them, all objects compare unequal (except with themselves) and `x.__hash__()` returns an appropriate value such that `x == y` implies both that `x is y` and `hash(x) == hash(y)`.

  Μια κλάση που παρακάμπτει τη `__eq__()` και δεν ορίζει τη `__hash__()` θα έχει τη `__hash__()` της έμμεσα ορισμένο σε `None`. Όταν η μέθοδος `__hash__()` μιας κλάσης είναι `None`, τα στιγμιότυπα της κλάσης θα κάνουν raise μια κατάλληλη `TypeError` όταν ένα πρόγραμμα επιχειρήσει να ανακτήσει την τιμή κατακερματισμού τους και θα αναγνωρίσουν επίσης σωστά ως μη κατακερματιζόμενες κατά τον έλεγχο του `isinstance(obj, collections.abc.Hashable)`.

  Εάν μια κλάση που παρακάμπτει την `__eq__()` χρειάζεται να διατηρήσει την υλοποίηση της `__hash__()` από μια γονική κλάση, ο διερμηνέας πρέπει να ενημερωθεί ρητά για αυτό ορίζονται την `__hash__ = <ParentClass>.__hash__`.

  Εάν μια κλάση που δεν παρακάμπτει τη `__eq__()` επιθυμεί να καταστείλει την υποστήριξη κατακερματισμού, θα πρέπει να συμπεριλάβει το `__hash__ = None` στον ορισμός της κλάσης. Μια κλάση που ορίζει τη δικιά της `__hash__()` που κάνει raise μια `TypeError` θα αναγνωριστεί εσφαλμένα ως μια κλάση που μπορεί να κατακερματιστεί από μια κλήση `isinstance(obj, collections.abc.Hashable)`.

  Σημείωση

  Από προεπιλογή, οι τιμές `__hash__()` των αντικειμένων str και bytes είναι «salted» με μια απρόβλεπτη τυχαία τιμή. Παρόλο που παραμένουν σταθερές μέσα σε μια μεμονωμένη διεργασία Python, δεν είναι προβλέψιμες μεταξύ επαναλαμβανόμενων κλήσεων της Python.

  Αυτό έχει ως στόχο να παρέχει προστασία από άρνηση υπηρεσίας που προκαλείται από προσεκτικά επιλεγμένες εισόδους που εκμεταλλεύονται τη χειρότερη περίπτωση απόδοσης μιας εισαγωγής ψηφίου, πολυπλοκότητας O(n2). Δείτε http://ocert.org/advisories/ocert-2011-003.html για λεπτομέρειες.

  Η αλλαγή των τιμών κατακερματισμού επηρεάζει τη σειρά επανάληψης των συνόλων. Η Python δεν έχει δώσει ποτέ εγγυήσεις σχετικά με αυτήν τη σειρά (και συνήθως ποικίλει μεταξύ εκδόσεων 32-bit και 64-bit).

  Δείτε επίσης `PYTHONHASHSEED`.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.3: Η τυχαιοποίηση κατακερματισμού είναι ενεργοποιημένη από προεπιλογή.

object.__bool__(self)

  Called to implement truth value testing and the built-in operation `bool()`; should return `False` or `True`. When this method is not defined, `__len__()` is called, if it is defined, and the object is considered true if its result is nonzero. If a class defines neither `__len__()` nor `__bool__()`, all its instances are considered true.

### 3.3.2. Προσαρμογή πρόσβασης χαρακτηριστικών

Οι ακόλουθες μέθοδοι μπορούν αν οριστούν για την προσαρμογή της έννοιας της πρόσβασης χαρακτηριστικών (χρήση, ανάθεση ή διαγραφή του `x.name`) για στιγμιότυπα κλάσης.

object.__getattr__(self, name)

  Called when the default attribute access fails with an `AttributeError` (either `__getattribute__()` raises an `AttributeError` because name is not an instance attribute or an attribute in the class tree for `self`; or `__get__()` of a name property raises `AttributeError`). This method should either return the (computed) attribute value or raise an `AttributeError` exception.

  Σημειώστε ότι αν το χαρακτηριστικό βρεθεί μέσω του κανονικού μηχανισμού, η μέθοδος `__getattr__()` δεν καλείται. (Αυτή είναι μια σκόπιμη ασυμμετρία μεταξύ των `__getattr__()` και `__setattr__()`.) Αυτό γίνεται τόσο για λόγους απόδοσης όσο και επειδή διαφορετικά η `__getattr__()` δεν θα είχε τρόπο να αποκτήσει πρόσβαση σε όλα τα χαρακτηριστικά του στιγμιοτύπου. Σημειώστε ότι, τουλάχιστον για μεταβλητές στιγμιοτύπου, μπορείτε να προσομοιώσετε πλήρη έλεγχο χωρίς να εισάγετε τιμές στο λεξικό χαρακτηριστικών του στιγμιοτύπου (αλλά αντί αυτού να τις εισάγετε σε κάποιο άλλο αντικείμενο). Δείτε τη μέθοδο `__getattribute__()` παρακάτω για έναν τρόπο να αποκτήσετε πραγματικό πλήρη έλεγχο στην πρόσβαση των χαρακτηριστικών.

object.__getattribute__(self, name)

  Καλείται χωρίς προϋποθέσεις για την υλοποίηση της πρόσβασης σε χαρακτηριστικά για στιγμιότυπα κλάσης. Αν η κλάση ορίζει επίσης τη μέθοδο `__getattr__()`, αυτή δεν θα κληθεί εκτός αν η `__getattribute__()` την καλέσει ρητά ή κάνει raise μια εξαίρεση `AttributeError`. Αυτή η μέθοδος πρέπει να επιστρέφει την (υπολογισμένη) τιμή του χαρακτηριστικού ή να κάνει raise μια εξαίρεση `AttributeError`. Για να αποφευχθεί η ατέρμονη αναδρομή μέσα σε αυτή τη μέθοδο, η υλοποίηση της πρέπει πάντα να καλεί τη μέθοδο της βασικής κλάσης με το ίδιο όνομα για να έχει πρόσβαση σε οποιαδήποτε ιδιότητα χρειάζεται, για παράδειγμα `object.__getattribute__(self, name)`.

  Σημείωση

  Αυτή η μέθοδος μπορεί ακόμα να παρακαμφθεί κατά την αναζήτηση ειδικών μεθόδων ως αποτέλεσμα σιωπηρής επίκλησης μέσω σύνταξης γλώσσας ή built-in functions. Βλ. Αναζήτηση ειδικής μεθόδου.

  Για συγκεκριμένες προσβάσεις ευαίσθητων χαρακτηριστικών, δημιουργεί ένα auditing event `object.__getattr__` με ορίσματα `obj` και `name`.

object.__setattr__(self, name, value)

  Καλείται όταν επιχειρείται εκχώρηση χαρακτηριστικού. Αυτό καλείται αντί για τον κανονικό μηχανισμό (δηλαδή αποθήκευση της τιμής στο λεξικό στιγμιοτύπου). Το name είναι το όνομα του χαρακτηριστικού, value είναι η τιμή που θα του εκχωρηθεί.

  Εάν η `__setattr__()` θέλει να εκχωρήσει σε ένα χαρακτηριστικό στιγμιοτύπου, θα πρέπει να καλέσει τη μέθοδο της βασικής κλάσης με το ίδιο όνομα, για παράδειγμα, `object.__setattr__(self, name, value)`.

  Για ορισμένες εκχωρήσεις ευαίσθητων χαρακτηριστικών, γίνεται raise μια auditing event `object.__setattr__` με ορίσματα `obj`, `name`, `value`.

object.__delattr__(self, name)

  Όπως η `__setattr__()` αλλά για διαγραφή χαρακτηριστικών αντί για ανάθεση. Αυτό θα πρέπει να εφαρμοστεί μόνο εάν το `del obj.name` έχει νόημα για το αντικείμενο.

  Για ορισμένες διαγραφές ευαίσθητων χαρακτηριστικών, κάνει raise ένα auditing event `object.__delattr__` με ορίσματα `obj` και `name`.

object.__dir__(self)

  Καλείται όταν η `dir()` καλείται στο αντικείμενο. Πρέπει να επιστραφεί ένα iterable. Η `dir()` μετατρέπει το iterable που επιστρέφεται σε λίστα και τον ταξινομεί.

#### 3.3.2.1. Προσαρμογή πρόσβασης χαρακτηριστικών module

Οι ειδικές ονομασίες `__getattr__` και `__dir__` μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την προσαρμογή της πρόσβασης στα χαρακτηριστικά του module. Η συνάρτηση `__getattr__` στο επίπεδο του module πρέπει να δέχεται ένα όρισμα, το οποίο είναι το όνομα ενός χαρακτηριστικού, και να επιστρέφει την υπολογισμένη τιμή ή να κάνει raise μια εξαίρεση `AttributeError`. Εάν ένα χαρακτηριστικό δεν βρεθεί σε ένα αντικείμενο module μέσω της κανονικής αναζήτησης, δηλαδή με τη μέθοδο `object.__getattribute__()`, τότε η μέθοδος `__getattr__` αναζητείται στο λεξικό `__dict__` του module πριν γίνει raise η εξαίρεση `AttributeError`. Αν βρεθεί, καλείται με το όνομα της ιδιότητας και το αποτέλεσμα επιστρέφεται.

Η συνάρτηση `__dir__` δεν πρέπει να δέχεται ορίσματα και να επιστρέφει μια επαναλαμβανόμενη σειρά συμβολοσειρών που αντιπροσωπεύει τα ονόματα που είναι προσβάσιμα στο module. Εάν υπάρχει, αυτή η συνάρτηση παρακάμπτει την τυπική αναζήτηση `dir()` σε ένα module.

Για μια πιο λεπτομερή προσαρμογή της συμπεριφοράς του module (ρύθμιση χαρακτηριστικών, ιδιοτήτων κλπ.), μπορεί κανείς να ορίσει το χαρακτηριστικό `__class__` ενός αντικειμένου module σε μια υποκλάση `types.ModuleType`. Για παράδειγμα:

    import sys
    from types import ModuleType

    class VerboseModule(ModuleType):
        def __repr__(self):
            return f'Verbose {self.__name__}'

        def __setattr__(self, attr, value):
            print(f'Setting {attr}...')
            super().__setattr__(attr, value)

    sys.modules[__name__].__class__ = VerboseModule

Σημείωση

Ο καθορισμός του module `__getattr__` και η ρύθμιση του module `__class__` επηρεάζουν μόνο τις αναζητήσεις που πραγματοποιούνται με χρήση της σύνταξης πρόσβασης χαρακτηριστικών – η απευθείας πρόσβαση στα καθολικά του module (είτε μέσω κώδικας εντός του module, είτε μέσω αναφοράς στο λεξικό καθολικών του module) δεν επηρεάζεται.

Άλλαξε στην έκδοση 3.5: Το χαρακτηριστικό `__class__` του module είναι πλέον εγγράψιμο.

Νέο στην έκδοση 3.7: Τα χαρακτηριστικά `__getattr__` και `__dir__` του module.

Δείτε επίσης

PEP 562 - Module __getattr__ και __dir__

  Περιγράφει τις συναρτήσεις `__getattr__` και `__dir__` σε modules.

#### 3.3.2.2. Υλοποίηση Περιγραφέων

The following methods only apply when an instance of the class containing the method (a so-called descriptor class) appears in an owner class (the descriptor must be in either the owner’s class dictionary or in the class dictionary for one of its parents). In the examples below, «the attribute» refers to the attribute whose name is the key of the property in the owner class” `__dict__`.

object.__get__(self, instance, owner=None)

  Καλείται για να ληφθεί η ιδιότητα της ιδιοκτήτρια κλάσης (πρόσβαση σε χαρακτηριστικό κλάσης) ή ενός στιγμιοτύπου αυτή της κλάση (πρόσβαση σε χαρακτηριστικό στιγμιοτύπου). Η προαιρετική παράμετρος owner είναι η ιδιοκτήτρια κλάση, ενώ η instance είναι το στιγμιότυπο μέσω της οποίας έγινε πρόσβαση στο χαρακτηριστικό, ή `None` όταν η πρόσβαση στο χαρακτηριστικό έγινε μέσω της owner.

  Αυτή η μέθοδος πρέπει να επιστρέφει την υπολογισμένη τιμή του χαρακτηριστικού ή να κάνει raise μια `AttributeError` εξαίρεση.

  Το PEP 252 ορίζει ότι η μέθοδος `__get__()` μπορεί να καλείται με ένα ή δύο ορίσματα. Οι ενσωματωμένοι περιγραφείς της Python υποστηρίζουν αυτή την προδιαγραφή∙ ωστόσο, είναι πιθανό κάποια εργαλεία τρίτων να έχουν περιγραφείς που απαιτούν και τα δύο ορίσματα. Η ενσωματωμένη υλοποίηση της Python για τη μέθοδο `__getattribute__()` περνάει πάντα και τα δύο ορίσματα, είτε είναι απαραίτητα είτε όχι.

object.__set__(self, instance, value)

  Καλείται για να οριστεί το χαρακτηριστικό σε ένα στιγμιότυπο instance της ιδιοκτήτρια κλάσης σε μια νέα τιμή, value.

  Σημείωση, η προσθήκη της `__set__()` ή `__delete__()` αλλάζει το είδος του περιγραφέα σε έναν «περιγραφέα δεδομένων». Δείτε το Κλήση Descriptors για περισσότερες λεπτομέρειες.

object.__delete__(self, instance)

  Καλείται για να διαγραφεί το χαρακτηριστικό σε ένα στιγμιότυπο instance της ιδιοκτήτρια κλάσης.

Τα στιγμιότυπα περιγραφέων μπορείς επίσης να έχουν διαθέσιμο το χαρακτηριστικό `__objclass__`:

object.__objclass__

  Το χαρακτηριστικό `__objclass__` ερμηνεύεται από το module `inspect` ως ένδειξη κλάσης στην οποία ορίστηκε το αντικείμενο (η κατάλληλη ρύθμιση αυτής μπορεί να βοηθήσει στην ανάκτηση πληροφοριών κατά την εκτέλεση για δυναμικά χαρακτηριστικά κλάσεων). Για αυτά που μπορούν να κληθούν, μπορεί να υποδεικνύει ότι ένα στιγμιότυπο του δεδομένου τύπου (ή μιας υποκλάσης του) αναμένεται ή απαιτείται ως το πρώτο όρισμα θέσεως (για παράδειγμα, η CPython θέτει αυτήν την ιδιότητα για μη δεσμευμένες μεθόδους που έχουν υλοποιηθεί σε C).

#### 3.3.2.3. Κλήση Descriptors

Γενικά, ένας descriptor είναι ένα χαρακτηριστικό αντικειμένου με «συμπεριφορά δέσμευσης», δηλαδή μια ιδιότητα της οποίας η πρόσβαση έχει παρακαμφθεί μέσω μεθόδων του πρωτοκόλλου περιγραφέα `__get__()`, `__set__()`, και `__delete__()`. Αν οποιαδήποτε από αυτές τις μεθόδους έχει οριστεί για ένα αντικείμενο, τότε το αντικείμενο αυτό θεωρείται descriptor.

Η προεπιλεγμένη συμπεριφορά για την πρόσβαση χαρακτηριστικών είναι η ανάκτηση, ο ορισμός, ή η διαγραφή του χαρακτηριστικού από το λεξικό ενός αντικειμένου. Για παράδειγμα, το `a.x` έχει μια αλυσίδα αναζήτησης που ξεκινά με `a.__dict__['x']`, στη συνέχεια με `type(a).__dict__['x']` και συνεχίζει στις βασικές κατηγορίες του `type(a)` εξαιρουμένων των μετακλάσεων.

Ωστόσο, εάν η τιμή αναζήτησης είναι ένα αντικείμενο που ορίζει μία από τις μεθόδους περιγραφής, τότε η Python μπορεί να παρακάμψει την προεπιλεγμένη συμπεριφορά και να επικαλεστεί τη μέθοδο περιγραφής. Το πού συμβαίνει αυτό στην αλυσίδα προτεραιότητας εξαρτάται από το ποιες μέθοδοι περιγραφής ορίστηκαν και πώς ονομάστηκαν.

Το σημείο εκκίνηση για την επίκληση του περιγραφέα είναι ένα δεσμευτικό, `a.x`. Ο τρόπος συναρμολόγησης των ορισμάτων εξαρτάται από το `a`:

Απευθείας Κλήση

  Η απλούστερη και λιγότερο συνηθισμένη κλήση είναι όταν ο κωδικός χρήστη καλεί απευθείας μια μέθοδο περιγραφής: `x.__get__(a)`.

Δέσμευση Στιγμιοτύπου

  Εάν δεσμεύεται σε ένα στιγμιότυπο αντικειμένου, το `a.x` μετατρέπεται στην κλήση: `type(a).__dict__['x'].__get__(a, type(a))`.

Δέσμευση Κλάσης

  Εάν δεσμεύεται σε μια κλάση, το `A.x` μετατρέπεται στην κλήση: `A.__dict__['x'].__get__(None, A)`.

Υπερ-Δέσμευση

  Μια διακεκομμένη αναζήτηση όπως `super(A, a).x` αναζητά το `a.__class__.__mro__` για μια βασική κλάση `B` μετά το `A` και, στη συνέχεια, επιστρέφει το `B.__dict__['x'].__get__(a, A)`. Εάν δεν είναι περιγραφέας, το `x` επιστρέφεται αμετάβλητο.

Για δεσμεύσεις στιγμιοτύπου, η προτεραιότητα της κλήση του περιγραφέα εξαρτάται από το ποιες μέθοδοι περιγραφέα έχουν οριστεί. Ένα περιγραφέας μπορεί να ορίσει οποιονδήποτε συνδυασμό των `__get__()`, `__set__()` και `__delete__()`. Αν δεν ορίσει τη μέθοδο `__get__()`, τότε η πρόσβαση στην ιδιότητα θα επιστρέψει το ίδιο το αντικείμενο του περιγραφέα, εκτός αν υπάρχει τιμή στο λεξικό στιγμιοτύπου του αντικειμένου. Αν ο περιγραφέας ορίζει τη μέθοδο `__set__()` και/ή `__delete__()`, θεωρείται περιγραφέας δεδομένων∙ αν δεν ορίζει καμία από τις δύο, είναι μη-περιγραφέας δεδομένων. Συνήθως, οι περιγραφείς δεδομένων ορίζουν και τις δύο `__get__()` και `__set__()`, ενώ οι μη-περιγραφείς δεδομένων έχουν μόνο τη μέθοδο `__get__()`. Οι περιγραφείς δεδομένων που έχουν ορίσει `__get__()` και `__set__()` (και/ή `__delete__()`) υπερισχύουν πάντα από έναν επαναπροσδιορισμό στο λεξικό στιγμιοτύπου. Αντίθετα, οι μη περιγραφείς δεδομένων μπορούν να παρακαμφθούν από στιγμιότυπα.

Οι μέθοδοι Python (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι διακοσμημένες με `@staticmethod` και `@classmethod`) υλοποιούνται ως περιγραφέα χωρίς δεδομένα. Αντίστοιχα, τα στιγμιότυπα μπορούν να επαναπροσδιορίσουν και να παρακάμψουν μεθόδους. Αυτό επιτρέπει σε μεμονωμένα στιγμιότυπα να αποκτήσουν συμπεριφορές που διαφέρουν από άλλα στιγμιότυπα της ίδιας κλάσης.

Η συνάρτηση `property()` υλοποιείται ως περιγραφέας δεδομένων. Συνεπώς, οι περιπτώσεις δεν μπορούν να παρακάμψουν τη συμπεριφορά μιας ιδιότητας.

#### 3.3.2.4. __slots__

Το __slots__ μας επιτρέπει να δηλώνουμε ρητά τα μέλη δεδομένων (όπως ιδιότητες) και να αρνηθούμε τη δημιουργία των `__dict__` και __weakref__ (εκτός εάν δηλώνεται ρητά στο __slots__ ή είναι διαθέσιμο σε έναν γονέα.)

Ο χώρος που εξοικονομείται χρησιμοποιώντας `__dict__` μπορεί να είναι σημαντικός. Η ταχύτητα αναζήτησης χαρακτηριστικών μπορεί επίσης να βελτιωθεί σημαντικά.

object.__slots__

  Σε αυτήν την μεταβλητή κλάσης μπορεί να εκχωρηθεί μια συμβολοσειρά, iterable ή ακολουθία συμβολοσειρών με ονόματα μεταβλητών που χρησιμοποιούνται από στιγμιότυπα. Το __slots__ διατηρεί χώρο για τις δηλωμένες μεταβλητές και αποτρέπει την αυτόματη δημιουργία των `__dict__` και __weakref__ για κάθε περίπτωση.

Σημειώσεις σχετικά με τη χρήση __slots__:

- Όταν γίνεται κληρονομιά από μια κλάση χωρίς __slots__, το χαρακτηριστικό `__dict__` και __weakref__ των στιγμιοτύπων θα είναι πάντα προσβάσιμο.

- Χωρίς μια μεταβλητή `__dict__`, τα στιγμιότυπα δεν μπορούν να αντιστοιχιστούν σε νέες μεταβλητές που δεν αναφέρονται στον ορισμό __slots__. Οι προσπάθειες αντιστοίχισης σε ένα όνομα μεταβλητής εκτός λίστας κάνουν raise τη `AttributeError`. Εάν είναι επιθυμητή η δυναμική αντιστοίχιση νέων μεταβλητών, τότε προσθέστε το `'__dict__'` στην ακολουθία συμβολοσειρών στη δήλωση __slots__.

- Χωρίς μια μεταβλητή __weakref__ για κάθε στιγμιότυπο, οι κλάσεις που ορίζουν __slots__ δεν υποστηρίζουν `weak references` στα στιγμιότυπα τους. Εάν απαιτείται αδύναμη υποστήριξη για αδύναμες αναφορές, τότε προσθέστε το `'__weakref__'` στην ακολουθία των συμβολοσειρών στη δήλωση των __slots__.

- Τα __slots__ υλοποιούνται σε επίπεδα κλάσης με τη δημιουργία descriptors για κάθε όνομα μεταβλητής. Ως ένα αποτέλεσμα, οι ιδιότητες της κλάσης δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ορίσουν προεπιλεγμένες τιμές για μεταβλητές στιγμιοτύπων που έχουν δηλωθεί μέσω __slots__ ∙ διαφορετικά, το χαρακτηριστικό της κλάσης θα αντικαθιστούσε την ανάθεση του descriptor.

- The action of a __slots__ declaration is not limited to the class where it is defined. __slots__ declared in parents are available in child classes. However, child subclasses will get a `__dict__` and __weakref__ unless they also define __slots__ (which should only contain names of any additional slots).

- Αν μια κλάση ορίσει ένα slot που έχει ήδη οριστεί σε μια γονική κλάση, τότε η μεταβλητή στιγμιοτύπου που ορίζεται από το slot της γονικής κλάσης γίνεται μη προσβάσιμη (εκτός αν ανακτηθεί απευθείας ο descriptor της από τη γονική κλάση). Αυτό καθιστά το νόημα του προγράμματος ασαφές. Στο μέλλον, μπορεί να προστεθεί έλεγχος που να αποτρέπει κάτι τέτοιο.

- Θα γίνει raise `TypeError` αν οριστούν μη κενά __slots__ σε μια κλάση που προέρχεται από έναν `"variable-length" ενσωματωμένο τύπο`, όπως οι `int`, `bytes`, και `tuple`.

- Οποιαδήποτε μη συμβολοσειρά iterable μπορεί να εκχωρηθεί σε __slots__.

- Αν χρησιμοποιηθεί μια `dictionary` για την ανάθεση των __slots__, τα κλειδιά του λεξικού θα χρησιμοποιηθούν ως ονόματα των slots. Οι τιμές του λεξικού μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παρέχουν τεκμηρίωση (docstrings) για κάθε ιδιότητα ξεχωριστά, η οποία θα αναγνωρίζεται από τη συνάρτηση `inspect.getdoc()` και θα εμφανίζεται στην έξοδο της `help()`.

- `__class__` assignment works only if both classes have the same __slots__.

- Το Multiple inheritance με πολλαπλές γονικές κλάσεις που χρησιμοποιούν __slots__ μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αλλά επιτρέπεται μόνο ένας γονέας να έχει ορίσει ιδιότητες μέσω των slots (οι υπόλοιπες γονικές κλάσεις πρέπει να έχουν κενή διάταξη slots) - παραβιάσεις αυτού κάνουν raise `TypeError`.

- Εάν χρησιμοποιείται ένας iterator για __slots__ τότε δημιουργείται ένας descriptor για κάθε μία από τις τιμές του iterator. Ωστόσο, το χαρακτηριστικό __slots__ θα είναι ένας κενός iterator.

### 3.3.3. Προσαρμογή δημιουργίας κλάσης

Όποτε μια κλάση κληρονομεί από μια άλλη κλάση, τη `__init_subclass__()` καλείται μια γονική κλάση. Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν να γραφτούν κλάσεις που αλλάζουν τη συμπεριφορά των υποκλάσεων. Αυτό σχετίζεται στενά με τους decorators των κλάσεων, αλλά όπου οι decorators κλάσεων επηρεάζουν μόνο τη συγκεκριμένη κλάση στην οποία εφαρμόζονται, το `__init_subclass__` ισχύει αποκλειστικά για μελλοντικές υποκλάσεις της κλάσης που ορίζουν τη μέθοδο.

classmethod object.__init_subclass__(cls)

  Αυτή η μέθοδος καλείται κάθε φορά που η κλάση περιέχει υποκλάση. Το cls είναι τότε η νέα υποκλάση. Εάν οριστεί ως μια κανονική μέθοδος στιγμιοτύπου, αυτή η μέθοδος μετατρέπεται σιωπηρά σε μέθοδο κλάσης.

  Τα ορίσματα λέξεων-κλειδιών που δίνονται σε μια νέα κλάση μεταβιβάζονται στη `__init_subclass__`. Για συμβατότητα με άλλες κλάσεις που χρησιμοποιούν `__init_subclass__`, θα πρέπει να αφαιρεθούν τα απαραίτητα ορίσματα λέξεων-κλειδιών και να περάσουν τα άλλα στη βασική κλάση, όπως στο:

      class Philosopher:
          def __init_subclass__(cls, /, default_name, **kwargs):
              super().__init_subclass__(**kwargs)
              cls.default_name = default_name

      class AustralianPhilosopher(Philosopher, default_name="Bruce"):
          pass

  Η προεπιλεγμένη υλοποίηση `object.__init_subclass__` δεν κάνει τίποτα, αλλά δημιουργεί ένα σφάλμα εάν καλείται με οποιαδήποτε ορίσματα.

  Σημείωση

  Η υπόδειξη μετακλάσης `metaclass` καταναλώνεται από τα υπόλοιπα μηχανήματα τύπου και δεν μεταβιβάζεται ποτέ στις υλοποιήσεις `__init_subclass__`. Η πραγματική μετακλάση (και όχι η ρητή υπόδειξη) μπορεί να προσπελαστεί ως `type(cls)`.

  Νέο στην έκδοση 3.6.

Όταν δημιουργείται μια κλάση, η `type.__new__()` σαρώνει τις μεταβλητές κλάσης και πραγματοποιεί επανάκληση σε εκείνες με ένα `__set_name__()` hook.

object.__set_name__(self, owner, name)

  Καλείται αυτόματα τη στιγμή που δημιουργείται η ιδιοκτήτρια κλάση owner. Το αντικείμενο έχει εκχωρηθεί στο name σε αυτήν την κλάση:

      class A:
          x = C()  # Automatically calls: x.__set_name__(A, 'x')

  Εάν η μεταβλητή κλάσης εκχωρηθεί μετά τη δημιουργία της κλάσης, η `__set_name__()` δεν θα κληθεί αυτόματα. Εάν χρειάζεται, η `__set_name__()` μπορεί να κληθεί απευθείας:

      class A:
         pass

      c = C()
      A.x = c                  # The hook is not called
      c.__set_name__(A, 'x')   # Manually invoke the hook

  Δείτε το Δημιουργία αντικειμένου κλάσης για περισσότερες λεπτομέρειες.

  Νέο στην έκδοση 3.6.

#### 3.3.3.1. Μετα-κλάσεις

Από προεπιλογή, οι κλάσεις κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας `type()`. Το σώμα κλάσης εκτελείται σε νέο χώρο ονομάτων και το όνομα της κλάσης συνδέεται τοπικά με το αποτέλεσμα του `type(name, bases, namespace)`.

Η διαδικασία δημιουργία κλάσης μπορεί να προσαρμοστεί μεταβιβάζοντας το όρισμα λέξης-κλειδιού `metaclass` στη γραμμή ορισμού κλάσης ή κληρονομώντας από μια υπάρχουσα κλάση που περιλάμβανε ένα τέτοιο όρισμα. Στο παρακάτω παράδειγμα, τόσο το `MyClass` και `MySubclass` είναι περιπτώσεις του `Meta`:

    class Meta(type):
        pass

    class MyClass(metaclass=Meta):
        pass

    class MySubclass(MyClass):
        pass

Οποιαδήποτε άλλα ορίσματα λέξης-κλειδιού που καθορίζονται στον ορισμό κλάσης μεταβιβάζονται σε όλες τις λειτουργίες μετακλάσης που περιγράφονται παρακάτω.

Όταν εκτελείται ένας ορισμός κλάσης, εμφανίζονται τα ακόλουθα βήματα:

- Οι εγγραφές MRO επιλύονται∙

- καθορίζεται η κατάλληλη μετακλάση∙

- προετοιμάζεται ο χώρος ονομάτων της κλάσης∙

- εκτελείται το σώμα της κλάσης∙

- δημιουργείται το αντικείμενο της κλάσης.

#### 3.3.3.2. Επίλυση εγγραφών MRO

object.__mro_entries__(self, bases)

  Εάν μια βάση που εμφανίζεται σε ένα ορισμό κλάσης δεν είναι ένα στιγμιότυπο της `type`, τότε γίνεται αναζήτηση στη βάση μιας `__mro_entries__()` μεθόδου. Εάν βρεθεί μια μέθοδος `__mro_entries__()`, η βάση αντικαθίσταται με το αποτέλεσμα μιας κλήσης στο `__mro_entries__()` κατά τη δημιουργία της κλάσης. Η μέθοδος καλείται με την αρχική πλειάδα βάσεων μεταβιβασμένη στην παράμετρο bases και πρέπει να επιστρέψει μια πλειάδα κλάσεων που θα χρησιμοποιηθούν αντί για τη βάση. Η πλειάδα που επιστράφηκε μπορεί να είναι κενή: σε αυτές τις περιπτώσεις, η αρχική βάση αγνοείται.

Δείτε επίσης

`types.resolve_bases()`

  Επιλύστε δυναμικά βάσεις που δεν είναι στιγμιότυπα του `type`.

PEP 560

  Βασική υποστήριξη για modules τύπων και γενικούς τύπους.

#### 3.3.3.3. Προσδιορισμός της κατάλληλης μετακλάσης

Η κατάλληλη μετακλάση για έναν ορισμό κλάσης καθορίζεται ως εξής:

- εάν δεν δίνονται βάσεις και καμία ρητή μετακλάση, τότε χρησιμοποιείται η `type()` ∙

- εάν δοθεί μια ρητή μετακλάση και δεν είναι ένα στιγμιότυπο της `type()`, τότε χρησιμοποιείται απευθείας ως μετακλάση∙

- εάν ένα στιγμιότυπο της `type()` δίνεται ως ρητή μετακλάση ή ορίζονται βάσεις, τότε χρησιμοποιείται η πιο παραγόμενη μετακλάση.

Η πιο παραγόμενη μετακλάση επιλέγεται από τη ρητά καθορισμένη μετακλάση (εάν υπάρχει) και τις μετακλάσεις (δηλαδή `type(cls)`) όλων των καθορισμένων βασικών κλάσεων. Η πιο παραγόμενη μετακλάση είναι αυτή που είναι υπο-τύπος όλων αυτών των υποψήφιων μετακλάσεων. Εάν καμία από τις υποψήφιες μετακλάσεις δεν πληροί αυτό το κριτήριο, τότε ο ορισμός της κλάσης θα αποτύχει με `TypeError`.

#### 3.3.3.4. Προετοιμασία του χώρου ονομάτων της κλάσης

Μόλις εντοπιστεί η κατάλληλη μετακλάση, τότε προετοιμάζεται ο χώρος ονομάτων της κλάσης. Εάν η μετακλάση έχει ένα χαρακτηριστικό `__prepare__`, ονομάζεται `namespace = metaclass.__prepare__(name, bases, **kwds)` (όπου τα πρόσθετα ορίσματα λέξης-κλειδιού, εάν υπάρχουν, προέρχονται από τον ορισμό της κλάσης). Η μέθοδος `__prepare__` θα πρέπει να υλοποιηθεί ως μέθοδος `classmethod`. Ο χώρος ονομάτων που επιστρέφεται από το `__prepare__` μεταβιβάζεται στο `__new__`, αλλά όταν δημιουργείται το τελικό αντικείμενο κλάσης, ο χώρος ονομάτων αντιγράφεται σε ένα νέο `dict`.

Εάν η μετακλάση δεν έχει χαρακτηριστικό `__prepare__`, τότε ο χώρος ονομάτων κλάσης αρχικοποιείται ως κενή ταξινομημένη αντιστοίχιση.

Δείτε επίσης

PEP 3115 - Μετακλάσεις στην Python 3000

  Παρουσιάστηκε το άγκιστρο χώρου ονομάτων `__prepare__`

#### 3.3.3.5. Εκτέλεση του σώματος της κλάσης

Το σώμα της κλάσης εκτελείται (περίπου) ως `exec(body, globals(), namespace)`. Η βασική διαφορά από μια κανονική κλήση στην `exec()` είναι ότι το λεξικό πεδίο εφαρμογής επιτρέπει στο σώμα της κλάσης (συμπεριλαμβανομένων οποιωνδήποτε μεθόδων) να παραπέμπει σε ονόματα από το τρέχον και το εξωτερικό πεδίο εφαρμογής όταν ο ορισμός κλάσης εμφανίζεται μέσα σε μια συνάρτηση.

Ωστόσο, ακόμα και όταν ο ορισμός της κλάσης εμφανίζεται μέσα στη συνάρτηση, οι μέθοδοι που ορίζονται μέσα στην κλάση εξακολουθούν να μην μπορούν να δουν ονόματα που ορίζονται στο πεδίο της κλάσης. Οι μεταβλητές κλάσης πρέπει να είναι προσβάσιμες μέσω της πρώτης παραμέτρου των μεθόδων στιγμιοτύπου ή κλάσης ή μέσω της σιωπηρής αναφοράς `__class__` με λεξικό που περιγράφεται στην επόμενη ενότητα.

#### 3.3.3.6. Δημιουργία αντικειμένου κλάσης

Μόλις ο χώρος ονομάτων της κλάσης έχει συμπληρωθεί εκτελώντας το σώμα της κλάσης, το αντικείμενο της κλάσης δημιουργείται καλώντας `metaclass(name, bases, namespace, **kwds)` (οι πρόσθετε λέξεις-κλειδιά που μεταβιβάζονται εδώ είναι οι ίδιες με αυτές που διαβιβάζονται στο `__prepare__`).

Αυτό το αντικείμενο κλάσης είναι αυτό που θα αναφέρεται με τη μορφή μηδενικού ορίσματος του `super()`. Το `__class__` είναι μια σιωπηρή αναφορά κλεισίματος που δημιουργείται από τον μεταγλωττιστή εάν οποιεσδήποτε μέθοδοι σε ένα σώμα κλάσης αναφέρονται είτε σε `__class__` είτε σε `super`. Αυτό επιτρέπει στη μορφή μηδενικού ορίσματος του `super()` να προσδιορίζει σωστά την κλάση που ορίζεται με βάση το λεξικό πεδίο εφαρμογής, ενώ η κλάση ή το παράδειγμα που χρησιμοποιήθηκε για την πραγματοποίηση της τρέχουσας κλήσης προσδιορίζεται με βάση το πρώτο όρισμα που μεταβιβάστηκε στη μέθοδο.

Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Στη CPython 3.6 και μεταγενέστερα, το κελί `__class__` μεταβιβάζεται στην μετακλάση ως μια καταχώρηση `__classcell__` στον χώρο ονομάτων της κλάσης. Εάν υπάρχει, αυτό πρέπει να διαδοθεί μέχρι την κλήση `type.__new__`, προκειμένου η κλάση να έχει ως αποτέλεσμα να αρχικοποιηθεί σωστά ώστε να γίνει σωστά. Αν δεν το κάνετε αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μια `RuntimeError` στην Python 3.8.

Κατά τη χρήση της προεπιλεγμένης μετακλάσης `type` ή οποιασδήποτε μετακλάσης που τελικά καλεί `type.__new__`, τα ακόλουθα πρόσθετα βήματα προσαρμογής καλούνται μετά τη δημιουργία του αντικείμενου κλάσης:

1. Η μέθοδος `type.__new__` συλλέγει όλα τα χαρακτηριστικά στον χώρο ονομάτων της κλάσης που ορίζουν μια μέθοδο `__set_name__()` ∙

2. Αυτές οι μέθοδοι `__set_name__` καλούνται με την κλάση που ορίζεται και το εκχωρημένο όνομα του συγκεκριμένου χαρακτηριστικού∙

3. Το άγκιστρο `__init_subclass__()` καλείται στον άμεσο γονέα της νέας κλάσης στη σειρά ανάλυσης της μεθόδου.

Αφού δημιουργηθεί το αντικείμενο κλάσης, μεταβιβάζεται στους decorators κλάσης που περιλαμβάνονται στον ορισμό της κλάσης (εάν υπάρχει) και το αντικείμενο που προκύπτει δεσμεύεται στον τοπικό χώρο ονομάτων ως η καθορισμένη κλάση.

When a new class is created by `type.__new__`, the object provided as the namespace parameter is copied to a new ordered mapping and the original object is discarded. The new copy is wrapped in a read-only proxy, which becomes the `__dict__` attribute of the class object.

Δείτε επίσης

PEP 3135 - Νέο super

  Περιγράφει την σιωπηρή αναφορά κλεισίματος `__class__`

#### 3.3.3.7. Χρήσεις για μετακλάσεις

Οι πιθανές χρήσεις για μετακλάσεις είναι απεριόριστες. Ορισμένες ιδέες που έχουν διερευνηθεί περιλαμβάνουν το enum, την καταγραφή, τον έλεγχο διεπαφής, την αυτόματα ανάθεση την αυτόματη δημιουργία ιδιοτήτων, τους διακομιστές μεσολάβησης, τα πλαίσια και το αυτόματο κλείδωμα/συγχρονισμό πόρων.

### 3.3.4. Προσαρμογή ελέγχων παρουσίας και υποκλάσης

Οι ακόλουθες μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την παράκαμψη της προεπιλεγμένης συμπεριφοράς των ενσωματωμένων συναρτήσεων `isinstance()` και `issubclass()`.

Συγκεκριμένα, η μετακλάση `abc.ABCMeta` υλοποιεί αυτές τις μεθόδους προκειμένου να επιτρέψει την προσθήκη Αφηρημένων Βασικών Κλάσεων (ABCs) ως «εικονικές βασικές κλάσεις» σε οποιαδήποτε κλάση ή τύπο (συμπεριλαμβανομένων των ενσωματωμένων τύπων), συμπεριλαμβανομένων άλλων ABCs.

class.__instancecheck__(self, instance)

  Επιστρέφετε true εάν το instance θα πρέπει να θεωρείται ένα (άμεσο ή έμμεσο) στιγμιότυπο της class. Εάν ορίζεται, καλείται να υλοποιήσει `isinstance(instance, class)`.

class.__subclasscheck__(self, subclass)

  Επιστρέφετε true εάν η subclass πρέπει να θεωρείται μια (άμεση ή έμμεση) υποκλάση της class. Εάν ορίζεται, καλείται να υλοποιήσει `issubclass(subclass, class)`.

Λάβετε υπόψη ότι αυτές οι μέθοδοι αναζητούνται στον τύπο (μετακλάση) μιας κλάσης. Δεν μπορούν να οριστούν ως μέθοδοι κλάσης στην πραγματική κλάση. Αυτό είναι σύμφωνο με την αναζήτηση ειδικών μεθόδων που καλούνται σε στιγμιότυπα, μόνο σε αυτήν την περίπτωση το ίδιο στιγμιότυπο είναι μια κλάση.

Δείτε επίσης

PEP 3119 - Εισάγοντας τις Αφηρημένες Βασικές Κλάσεις

  Includes the specification for customizing `isinstance()` and `issubclass()` behavior through `__instancecheck__()` and `__subclasscheck__()`, with motivation for this functionality in the context of adding Abstract Base Classes (see the `abc` module) to the language.

### 3.3.5. Εξομοίωση γενικών τύπων

Όταν χρησιμοποιείτε το type annotations, είναι συχνά χρήσιμο να παραμετροποιήσετε έναν generic type χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό σε αγκύλες της Python. Για παράδειγμα, το annotation `list[int]` μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποδηλώσει μια `list` στην οποία όλα τα στοιχεία της κλάσης είναι τύπου `int`.

Δείτε επίσης

PEP 484 - Τύπος Hints

  Εισάγοντας το πλαίσιο της Python για τύπους annotations

Generic Alias Types

  Τεκμηρίωση για αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν παραμετροποιημένες γενικές κλάσεις

Generics, user-defined generics και `typing.Generic`

  Τεκμηρίωση για τον τρόπο υλοποίησης γενικών κλάσεων που μπορούν να παραμετροποιηθούν κατά το χρόνο εκτέλεσης και να κατανοηθούν από στατικούς ελεγκτές τύπων.

Μια κλάση γενικά μπορεί να παραμετροποιηθεί μόνο εάν ορίζει την ειδική μέθοδο κλάσης `__class_getitem__()`.

classmethod object.__class_getitem__(cls, key)

  Επιστρέφετε ένα αντικείμενο που αντιπροσωπεύει την εξειδίκευση μιας γενικής κλάσης κατά ορίσματα τύπου που βρίσκονται στο key.

  Όταν ορίζεται σε μια κλάση, το `__class_getitem__()` είναι αυτόματα μέθοδος κλάσης. Ως εκ τούτου, δεν χρειάζεται να γίνει decorated με `@classmethod` όταν ορίζεται.

#### 3.3.5.1. Ο σκοπός του __class_getitem__

Ο σκοπός της `__class_getitem__()` είναι να επιτρέψει την παραμετροποίηση χρόνου εκτέλεσης των γενικών κλάσεων τυπικής βιβλιοθήκης προκειμένου να εφαρμοστούν πιο εύκολα type hints σε αυτές τις κλάσεις.

Για να εφαρμόσουν προσαρμοσμένες γενικές κλάσεις που μπορούν να παραμετροποιηθούν κατά το χρόνο εκτέλεσης και να κατανοηθούν από στατικούς ελεγκτές τύπων, οι χρήστες θα πρέπει είτε να κληρονομήσουν από μια τυπική κλάση βιβλιοθήκης που ήδη υλοποιεί τη `__class_getitem__()`, είτε να κληρονομήσουν από την `typing.Generic`, η οποία έχει τη δική της υλοποίηση του `__class_getitem__()`.

Προσαρμοσμένες υλοποιήσεις της `__class_getitem__()` σε κλάσεις που ορίζονται εκτός της τυπικής βιβλιοθήκης ενδέχεται να μην είναι κατανοητές από ελεγκτές τύπων τρίτου μέρους, όπως το mypy. Η χρήση `__class_getitem__()` σε οποιαδήποτε κλάση για άλλους σκοπούς εκτός από την υπόδειξη τύπων δεν ενθαρρύνεται.

#### 3.3.5.2. __class_getitem__ έναντι __getitem__

Συνήθως, η subscription ενός αντικειμένου που χρησιμοποιεί αγκύλες θα καλεί τη μέθοδο του στιγμιοτύπου `__getitem__()` που ορίζεται στην κλάση του αντικειμένου. Ωστόσο, εάν το αντικείμενο που εγγράφεται είναι το ίδιο μια κλάση, η μέθοδος της κλάσης `__class_getitem__()` μπορεί να κληθεί αντί να γίνει. Το `__class_getitem__()` θα πρέπει να επιστρέψει ένα αντικείμενο GenericAlias, εάν έχει οριστεί σωστά.

Παρουσιάζεται με το expression `obj[x]`, ο διερμηνέας Python ακολουθεί κάτι σαν την ακόλουθη διαδικασία για να αποφασίσει εάν θα πρέπει να κληθεί `__getitem__()` ή `__class_getitem__()`:

    from inspect import isclass

    def subscribe(obj, x):
        """Return the result of the expression 'obj[x]'"""

        class_of_obj = type(obj)

        # If the class of obj defines __getitem__,
        # call class_of_obj.__getitem__(obj, x)
        if hasattr(class_of_obj, '__getitem__'):
            return class_of_obj.__getitem__(obj, x)

        # Else, if obj is a class and defines __class_getitem__,
        # call obj.__class_getitem__(x)
        elif isclass(obj) and hasattr(obj, '__class_getitem__'):
            return obj.__class_getitem__(x)

        # Else, raise an exception
        else:
            raise TypeError(
                f"'{class_of_obj.__name__}' object is not subscriptable"
            )

Στην Python, όλες οι κλάσεις είναι οι ίδιες παρουσίες άλλων κλάσεων. Η κλάση μιας κλάσης είναι γνωστή ως metaclass αυτής της κλάσης, και οι περισσότερες κλάσεις έχουν ως μετακλάση την κλάση `type`. Η `type` δεν ορίζει το `__getitem__()`, πράγμα που σημαίνει ότι εκφράσεις όπως `list[int]`, `dict[str, float]` και `tuple[str, bytes]` έχουν ως αποτέλεσμα την κλήση της `__class_getitem__()`:

    >>> # list has class "type" as its metaclass, like most classes:
    >>> type(list)
    <class 'type'>
    >>> type(dict) == type(list) == type(tuple) == type(str) == type(bytes)
    True
    >>> # "list[int]" calls "list.__class_getitem__(int)"
    >>> list[int]
    list[int]
    >>> # list.__class_getitem__ returns a GenericAlias object:
    >>> type(list[int])
    <class 'types.GenericAlias'>

Ωστόσο, εάν μια κλάση έχει μια προσαρμοσμένη μετακλάση που ορίζει `__getitem__()`, η εγγραφή στην κλάση μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική συμπεριφορά. Ένα παράδειγμα αυτού μπορεί να βρεθεί στο module `__getitem__()`:

    >>> from enum import Enum
    >>> class Menu(Enum):
    ...     """A breakfast menu"""
    ...     SPAM = 'spam'
    ...     BACON = 'bacon'
    ...
    >>> # Enum classes have a custom metaclass:
    >>> type(Menu)
    <class 'enum.EnumMeta'>
    >>> # EnumMeta defines __getitem__,
    >>> # so __class_getitem__ is not called,
    >>> # and the result is not a GenericAlias object:
    >>> Menu['SPAM']
    <Menu.SPAM: 'spam'>
    >>> type(Menu['SPAM'])
    <enum 'Menu'>

Δείτε επίσης

PEP 560 - Βασική υποστήριξη για module πληκτρολόγησης και γενικούς τύπους

  Παρουσίαση της `__class_getitem__()`, και περιγραφή του πότε ένα subscription έχει ως αποτέλεσμα την κλήση `__class_getitem__()` αντί για `__getitem__()`

### 3.3.6. Εξομοίωση αντικειμένων με δυνατότητα κλήσης

object.__call__(self[, args...])

  Called when the instance is «called» as a function; if this method is defined, `x(arg1, arg2, ...)` roughly translates to `type(x).__call__(x, arg1, ...)`.

### 3.3.7. Εξομοίωση τύπων κοντέινερ

The following methods can be defined to implement container objects. Containers usually are sequences (such as `lists` or `tuples`) or mappings (like `dictionaries`), but can represent other containers as well. The first set of methods is used either to emulate a sequence or to emulate a mapping; the difference is that for a sequence, the allowable keys should be the integers k for which `0 <= k < N` where N is the length of the sequence, or `slice` objects, which define a range of items. It is also recommended that mappings provide the methods `keys()`, `values()`, `items()`, `get()`, `clear()`, `setdefault()`, `pop()`, `popitem()`, `copy()`, and `update()` behaving similar to those for Python’s standard `dictionary` objects. The `collections.abc` module provides a `MutableMapping` abstract base class to help create those methods from a base set of `__getitem__()`, `__setitem__()`, `__delitem__()`, and `keys()`. Mutable sequences should provide methods `append()`, `count()`, `index()`, `extend()`, `insert()`, `pop()`, `remove()`, `reverse()` and `sort()`, like Python standard `list` objects. Finally, sequence types should implement addition (meaning concatenation) and multiplication (meaning repetition) by defining the methods `__add__()`, `__radd__()`, `__iadd__()`, `__mul__()`, `__rmul__()` and `__imul__()` described below; they should not define other numerical operators. It is recommended that both mappings and sequences implement the `__contains__()` method to allow efficient use of the `in` operator; for mappings, `in` should search the mapping’s keys; for sequences, it should search through the values. It is further recommended that both mappings and sequences implement the `__iter__()` method to allow efficient iteration through the container; for mappings, `__iter__()` should iterate through the object’s keys; for sequences, it should iterate through the values.

object.__len__(self)

  Καλείται για την υλοποίηση της ενσωματωμένης συνάρτησης `len()`. Θα πρέπει να επιστρέψει το μήκος του αντικειμένου, ένας ακέραιος αριθμός `>=` 0. Επίσης, ένα αντικείμενο που δεν ορίζει μια μέθοδο `__bool__()` και του οποίου η μέθοδος `__len__()` επιστρέφει μηδέν, θεωρείται ψευδές σε ένα Boolean περιβάλλον.

  Λεπτομέρεια υλοποίησης CPython: Στο CPython, το μήκος απαιτείται να είναι το πολύ `sys.maxsize`. Εάν το μήκος είναι μεγαλύτερο από `sys.maxsize` ορισμένες δυνατότητες (όπως `len()`) ενδέχεται να αυξήσουν το `OverflowError`. Για να αποφευχθεί να γίνει raise `OverflowError` από τον έλεγχο τιμής αλήθειας, ένα αντικείμενο πρέπει να ορίσει μια μέθοδο `__bool__()`.

object.__length_hint__(self)

  Καλείται για υλοποίηση `operator.length_hint()`. Θα πρέπει να επιστρέψει ένα εκτιμώμενο μήκος για το αντικείμενο (το οποίο μπορεί να είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από το πραγματικό μήκος). Το μήκος πρέπει να είναι ένας ακέραιος αριθμός `>=` 0. Η τιμή επιστροφής μπορεί επίσης να είναι `NotImplemented`, η οποία αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο σαν να μην υπήρχε καθόλου η μέθοδος `__length_hint__`. Αυτή η μέθοδος είναι καθαρά βελτιστοποίηση και δεν απαιτείται ποτέ για ορθότητα.

  Νέο στην έκδοση 3.4.

Σημείωση

Η διαδικασία τμηματοποίησης γίνεται αποκλειστικά με τις ακόλουθες τρεις μεθόδους. Μια κλήση όπως

    a[1:2] = b

μεταφράζεται σε

    a[slice(1, 2, None)] = b

και ούτω καθεξής. Τα στοιχεία τμήματος που λείπουν συμπληρώνονται πάντα με `None`.

object.__getitem__(self, key)

  Καλείται για την υλοποίηση αξιολόγησης του `self[key]`. Για τους τύπους sequence, τα αποδεκτά κλειδιά πρέπει να είναι ακέραιοι. Προαιρετικά, ενδέχεται να υποστηρίζουν επίσης αντικείμενα `slice`. Η υποστήριξη αρνητικού ευρετηρίου είναι επίσης προαιρετική. Εάν το key είναι ακατάλληλου τύπου, μπορεί να γίνει raise το `TypeError` ∙ εάν το key είναι μια τιμή εκτός του συνόλου των ευρετηρίων για την ακολουθία (μετά από οποιαδήποτε ειδική ερμηνεία αρνητικών τιμών), το `IndexError` θα πρέπει να γίνει raise. Για τύπους mapping, εάν λείπει το key (όχι στο κοντέινερ), το `KeyError` θα πρέπει να γίνει raise.

  Σημείωση

  Οι βρόχοι `for` αναμένουν ότι θα γίνει raise ένα `IndexError` για παράνομα ευρετήρια για να επιτρέπεται ο σωστός εντοπισμός του τέλους της ακολουθίας.

  Σημείωση

  Όταν το subscripting μια class, η μέθοδος ειδικής κλάσης `__class_getitem__()` μπορεί να κληθεί αντί για `__getitem__()`. Δείτε το __class_getitem__ έναντι __getitem__ για περισσότερες λεπτομέρειες.

object.__setitem__(self, key, value)

  Καλείται για την υλοποίηση της ανάθεσης στο `self[key]`. Ίδια σημείωση με το `__getitem__()`. Αυτό θα πρέπει να εφαρμοστεί μόνο για αντιστοιχίσεις εάν τα αντικείμενα υποστηρίζουν αλλαγές στις τιμές για κλειδιά ή εάν μπορούν να προστεθούν νέα κλειδιά ή για ακολουθίες εάν μπορούν να αντικατασταθούν στοιχεία. Θα πρέπει να δημιουργηθούν οι ίδιες εξαιρέσεις για ακατάλληλες τιμές key όπως και για τη μέθοδο `__getitem__()`.

object.__delitem__(self, key)

  Κλήθηκε για την υλοποίηση της διαγραφής του `self[key]`. Ίδια σημείωση με το `__getitem__()`. Αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο για αντιστοιχίσεις εάν τα αντικείμενα υποστηρίζουν την αφαίρεση πλήκτρων ή για ακολουθίες εάν μπορούν να αφαιρεθούν στοιχεία από την ακολουθία. Θα πρέπει να δημιουργηθούν οι ίδιες εξαιρέσεις για ακατάλληλες τιμές key όπως και για τη μέθοδο `__getitem__()`.

object.__missing__(self, key)

  Κλήθηκε από `dict`.`__getitem__()` για την υλοποίηση του `self[key]` για υποκλάσεις dict όταν το κλειδί δεν υπάρχει στο λεξικό.

object.__iter__(self)

  Αυτή η μέθοδος καλείται όταν απαιτείται ένας iterator για ένα κοντέινερ. Αυτή η μέθοδος θα πρέπει να επιστρέψει ένα νέο αντικείμενο iterator που μπορεί να επαναλάβει όλα τα αντικείμενα στο κοντέινερ. Για αντιστοιχίσεις, θα πρέπει να επαναλαμβάνεται πάνω από τα κλειδιά του κοντέινερ.

object.__reversed__(self)

  Καλείται (εάν υπάρχει) από την ενσωματωμένη `reversed()` για την υλοποίηση της αντίστροφης επανάληψης. Θα πρέπει να επιστρέψει ένα νέο iterator αντικείμενο που επαναλαμβάνεται πάνω από όλα τα αντικείμενα στο κοντέινερ με αντίστροφη σειρά.

  Εάν η μέθοδος `__reversed__()` δεν παρέχεται, η ενσωματωμένη `reversed()` θα χρησιμοποιήσει το πρωτόκολλο ακολουθίας (`__len__()` και `__getitem__()`). Τα αντικείμενα που υποστηρίζουν το πρωτόκολλο ακολουθίας θα πρέπει να παρέχουν μόνο τη `__reversed__()` εάν μπορούν να παρέχουν μια υλοποίηση που είναι πιο αποτελεσματική από αυτή που παρέχεται από τη `reversed()`.

Οι τελεστές τεστ ιδιότητας μέλους (`in` και `not in`) συνήθως υλοποιούνται ως επανάληψη μέσω ενός κοντέινερ. Ωστόσο, τα αντικείμενα κοντέινερ μπορούν να παρέχουν την ακόλουθη ειδική μέθοδο μια μια αποτελεσματική υλοποίηση, η οποία επίσης δεν απαιτεί το αντικείμενο να είναι επαναλαμβανόμενο.

object.__contains__(self, item)

  Καλείται για την εφαρμογή τελεστών δοκιμής ιδιότητας μέλους. Θα πρέπει να επιστρέψει true εάν το item είναι στο self, false διαφορετικά. Για την αντιστοίχιση αντικειμένων, αυτό θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα κλειδιά της αντιστοίχισης αντί για τις τιμές ή τα ζεύγη κλειδιών-στοιχείων.

  Για αντικείμενα που δεν ορίζουν `__contains__()`, το τεστ ιδιότητας δοκιμάζει πρώτα την επανάληψη μέσω `__iter__()`, και μετά το παλιό πρωτόκολλο επανάληψης ακολουθίας μέσω `__getitem__()`, δείτε this section in the language reference.

### 3.3.8. Εξομοίωση αριθμητικών τύπων

Οι ακόλουθες μέθοδοι μπορούν να οριστούν για την εξομοίωση αριθμητικών αντικειμένων. Οι μέθοδοι που αντιστοιχούν σε πράξεις που δεν υποστηρίζονται από το συγκεκριμένο είδος αριθμού που υλοποιείται (π.χ. λειτουργίες bitwise για μη ακέραιους αριθμούς) θα πρέπει να παραμείνουν απροσδιόριστες.

object.__add__(self, other)
object.__sub__(self, other)
object.__mul__(self, other)
object.__matmul__(self, other)
object.__truediv__(self, other)
object.__floordiv__(self, other)
object.__mod__(self, other)
object.__divmod__(self, other)
object.__pow__(self, other[, modulo])
object.__lshift__(self, other)
object.__rshift__(self, other)
object.__and__(self, other)
object.__xor__(self, other)
object.__or__(self, other)

  Αυτές οι μέθοδοι καλούνται να υλοποιήσουν τις δυαδικές αριθμητικές πράξεις (`+`, `-`, `*`, `@`, `/`, `//`, `%`, `divmod()`, `pow()`, `**`, `<<`, `>>`, `&`, `^`, `|`). Για παράδειγμα, για να αξιολογήσουμε την έκφραση `x + y`, όπου το x είναι ένα στιγμιότυπο κλάσης που έχει μια μέθοδο `__add__()`, καλείται το `type(x).__add__(x, y)`. Η μέθοδος `__divmod__()` θα πρέπει να είναι ισοδύναμη με τη χρήση των `__floordiv__()` και `__mod__()` ∙ δεν πρέπει να σχετίζεται με `__truediv__()`. Σημειώστε ότι η `__pow__()` θα πρέπει να οριστεί για να αποδεχτεί ένα προαιρετικό τρίτο όρισμα εάν πρόκειται να υποστηριχθεί η τριμερής έκδοση της ενσωματωμένης συνάρτησης `pow()`.

  Εάν μία από αυτές τις μεθόδους δεν υποστηρίζει τη λειτουργία με τα παρεχόμενα ορίσματα, θα πρέπει να επιστρέψει `NotImplemented`.

object.__radd__(self, other)
object.__rsub__(self, other)
object.__rmul__(self, other)
object.__rmatmul__(self, other)
object.__rtruediv__(self, other)
object.__rfloordiv__(self, other)
object.__rmod__(self, other)
object.__rdivmod__(self, other)
object.__rpow__(self, other[, modulo])
object.__rlshift__(self, other)
object.__rrshift__(self, other)
object.__rand__(self, other)
object.__rxor__(self, other)
object.__ror__(self, other)

  Αυτές οι μέθοδοι καλούνται να υλοποιήσουν τις δυαδικές αριθμητικές πράξεις (`+`, `-`, `*`, `@`, `/`, `//`, `%`, `divmod()`, `pow()`, `**`, `<<`, `>>`, `&`, `^`, `|`) με ανακλώμενους (ανταλλαγμένους) τελεστές. Αυτές οι συναρτήσεις καλούνται μόνο εάν ο αριστερός τελεστής δεν υποστηρίζει την αντίστοιχη λειτουργία [3] και οι τελεστές είναι διαφορετικών τύπων. [4] Για παράδειγμα, για να αξιολογήσουμε την έκφραση `x - y`, όπου το y είναι μια παρουσία μιας κλάσης που έχει μια μέθοδο `__rsub__()`, καλείται το `type(y).__rsub__(y, x)` εάν το `type(x).__sub__(x, y)` επιστρέφει `NotImplemented`.

  Λάβετε υπόψη ότι το τριαδικό `pow()` δεν θα προσπαθήσει να καλέσει το `__rpow__()` (οι κανόνες εξαναγκασμού θα γίνουν πολύ περίπλοκοι).

  Σημείωση

  Εάν ο τύπος του δεξιού τελεστή είναι υποκλάση του τύπου του αριστερού τελεστή και αυτή η υποκλάση παρέχει μια διαφορετική υλοποίηση της ανακλώμενης μεθόδου για τη λειτουργία, αυτή η μέθοδος θα κληθεί πριν από τη μη ανακλώμενη μέθοδο του αριστερού τελεστή. Αυτή η συμπεριφορά επιτρέπει στις υποκλάσεις να παρακάμπτουν τις πράξεις των προγόνων τους.

object.__iadd__(self, other)
object.__isub__(self, other)
object.__imul__(self, other)
object.__imatmul__(self, other)
object.__itruediv__(self, other)
object.__ifloordiv__(self, other)
object.__imod__(self, other)
object.__ipow__(self, other[, modulo])
object.__ilshift__(self, other)
object.__irshift__(self, other)
object.__iand__(self, other)
object.__ixor__(self, other)
object.__ior__(self, other)

  Αυτές οι μέθοδοι καλούνται να υλοποιήσουν τις επαυξημένες αριθμητικές εκχωρήσεις (`+=`, `-=`, `*=`, `@=`, `/=`, `//=`, `%=`, `**=`, `<<=`, `>>=`, `&=`, `^=`, `|=`). Αυτές οι μέθοδοι θα πρέπει να προσπαθήσουν να κάνουν τη λειτουργία επιτόπου (τροποποίηση self) και να επιστρέψουν το αποτέλεσμα (το οποίο θα μπορούσε, αλλά δεν χρειάζεται να είναι, self). Εάν δεν έχει οριστεί μια συγκεκριμένη μέθοδος ή εάν αυτή η μέθοδος επιστρέψει `NotImplemented`, η επαυξημένη ανάθεση επανέρχεται στις κανονικές μεθόδους. Για παράδειγμα, εάν το x είναι ένα στιγμιότυπο μιας κλάσης με μια μέθοδο `__iadd__()`, το `x += y` ισοδυναμεί `x = x.__iadd__(y)` . Εάν το `__iadd__()` δεν υπάρχει, ή εάν το `x.__iadd__(y)` επιστρέφει `NotImplemented`, τα `x.__add__(y)` και `y.__radd__(x)` θεωρούνται, όπως και με την αξιολόγηση του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η επαυξημένη ανάθεση μπορεί να οδηγήσει σε απροσδόκητα σφάλματα (δείτε Γιατί το a_tuple[i] += [“item”] δημιουργεί μια εξαίρεση όταν λειτουργεί η προσθήκη;), αλλά αυτή η συμπεριφορά είναι στην πραγματικότητα μέρος του μοντέλου δεδομένων.

object.__neg__(self)
object.__pos__(self)
object.__abs__(self)
object.__invert__(self)

  Καλείται για την υλοποίηση μονομερών αριθμητικών πράξεων (`-`, `+`, `abs()` και `~`).

object.__complex__(self)
object.__int__(self)
object.__float__(self)

  Καλείται για την υλοποίηση των ενσωματωμένων συναρτήσεων `complex()`, `int()` και `float()`. Θα πρέπει να επιστρέψει μια τιμή του κατάλληλου τύπου.

object.__index__(self)

  Καλείται για υλοποίηση `operator.index()`, και όποτε η Python χρειάζεται να μετατρέψει χωρίς απώλειες το αριθμητικό αντικείμενο σε ένα ακέραιο αντικείμενο (όπως στη λειτουργία τμηματοποίησης ή στις ενσωματωμένες συναρτήσεις `bin()`, `hex()` και `oct()`). Η παρουσία αυτής της μεθόδου υποδεικνύει ότι το αριθμητικό αντικείμενο είναι ακέραιου τύπου. Πρέπει να επιστρέψει έναν ακέραιο αριθμό.

  Εάν οι `__int__()`, `__float__()` και `__complex__()` δεν ορίζονται, τότε οι αντίστοιχες ενσωματωμένες συναρτήσεις `int()`, `float()` και `complex()` επιστρέφουν στο `__index__()`.

object.__round__(self[, ndigits])
object.__trunc__(self)
object.__floor__(self)
object.__ceil__(self)

  Καλείται για την υλοποίηση της ενσωματωμένης συνάρτησης `round()` και `math` συναρτήσεις `trunc()`, `floor()` και `ceil()`. Εκτός εάν το ndigits μεταβιβαστεί στο `__round__()` όλες αυτές οι μέθοδοι θα πρέπει να επιστρέψουν την τιμή του αντικειμένου που περικόπτεται σε μια `Integral` (συνήθως ένα `int`).

  Η ενσωματωμένη συνάρτηση `int()` επιστρέφει σε `__trunc__()` εάν δεν έχει οριστεί ούτε `__int__()` ούτε `__index__()`.

  Άλλαξε στην έκδοση 3.11: Η εκχώρηση του `int()` στο `__trunc__()` έχει καταργηθεί.

### 3.3.9. Με τους Διαχειριστές Περιβάλλοντος Δήλωσης

Ένα context manager είναι ένα αντικείμενο που ορίζει το περιβάλλον χρόνου εκτέλεσης που θα καθοριστεί κατά την εκτέλεση μιας πρότασης `with`. Ο διαχειριστής περιβάλλοντος χειρίζεται την είσοδο και την έξοδο από το επιθυμητό περιβάλλον χρόνου εκτέλεσης για την εκτέλεση του μπλοκ κώδικα. Οι διαχειριστές περιβάλλοντος συνήθως καλούνται χρησιμοποιώντας τη δήλωση `with` (που περιγράφεται στην ενότητα The with statement), αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν με απευθείας επίκληση των μεθόδων τους.

Οι τυπικές χρήσεις των διαχειριστών περιβάλλοντος περιλαμβάνουν την αποθήκευση και την επαναφορά διαφόρων ειδών καθολικών καταστάσεων, το κλείδωμα και το ξεκλείδωμα πόρων, το κλείσιμο των ανοιχτών αρχείων κ.λπ.

For more information on context managers, see Τύποι Διαχείρισης Περιεχομένου.

object.__enter__(self)

  Εισαγάγετε το περιβάλλον χρόνου εκτέλεσης που σχετίζεται με αυτό το αντικείμενο. Η δήλωση `with` θα δεσμεύσει την επιστρεφόμενη τιμή αυτής της μεθόδου με τους στόχους που καθορίζονται στον όρο `as` της πρότασης, εάν υπάρχει.

object.__exit__(self, exc_type, exc_value, traceback)

  Έξοδος από το περιβάλλον χρόνου εκτέλεσης που σχετίζεται με αυτό το αντικείμενο. Οι παράμετροι περιγράφουν την εξαίρεση που προκάλεσε την έξοδο από το περιβάλλον. Εάν το περιβάλλον είχε βγει χωρίς εξαίρεση, και τα τρία ορίσματα θα είναι `None`.

  Εάν παρέχεται μια εξαίρεση και η μέθοδος επιθυμεί να καταργήσει την εξαίρεση (δηλαδή, να αποτρέψει τη διάδοση της), θα πρέπει να επιστρέψει μια πραγματική τιμή. Διαφορετικά, η εξαίρεση θα διεκπεραιωθεί κανονικά κατά την έξοδο από αυτήν τη μέθοδο.

  Λάβετε υπόψη ότι οι μέθοδοι `__exit__()` δεν θα πρέπει να επαναφέρουν την εξαίρεση που μεταβιβάστηκε∙ αυτή είναι ευθύνη του καλούντος.

Δείτε επίσης

PEP 343 - Η πρόταση «with»

  Οι προδιαγραφές, το υπόβαθρο και τα παραδείγματα για τη δήλωση Python `with`.

### 3.3.10. Προσαρμογή ορισμάτων θέσης στην αντιστοίχιση προτύπων κλάσης

Όταν χρησιμοποιείται ένα όνομα κλάσης σε ένα μοτίβο, τα ορίσματα θέσης στο μοτίβο δεν επιτρέπονται από προεπιλογή, δηλαδή `case MyClass(x, y)` δεν είναι συνήθως έγκυρη χωρίς ειδική υποστήριξη στο `MyClass`. Για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει αυτό το είδος μοτίβου, η κλάση πρέπει να ορίσει ένα χαρακτηριστικό __match_args__.

object.__match_args__

  Σε αυτήν την μεταβλητή κλάσης μπορεί να εκχωρηθεί μια πλειάδα συμβολοσειρών. Όταν αυτή η κλάση χρησιμοποιείται σε ένα μοτίβο κλάσης με ορίσματα θέσης, κάθε όρισμα θέσης θα μετατραπεί σε όρισμα λέξης-κλειδιού, χρησιμοποιώντας την αντίστοιχη τιμή στο __match_args__ ως λέξη-κλειδί. Η απουσία αυτού του χαρακτηριστικού ισοδυναμεί με τη ρύθμιση του σε `()`.

Για παράδειγμα, εάν το `MyClass.__match_args__` είναι `("left", "center", "right")` αυτό σημαίνει ότι το `case MyClass(x, y)` ισοδυναμεί με `case MyClass(left=x, center=y)`. Σημειώστε ότι ο αριθμός των ορισμάτων στο μοτίβο πρέπει να είναι μικρότερος ή ίσος με τον αριθμό των στοιχείων στο __match_args__ ∙ αν είναι μεγαλύτερο, η προσπάθεια αντιστοίχισης μοτίβου θα κάνει raise μια `TypeError`.

Νέο στην έκδοση 3.10.

Δείτε επίσης

PEP 634 - Αντιστοίχιση δομικών προτύπων

  Η προδιαγραφή για τη δήλωση Python `match`.

### 3.3.11. Αναζήτηση ειδικής μεθόδου

Για προσαρμοσμένες κλάσεις, οι σιωπηρές επικλήσεις ειδικών μεθόδων είναι εγγυημένο ότι θα λειτουργούν σωστά μόνο εάν ορίζονται στον τύπο ενός αντικειμένου και όχι στο λεξικό στιγμιοτύπου του αντικειμένου. Αυτή η συμπεριφορά είναι ο λόγος για τον οποίο ο ακόλουθος κώδικας κάνει raise μια εξαίρεση:

    >>> class C:
    ...     pass
    ...
    >>> c = C()
    >>> c.__len__ = lambda: 5
    >>> len(c)
    Traceback (most recent call last):
      File "<stdin>", line 1, in <module>
    TypeError: object of type 'C' has no len()

Η λογική πίσω από αυτήν τη συμπεριφορά έγκειται σε μια σειρά ειδικών μεθόδων όπως `__hash__()` και `__repr__()` που υλοποιούνται από όλα τα αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των αντικειμένων τύπου. Εάν η σιωπηρή αναζήτηση αυτών των μεθόδων χρησιμοποιούσε τη συμβατική διαδικασία αναζήτησης, θα αποτύγχανε όταν καλούνταν στο ίδιο το αντικείμενο τύπου:

    >>> 1 .__hash__() == hash(1)
    True
    >>> int.__hash__() == hash(int)
    Traceback (most recent call last):
      File "<stdin>", line 1, in <module>
    TypeError: descriptor '__hash__' of 'int' object needs an argument

Η εσφαλμένη προσπάθειας επίκλησης μιας μη δεσμευμένης μεθόδου μιας κλάσης με αυτόν τον τρόπο αναφέρεται μερικές φορές ως “σύγχυση μετακλάσης”, και αποφεύγεται με παράκαμψη της παρουσίας κατά την αναζήτηση ειδικών μεθόδων:

    >>> type(1).__hash__(1) == hash(1)
    True
    >>> type(int).__hash__(int) == hash(int)
    True

Εκτός από την παράκαμψη οποιωνδήποτε χαρακτηριστικών στιγμιοτύπου για λόγους ορθότητας, η σιωπηρή αναζήτηση ειδική μεθόδου γενικά παρακάμπτει επίσης τη μέθοδο `__getattribute__()` ακόμη και της μετακλάσης του αντικειμένου:

    >>> class Meta(type):
    ...     def __getattribute__(*args):
    ...         print("Metaclass getattribute invoked")
    ...         return type.__getattribute__(*args)
    ...
    >>> class C(object, metaclass=Meta):
    ...     def __len__(self):
    ...         return 10
    ...     def __getattribute__(*args):
    ...         print("Class getattribute invoked")
    ...         return object.__getattribute__(*args)
    ...
    >>> c = C()
    >>> c.__len__()                 # Explicit lookup via instance
    Class getattribute invoked
    10
    >>> type(c).__len__(c)          # Explicit lookup via type
    Metaclass getattribute invoked
    10
    >>> len(c)                      # Implicit lookup
    10

Η παράκαμψη του μηχανισμού `__getattribute__()` με αυτόν τον τρόπο παρέχει σημαντικά περιθώρια για βελτιστοποιήσεις ταχύτητας εντός του διερμηνέα, με κόστος κάποιας ευελιξίας στον χειρισμό ειδικών μεθόδων (η ειδική μέθοδος πρέπει να οριστεί στο ίδιο το αντικείμενο κλάσης για να καλείται με συνέπεια από τον διερμηνέα).

## 3.4. Coroutines

### 3.4.1. Awaitable Αντικείμενα

Ένα αντικείμενο awaitable εφαρμόζει γενικά μια μέθοδο `__await__()`. Τα Coroutine objects που επιστρέφονται από τις `async def` συναρτήσεις είναι awaitable.

Σημείωση

Τα αντικείμενα generator iterator που επιστράφηκαν από γεννήτριες διακοσμημένες με `types.coroutine()` είναι επίσης awaitable, αλλά δεν εφαρμόζουν το `__await__()`.

object.__await__(self)

  Must return an iterator. Should be used to implement awaitable objects. For instance, `asyncio.Future` implements this method to be compatible with the `await` expression.

  Σημείωση

  Η γλώσσα δεν θέτει κανέναν περιορισμό στον τύπο ή την τιμή των αντικειμένων που παράγονται από τον iterator που επιστρέφεται από το `__await__`, καθώς αυτό αφορά συγκεκριμένα την υλοποίηση του πλαισίου ασύγχρονης εκτέλεσης (π.χ. `asyncio`) που θα διαχειρίζεται το awaitable αντικείμενο.

Νέο στην έκδοση 3.5.

Δείτε επίσης

Το PEP 492 για πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τα awaitable αντικείμενα.

### 3.4.2. Coroutine Αντικείμενα

Τα Coroutine objects είναι awaitable αντικείμενα. Η εκτέλεση μιας coroutine μπορεί να ελεγχθεί καλώντας το `__await__()` και επαναλαμβάνοντας το αποτέλεσμα. Όταν η coroutine ολοκληρώσει την εκτέλεση και επιστρέψει ο iterator κάνει raise την `StopIteration`, και το χαρακτηριστικό `value` της εξαίρεσης διατηρεί την τιμή επιστροφής. Εάν η coroutine εγείρει μια εξαίρεση, αυτή διαδίδεται από τον iterator. Οι coroutines δεν πρέπει να κάνουν raise ανεξέλεγκτες εξαιρέσεις `StopIteration`.

Οι coroutines έχουν επίσης τις μεθόδου που αναφέρονται παρακάτω, οι οποίες είναι ανάλογες με αυτές των γεννητριών (βλ. Generator-iterator methods). Ωστόσο, σε αντίθεση με τις γεννήτριες, οι coroutines δεν υποστηρίζουν άμεσα την επανάληψη.

Άλλαξε στην έκδοση 3.5.2: Είναι ένα `RuntimeError` να περιμένει κανείς σε μια coroutine περισσότερες από μία φορές.

coroutine.send(value)

  Ξεκινά ή συνεχίζει την εκτέλεση της coroutine. Εάν η τιμή είναι `None`, αυτό ισοδυναμεί με την προώθηση του iterator που επιστρέφεται `__await__()`. Εάν η τιμή δεν είναι `None`, αυτή η μέθοδος εκχωρεί στη μέθοδο `send()` του iterator που προκάλεσε την αναστολή της coroutine. Το αποτέλεσμα (επιστρεφόμενη τιμή, `StopIteration`, ή άλλη εξαίρεση) είναι το ίδιο όπως όταν γίνεται επανάληψη πάνω από την τιμή επιστροφής `__await__()` , που περιγράφεται παραπάνω.

coroutine.throw(value)
coroutine.throw(type[, value[, traceback]])

  Κάνει Raise την καθορισμένη εξαίρεση στην coroutine. Αυτή η μέθοδος εκχωρεί στη μέθοδο `throw()` του iterator που προκάλεσε την αναστολή της coroutine, εάν διαθέτει τέτοια μέθοδο. Διαφορετικά, η εξαίρεση γίνεται raise στο σημείο αναστολής. Το αποτέλεσμα (επιστρεφόμενη τιμή, `StopIteration`, ή άλλη εξαίρεση) είναι το ίδιο όπως όταν γίνεται επανάληψη πάνω από την τιμή επιστροφής `__await__()`, που περιγράφεται παραπάνω. Εάν η εξαίρεση δεν περιλαμβάνεται στην coroutine, διαδίδεται πίσω από εκεί που καλέστηκε.

coroutine.close()

  Προκαλεί τον καθαρισμό και την έξοδο της coroutine. Εάν η coroutine τεθεί σε αναστολή, αυτή η μέθοδος εκχωρεί πρώτα στην μέθοδο `close()` του iterator που προκάλεσε την αναστολή της coroutine, εάν έχει τέτοια μέθοδο. Στη συνέχεια, σηκώνει το `GeneratorExit` στο σημείο αναστολής, με αποτέλεσμα η coroutine να καθαριστεί αμέσως. Τέλος, η coroutine επισημαίνεται ότι έχει τελειώσει την εκτέλεση, ακόμα κι αν δεν ξεκίνησε ποτέ.

  Τα αντικείμενα coroutine κλείνουν αυτόματα χρησιμοποιώντας την παραπάνω διαδικασία όταν πρόκειται να καταστραφούν.

### 3.4.3. Ασύγχρονοι Iterators

Ένας ασύγχρονος iterator μπορεί να καλέσει ασύγχρονο κώδικα με τη μέθοδο `__anext__`.

Οι ασύγχρονοι iterators μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μια δήλωση `async for`.

object.__aiter__(self)

  Πρέπει να επιστρέψει ένα αντικείμενο ασύγχρονου iterator.

object.__anext__(self)

  Πρέπει να επιστρέψει ένα αναμενόμενο που θα έχει ως αποτέλεσμα μια επόμενη τιμή iterator. Θα πρέπει να κάνει raise ένα σφάλμα `StopAsyncIteration` όταν τελειώσει η επανάληψη.

Παράδειγμα σύγχρονου iterator αντικειμένου:

    class Reader:
        async def readline(self):
            ...

        def __aiter__(self):
            return self

        async def __anext__(self):
            val = await self.readline()
            if val == b'':
                raise StopAsyncIteration
            return val

Νέο στην έκδοση 3.5.

Άλλαξε στην έκδοση 3.7: Πριν από την Python 3.7, η `__aiter__()` θα μπορούσε να επιστρέψει ένα αναμενόμενο που θα επιλύονται σε ένα asynchronous iterator.

Ξεκινώντας με την Python 3.7, η `__aiter__()` πρέπει να επιστρέψει ένα ασύγχρονο αντικείμενο iterator. Εάν επιστρέφει οτιδήποτε άλλο θα έχει ως αποτέλεσμα ένα σφάλμα `TypeError`.

### 3.4.4. Ασύγχρονοι Διαχειριστές Περιβάλλοντος

Ένας ασύγχρονος διαχειριστής περιβάλλοντος είναι ένα διαχειριστής περιβάλλοντος που μπορεί να αναστείλει την εκτέλεση στις μεθόδους `__aenter__` και `__aexit__`.

Οι ασύγχρονοι διαχειριστές περιβάλλοντος μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μια δήλωση `async with`.

object.__aenter__(self)

  Σημασιολογικά παρόμοια με `__enter__()`, η μόνη διαφορά είναι ότι πρέπει να επιστρέψει ένα awaitable.

object.__aexit__(self, exc_type, exc_value, traceback)

  Σημασιολογικά παρόμοια με `__exit__()`, η μόνη διαφορά είναι ότι πρέπει να επιστρέψει ένα awaitable.

Ένα παράδειγμα κλάσης ασύγχρονης διαχείρισης περιβάλλοντος:

    class AsyncContextManager:
        async def __aenter__(self):
            await log('entering context')

        async def __aexit__(self, exc_type, exc, tb):
            await log('exiting context')

Νέο στην έκδοση 3.5.

Υποσημειώσεις

[1]

Αυτό είναι δυνατό σε ορισμένες περιπτώσεις να αλλάξει ο τύπος ενός αντικειμένου, υπό ορισμένες ελεγχόμενες συνθήκες. Γενικά δεν είναι καλή ιδέα όμως, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε κάποια πολύ περίεργη συμπεριφορά εάν γίνει λάθος χειρισμός.

[2]

Οι μέθοδοι `__hash__()`, `__iter__()`, `__reversed__()`, και `__contains__()` έχουν ειδικό χειρισμό για αυτό∙ άλλοι θα εξακολουθήσουν να κάνουν raise ένα `TypeError`, αλλά μπορεί να το κάνει βασιζόμενος στη συμπεριφορά ότι το `None` δεν καλείται.

[3]

Το «Δεν υποστηρίζει» εδώ σημαίνει ότι η κλάση δεν έχει τέτοια μέθοδο ή η μέθοδος επιστρέφει `NotImplemented`. Μην ορίσετε τη μέθοδο σε `None` εάν θέλετε να αναγκάσετε την επιστροφή στη μέθοδο ανακλώμενης του δεξιού τελεστή-αυτό θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα του ρητού μπλοκαρίσματος αυτού του εναλλακτικού.

[4]

Για τελεστές του ίδιου τύπου, θεωρείται ότι εάν η μη ανακλώμενη μέθοδος – όπως `__add__()` – αποτύχει, τότε η συνολική πράξη δεν υποστηρίζεται, γι” αυτό δεν καλείται η ανακλώμενη μέθοδος.